ทุกคนหันขวับไปตามเสียงของคิมหันต์ที่ดังมาจากด้านหลัง
“ไอ้คิม! มึงนี่โผล่มาเงียบๆ ตกใจหมดเลย!”
เสียงไทม์คนร้องขึ้นอย่างตกใจ คิมหันต์หัวเราะก่อนหันไปแซวกลับ
“อ้าว ไม่ใช่มึงตั้งใจมาหากูเหรอไอ้ไทม์? เห็นเดินตามแพรวอย่างกับเงาติดตัวนะ!”
คำแซวเล่นๆ ทำเอาแพรวหน้าแดงจัด ส่วนมีอาร์ที่ยืนมองอยู่ก็หรี่ตาเล็กน้อย ราวกับจับสัญญาณบางอย่างได้
“แล้วเรื่องพี่มิกซ์ แพรวเคลียร์เด็ดขาดแล้วใช่ไหม?”
มีอาร์ถามด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง
“ผู้ชายแบบนั้น เลิกได้ก็ดีแล้วล่ะ”
แพรวถอนหายใจเบาๆ
“เจ้าชู้น่ะ...ฉันไม่ไหวจริงๆ” แพรวพูดพร้อมส่ายหน้า
ทันใดนั้น ไทม์ก็พูดแทรกขึ้นด้วยน้ำเสียงมั่นใจ
“งั้น...ผู้ชายแบบพี่ พอจะมาช่วยดามใจแพรวได้ไหมครับ?”
ทั้งวงเงียบกริบไปชั่วครู่ ก่อนเสียงหัวเราะเบาๆ จะดังขึ้นเมื่อเห็นแพรวหน้าแดงจนเกือบกลายเป็นมะเขือเทศ
“พี่ไทม์...พูดอะไรแบบนั้นค่ะ! เราเพิ่งเจอกันเองนะ...”
เธอหลุบตาลง พูดเบา
