มาเฟียอ้อนรัก

1302 Words

คิมหันต์อุ้มมีอาร์ขึ้นรถหรูอย่างไม่ถามความสมัครใจ เธอดิ้นสุดแรง แขนเรียวผลักอกเขาเต็มแรง “เลิกเผด็จการสักที!” เสียงเธอสั่นด้วยความโกรธ “ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ...ไม่ใช่ว่าคุณจะมาอุ้มฉันตอนไหนก็ได้! ...คุณนี่มันป่าเถื่อนที่สุด!” “ทำไมล่ะในเมื่อคุณคือคนรักของผม” เขาตอบหน้าตาเฉย “ใครจะว่าอะไรผมได้ล่ะ?” “นี่ฉันไปตกลงเป็นคนรักของคุณตั้งแต่ตอนไหนคะ?” เธอเถียงเสียงแข็ง ดวงตาวาวโรจน์ “ไม่สำคัญหรอก” เขายักไหล่ “แค่ผมชอบคุณ... ก็พอแล้ว” “บ้าบอที่สุด!” เธอตะโกนออกมา “ยิ่งคุณบังคับฉัน ฉันก็ยิ่งไม่รักคุณ!” เขายิ้ม.. ก่อนกระซิบเบา ๆ “งั้นเรามาพนันกันไหม...ว่าสุดท้ายแล้วคุณก็ต้องรักผม เป็นของผม... และเป็นของผมคนเดียว—ตลอดไป” เขาพูดพร้อมสายตายิ้มเจ้าเล่ห์ ดวงตาคมกริบจับทุกความเคลื่อนไหวของเธอ “ฝันไปเถอะ” มีอาร์พูดก่อนจะเบือนหน้า แต่เขากลับขยับเข้ามาใกล้ รวบตัวเธอมากอดไว้แน่น “หนาว… กอดหน่อยนะ” เขาพูดเบา ๆ พร้อมยื่นมือมา “อย่ามาทำรุ่มร่ามกับฉันนะ!” มีอาร์ข่มความตกใจ พยายามดันเขาออก “ถ้าไม่หยุด ฉันจะแจ้งความจริง ๆ ด้วย!” มีอาร์ส่งสายตาค้อนใส่เขา ดวงตาเปล่งประกายความไม่พอใจ “แฟนกัน… ตำรวจที่ไหนจะจับไม่ทราบ” เขายังคงขยับเข้าใกล้ พลางยิ้มเจ้าเล่ห์ “แต่ฉันไม่ใช่แฟน และก็ไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับคุณด้วย” เธอตวัดสายตาใส่เขา พลางขยับออกห่างจนชิดประตูรถ แต่หัวใจเต้นแรงจนแทบจะหลุดออกจากอก “มีอาร์…” เขาเอ่ยชื่อเธอช้า ๆ น้ำเสียงอ่อนลง “แล้วที่คุณโกรธผมวันนี้ละ ..คุณยอมรับเถอะ ว่าคุณหึงผม...” มีอาร์ล้อมกลืนน้ำลาย ใจเต้นแรงราวกับจะพุ่งออกจากอก แต่ปากก็ไม่ยอมพูดความจริงออกมา เขาเพียงยิ้มมุมปาก “ผมแค่มาดื่ม แล้วน้อง ๆ ร้านไอ้ไทม์ก็มาดูแลแค่นั้นเอง” เธอแกล้งทำหน้านิ่ง ไม่ตอบ ไม่มอง ใจเธอเต้นแรง แต่ริมฝีปากกลับปิดสนิท “มองหน้าผมสิ” เขาเว้าวอน “อย่าเย็นชากับผมแบบนี้เลย” “…….” เขาจึงดึงร่างบางมากอดไว้แน่น แขนแกร่งรัดรอบเอว เขาโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้ —ใกล้จนลมหายใจร้อน ๆ เป่ารดผิวแก้มของเธอ “นี่คุณจะทำอะไร!” มีอาร์ตกใจ สองมือดันอกเขาไว้ มือสั่นเล็กน้อย “ว่ากันว่าก็แฟนงอลให้ง้อด้วยจูบ” มีอาร์หายใจถี่ ใจเต้นแรง “อย่ามาทำอะไรแบบนี้นะ” เขาโน้มใบหน้าเข้าหาเธอ ริมฝีปากเขาแทบจะประกบริมฝีปากของเธอ แต่ก่อนที่เขาจะได้สัมผัส เธอก็รีบยกมือขึ้นปิดปากเขาไว้ทันที “พอแล้ว!” เธอพูดเสียงสั่น “ฉันไม่ได้โกรธคุณ เลิกทำแบบนี้เสียที” เขาหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมจ้องมองใบหน้าหวาน “หัวเราะอะไร?” เธอขมวดคิ้ว “เปล่า...” เขาส่ายหน้าเบา ๆ “แค่รู้สึกมึน ๆ นิดหน่อย” “เมาแล้วก็วุ่นวายไม่เข้าเรื่อง” เธอบ่นพึมพำ แล้วขยับตัวออกจากอ้อมกอด แต่ทันทีที่เธอหันไป สายตาก็หยุดนิ่งที่หลังมือของเขา มีเลือดซึมออกมาทีละน้อย... รอยแผลจากตอนที่เขาชกกลางผับยังไม่ทันได้ล้าง ยังไม่ทันได้ทำแผลด้วยซ้ำ เธอชะงักไปนิดหนึ่ง ก่อนพูดเบา ๆ ราวกับบ่นกับตัวเองมากกว่าพูดให้เขาได้ยิน “มีแผลไม่เว้นแต่ละวัน...แผลเก่ายังไม่ทันหายดี แผลใหม่ก็มาอีกแล้ว...” คิมหันต์เหลือบตามองเธอ ก่อนจะยักไหล่น้อย ๆ พูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง “ผมไม่เจ็บหรอก แผลแค่นี้...” “แต่ถ้าฝ่ามือมันฟาดมาโดนหน้าคุณเมื่อไหร่ — รับรองได้ว่าผมไม่แค่ต่อยมันแน่” คำพูดหนักแน่นจนเธอต้องเงียบ หัวใจสั่นวาบอย่างไม่รู้สาเหตุ “ขอบคุณค่ะ...” เธอพูดเบา ๆ “ขอบคุณที่ปกป้องฉัน ทั้งที่มหาวิทยาลัย... และที่ผับ” เขาหันมายิ้มน้อย ๆ ริมฝีปากโค้งขึ้นอย่างเจ้าเล่ห์ “งั้นเปลี่ยนคำขอบคุณ เป็นจูบให้กำลังใจได้ไหม...” “ถ้าคุณยังคิดรังแกฉันอีก ฉันจะไม่คุยกับคุณแล้วนะ!” มีอาร์ส่งสายตาคมใส่เขาเต็มไปด้วยความไม่พอใจ เขายิ้มมุมปาก สังเกตสีหน้าเธอแล้วเปลี่ยนเรื่องทันที “โอ๊ย!” มือเขากุมแผลทันที “เมื่อครู่ไม่เจ็บ แต่ตอนนี้เริ่มเจ็บแล้วนะ” เธอปรายตามองเขา “อย่ามาทำเจ้าเล่ห์” “จริงนะครับ ผมไม่เคยแกล้งเลย” มีอาร์เห็นท่าทางเขาแล้วเธออดอมยิ้มไม่ได้ “กลับถึงห้องก่อน แล้วฉันจะใส่ยาให้” “แค่ใส่ยาอย่างเดียวเหรอ?” เขาเอียงคอเล็กน้อย กระซิบเบา ๆ ข้างหู “ขอฉีดยาด้วยได้ไหม...” “นี่คุณหมายถึงอะไร อย่ามาทะลึ่งนะ!” เธอหน้าแดงจัด ผลักเขาเบา ๆ แล้วพูดรวดเดียว รถหรูจอดเทียบชั้นห้องพักของทั้งคู่พอดี “ถึงห้องแล้วฉันจะลงรถ!” เขาหัวเราะออกมาเสียงต่ำ พร้อมส่ายหน้าเล็กน้อย “ครับ ไปครับ ผมไปส่งคุณเอง” คิมหันต์เดินโอบเอวเธอไปยังลิฟต์ของคอนโด “ไม่ต้องแตะตัวได้ไหม ไม่ได้เป็นอะไรกันสักหน่อยชอบแสดงความเป็นเจ้าของ” “ตอนนี้ยังไม่เป็นแต่ต่อไปเป็นแน่นอน” “คนบ้า” มีอาร์สบตาแล้วขมวดคิ้วไม่พอใจ ทันทีที่ถึงหน้าประตูห้อง “มีอาร์ คุณไปทำแผลให้ผมที่ห้องของผมหน่อยนะครับ มันเจ็บแล้วเนี่ย” “มาเฟียบ้าอะไรใจเสาะ แผลนิดเดียว ทำเป็นอ้อน” มีอาร์เผลอพูดออกไปเหมือนเป็นคนที่สนิทกับเขามาก เธอจึงชะงัก “แล้วอ้อนได้ไหมล่ะครับ” เธอสบตาเขาแล้วหน้าแดงขึ้นทันที “ไป... ไป.. จะทำแผลก็ไปมันดึกแล้วฉันจะได้ไปนอน” คิมหันต์เปิดประตูเชิญเธอเข้าห้องเขา ภายในห้องเรียบหรูดูสะอาดของวงเป็นระเบียบ “กล่องยาอยู่บนชั้นนะครับ ตามสบาย คิดว่าเป็นห้องของคุณเลย” “ได้ทีใช้ใหญ่เลยนะ” มีอาร์ทำหน้าบึ้งใส่ แต่ก็ยังเดินไปหยิบกล่องปฐมพยาบาลมาทำแผลให้เขาโดยไม่ปฏิเสธ เธอค่อยๆ ใช้ผ้าก็อซชุบน้ำเกลือเช็ดรอยแผลที่มือเขาอย่างระมัดระวัง แต่เขายังคงจ้องมองเธออยู่ไม่ละสายตา “เลิกมองได้แล้วนะ” เธอบอกเขาเบา ๆ ด้วยน้ำเสียงขุ่น ๆ “แค่มองยังดูดุขนาดนี้...ผมชอบนะ มาเฟียอย่างผมต้องมีเมียแบบคุณนี่แหละ” เขายิ้มเจ้าเล่ห์ ดวงตาคมกริบยังคงจ้องมองที่เธออยู่ “อย่ามาใช้คำนี้นะ น่าเกลียดที่สุด” เธอเบะปาก “สักวันเถอะ คุณจะรักผม... รักมากจนคุณ...” เขาพูดติดขัด ริมฝีปากคลี่ยิ้มแบบมีแผนการในใจ แต่ก่อนที่เขาจะพูดจบ มีอาร์รีบตัดบทเสียงแข็ง “เสร็จแล้ว เลิกพล่ามได้แล้ว ฉันจะกลับไปนอน” ขณะที่เธอลุกขึ้นเตรียมจะเดินไป มือก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เสียงข้อความโทรศัพท์ดังขึ้น “ครืด ครืด...” เธอหยิบขึ้นดูอย่างว่องไว “แม่” “มีอาร์ พรุ่งนี้ลูกกลับบ้านด่วน ทางบ้านมีปัญหา” สายตาของเธอเปลี่ยนเป็นหน้าซีดขาวแต่ยังพยายามรวบรวมสติให้เข้มแข็ง “ฉันไปแล้ว ไม่ต้องส่ง” แล้วเธอก็รีบวิ่งออกจากห้องของคิมหันต์ทันที ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันและรอยยิ้มบาง ๆ ของเขา... ที่ซ่อนความคิดบางอย่างไว้ลึก ๆ “เกิดเรื่องอะไรขึ้นกับเธอกันแน่...มีอาร์”

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more