ค่ำวันนั้น...ในห้องน้ำที่เงียบงัน
“อ๊อก…อ่ะ…อ๊วก…”
เสียงอาเจียนดังสะท้อนในห้องน้ำขนาดเล็ก
มีอาร์ ทรุดตัวกอดโถสุขภัณฑ์ น้ำตาเอ่อเต็มขอบตาไม่รู้เพราะแพ้ท้องหรือเพราะหัวใจที่อ่อนล้า
แม้ตอนนี้จะเพิ่งเข้าสู่เดือนที่สองของการตั้งครรภ์
แต่อาการแพ้ของเธอกลับรุนแรงแทบสู้ไม่ไหว
ข้างห้อง...
คิมหันต์ ที่นั่งอยู่ในห้องหนังสือ ลุกขึ้นทันทีเมื่อได้ยินเสียง
เขาเปิดประตูเข้ามาอย่างรวดเร็ว
“เป็นอะไรหรือเปล่า?”
มีอาร์รีบล้างหน้าอย่างลวก ๆ ก่อนหันมาส่งยิ้มอ่อนแรง
“ไม่ค่ะ…แค่เวียนหัว คลื่นไส้นิดหน่อย”
คิมหันต์ไม่พูดอะไร เขาเดินไป รินน้ำใส่แก้วแล้วยื่นมาให้เธอ
“ดื่มน้ำก่อน…จะได้ดีขึ้น
ถ้าไม่ไหว บอก ผมจะพาไปหาหมอ”
มือของเขายื่นมาใกล้ มีอาร์รับแก้วไว้...มือเธอสั่นเล็กน้อย
“ขอบคุณค่ะ…”
เธอมองหน้าเขา แววตานั้นเต็มไปด้วยความหวัง...
ความหวังว่า สักเสี้ยวหนึ่งของเขาจะจำได้ว่าเคยรักเธอมากแค่ไหน
“แล้ว
