คิมหันต์เปิดประตูคอนโดอย่างเงียบ ๆ
ภายในห้องเย็นเฉียบ ไร้เสียงคน มีเพียงแสงแดดยามบ่ายที่ลอดผ่านผ้าม่านลงมากระทบพื้นห้อง
“เธอไปไหนของเธอ... มีอาร์...”
เสียงเขาพึมพำเบา ๆ
เขาเดินไปนั่งบนโซฟาตัวเดิม มือสอดเข้ากระเป๋ากางเกง ก่อนจะลุกขึ้นยืน แล้วค่อย ๆ สำรวจห้อง ไล่ไปทุกมุม มองไปรอบ ๆ อย่างพยายามดึงความทรงจำเก่า ๆ กลับคืนมา
ทุกอย่างยังเหมือนเดิม...
โต๊ะวางหนังสือที่เขาและมีอาร์เคยนั่งอ่านด้วยกัน
กรอบรูปบนหัวเตียง ที่เขาและเธอกอดกันแน่น ความอบอุ่นในภาพนั้นทำให้เขารู้สึกปวดร้าวแต่ก็พยายามจะยึดมั่นเอาไว้
เขาเดินเข้าไปในห้องนอน หยิบกรอบรูปขึ้นมาถือไว้ในมือ พลางพยายามเรียกภาพความทรงจำในหัวกลับมาอีกครั้ง
ฉากต่าง ๆ ของอดีตไหลผ่านในหัว เสียงหัวเราะของเธอ รอยยิ้มที่อบอุ่น
แต่แล้ว...
ภาพเหล่านั้นก็จางหายไปอย่างรวดเร็ว เหลือเพียงความว่างเปล่าและความงุนงงในใจ
เขาหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา มือสั่น
