เดอะ เซอรีน คอนโด — ค่ำคืนที่หนาวเหน็บ
เสียงรองเท้าส้นสูงกระทบกับพื้นกระเบื้องหรูเงาวับของคอนโดดังแผ่วเบาในยามค่ำ
มีอาร์เดินตรงมายังหน้าห้องของตัวเอง นิ้วเรียวเอื้อมกดรหัสประตู ดวงตาชื้นน้ำคลอเบ้า
เหนื่อย...อับอาย...และเจ็บจนแทบหายใจไม่ออก
แต่ก่อนที่ประตูจะเปิดออก เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากด้านหลัง ทุ้มต่ำ เย็นชา
“ใครให้คุณกลับห้อง?”
เธอสะดุ้ง หันกลับไปช้า ๆ
“มานี่....คืนนี้คุณต้องอยู่กับผม”
ดวงตาของเธอเบิกกว้างเล็กน้อย
“พะ...พี่คิม”
“ถ้าไม่ใช่ต่อหน้าไทม์กับแพรว... ก็ไม่ต้องมาเรียกผมว่าพี่คิมเหมือนคนสนิท”
เสียงของเขาเย็นเฉียบ เหมือนคมมีดบางที่เฉือนลงกลางใจของเธอ
เธอชะงัก มือที่กำชายเสื้อแน่น
“เรียก ‘คุณ’ เท่านั้น”
“...ค่ะ”
เสียงเธอสั่น เงียบงันแต่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด
น้ำตาเอ่อคลอโดยอัตโนมัติ ราวกับหัวใจมันรับไม่ไหวอีกต่อไป
เขาก้าวเข้ามาใกล้ มองเธอจากหัวจรดเท้าด้วยสายตาเย็นชาเ
