ลิลินหยิบหมอนกับผ้าห่มออกมาจากอ้อมแขนด้วยใบหน้าแดงเรื่อ เธอเดินนำเขาไปยังโซฟาตัวยาวในห้องนั่งเล่น มันอาจไม่กว้างขวางนัก แต่ก็มากพอจะให้คนตัวสูงอย่างเขายืดตัวนอนได้สบาย
เธอคลี่ผ้าห่มออกอย่างตั้งใจ ปัดฝุ่นเล็กน้อยก่อนจะจัดหมอนให้เข้าที่ ท่าทางของเธอเรียบง่าย แต่เต็มไปด้วยความใส่ใจที่ทำให้เขาเฝ้ามองเธอเงียบ ๆ
“ไม่ต้องทำขนาดนี้ก็ได้ครับ พี่ทำเองได้...”
เขาเอ่ยเบา ๆ จากข้างหลัง
“ถ้าพี่หมอจะนอนที่นี่ ต้องนอนได้สบายค่ะ”
เธอตอบโดยไม่หันกลับมา แต่เสียงนั้นอบอุ่นอย่างบอกไม่ถูก
“เสร็จแล้วค่ะ ลองนอนดูว่าสบายได้ไหม?”
เขานั่งลงบนโซฟา พลางมองเธอด้วยสายตาที่ทำให้เธอเขินอีกครั้ง
“ถ้าได้กอดหนูด้วย...พี่ว่าสบายกว่านี้แน่”
เขาหยอกเบา ๆ
“พี่หมออ่ะ...”
เธอเบือนหน้าไปอีกทาง แก้มแดงจัด
เขาหัวเราะเบา ๆ แล้วเอนตัวลงนอนในที่สุด
“สบายใช่ไหมคะ?”
“อืม...ได้ลิลินจัดให้แบบนี้ ต่อให้นอนบนกระเบื้องก็ยังอุ่น”
