“ครืด..ครืด” เสียงข้อความมีอาร์ดังขึ้น
“ถ้าไม่ได้ข้อมูล พ่อแกเตรียมดังได้เลย”
มีอาร์เห็นข้อความจากเบอร์แปลกถึงกับหน้าซีด หัวใจของมีอาร์หล่นวูบมือเย็นเฉียบในทันที
เธอเม้มปากแน่น ซ่อนโทรศัพท์ไว้ใต้กระเป๋าสะพายก่อนแสร้งยิ้มเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
แต่ข้างในนั้น... ระเบิดเวลาได้เริ่มนับถอยหลังแล้ว
มีอาร์เก็บโทรศัพท์ลงกระเป๋าอย่างแนบเนียน ทั้งที่ในใจปั่นป่วนเหมือนจะระเบิดออกมา เธอฝืนยิ้ม หยิบช้อนขึ้นตักต้มยำร้อน ๆ เข้าปาก ทั้งที่ไม่ได้รับรู้รสชาติใด ๆ
คิมหันต์มองเธออยู่นาน เขาไม่พูดอะไร แต่สายตาของมาเฟียผู้เคยอ่านเกมของศัตรูได้นับสิบ กำลังเริ่มสแกนทุกอิริยาบถของผู้หญิงที่เขารัก
“มีอาร์... เป็นอะไรทำไมหน้าซีดจัง”
เสียงเขานุ่มนวลถามด้วยความห่วงใย
“เหมือนจะปวดหัวค่ะ น่าจะไมเกรน”
“แน่ใจนะว่าเป็นไมเกรน ทานยาก่อนดีไหม”
“เดี๋ยวก็ดีขึ้นค่ะพี่คิม ...”
มีอาร์พูดขึ้นพลางลูบแขนเขาเบา ๆ
แพรวที่
