ค่ำวันนั้น...
เธอเปิดประตูเข้ามาในห้องด้วยความเหนื่อยล้า หวังเพียงจะได้นอนพักสักครู่ แต่จู่ ๆ …
เธอก็ต้องชะงักแทบล้มเมื่อพบว่า “เขา” กำลังนั่งอยู่บนโซฟาในห้องของเธอ
“คุณเข้ามาได้ยังไง!?”
เธอถามเสียงสูง ใจเต้นแรงอย่างควบคุมไม่อยู่
“ผมมีรหัส อย่าลืมสิ…ว่าคุณเคยอนุญาตให้ผมเข้ามาเมื่อไหร่ก็ได้”
คิมหันต์ เงยหน้าขึ้นอย่างเย็นชาในแววตาแต่อารมณ์ในน้ำเสียงนั้นร้อนจัดเกินจะหลบซ่อนไว้ได้
“ไปไหนกับมันมา ไอ้หมอนั่นน่ะ?”
เสียงเขาตึงขึ้นอีกระดับ ขณะที่ก้าวเข้ามาใกล้ เธอถอยจนชิดกำแพง
“ฉันบอกคุณกี่ครั้งแล้วว่าพีชเป็นแค่เพื่อน และวันนี้ก็ไปช่วยดูน้องสาวเขาที่ไม่สบาย...ก็เท่านั้น”
“สิ่งที่ผม ‘ไม่ชอบ’ คุณไม่ควรทำซ้ำ...ต่อให้เป็นใครก็ตามแค่เป็นผู้ชายผมก็ไม่อยากให้ใครมายู่ใกล้คุณ..เข้าใจไหม”
เขาตะโกนใส่หน้าเธออย่างไม่พอใจ
“แล้วคุณล่ะ? บอกไม่มีใครแต่ควงผู้หญิงไปกินข้าวสองต่อสอง กลับมาก็พูดจาราวกับฉัน
