เสียงลิฟต์ “ติง” เบา ๆ ดังขึ้นก่อนประตูจะเลื่อนเปิด เงาร่างสูงของ หมอภัทร ก้าวออกมาช้า ๆ ข้างกายเขาคือ ลิลิน เด็กสาววัย 19 ปีในเสื้อสูทของเขาที่ใหญ่กว่าร่างเธอเกือบเท่าตัว
ดวงตาเธอเริ่มพร่ามัว ความง่วงกำลังกลืนเธอช้า ๆ
ตีสาม... เมืองทั้งเมืองแทบจะหลับสนิท
หมอภัทรแตะคีย์การ์ด เงียบ ๆ เปิดประตูให้
“เชิญครับ ตามสบายนะลิลิน”
“ขอบคุณนะคะ”
ลิลินส่งยิ้มหวานให้หมอภัทร ทำเขาถึงกับใจสั่น
“ลิลินนอนเตียงพี่ได้ เดี๋ยวพี่นอนโซฟาเอง”
เธอพยักหน้าเล็กน้อย
“เกรงใจจังค่ะแต่...ขอนอนก่อนนะคะ หนูไม่ไหวแล้ว”
น้ำเสียงอ่อนแรงของเธอแทบไม่ต่างจากเสียงลมหายใจ
เธอเดินเข้าห้องนอนของเขาโดยแทบไม่ลังเล เหมือนคนที่ไว้วางใจโดยไม่รู้ตัว
หมอภัทรมองตามพลางยิ้มจาง ๆ ก่อนที่รอยยิ้มนั้นจะถูกแทนที่ด้วยเสียงในหัว
“อืม... เด็กสมัยนี้น่ารักแบบนี้กันหมดเลยหรือไง... แต่ไม่ใช่สิ ภัทร นายอายุจะสามสิบแล้ว เธอยังเด็กอยู่เลย...
