ณ เดอะ เซอรีน คอนโด
บ่ายวันนั้น แสงแดดอ่อน ๆ สาดส่องลอดผ่านผ้าม่านสีครีมอุ่น ๆ ไล้ลูบเฟอร์นิเจอร์เรียบหรูในห้องนั่งเล่น กลิ่นวานิลลาจากเครื่องพ่นอโรม่าลอยอ้อยอิ่งในอากาศ เติมความละมุนละไมให้บรรยากาศในห้องอบอวลไปด้วยความสงบ
มีอาร์นั่งนิ่ง มองวิวเมืองกว้างไกลอย่างเหม่อลอย ข้าง ๆ คือแพรวที่นั่งจับมือเธอด้วยความห่วงใย
“มีอาร์… เรื่องที่เธอท้อง เธอจะบอกพี่คิมตอนไหน?”
เสียงแพรวนุ่มนวล แต่แฝงความกังวลลึก ๆ
“คงปิดไว้อย่างนี้ไม่ได้อีกนานหรอกนะ”
มีอาร์เบือนหน้าหนีเล็กน้อย ก่อนจะถอนใจแล้วพูดอย่างช้า ๆ
“มีอาร์…ไม่แน่ใจเลย ว่าระหว่างเรานี่คือความรักหรือเปล่า ตอนแรกมีอาร์แค่...เข้าหาเขาเพื่อต้องการข้อมูลช่วยพ่อ…”
แพรวบีบมือเพื่อนแน่น ดวงตาเปี่ยมด้วยความเข้าใจและห่วงใยเพื่อนอย่างเห็นได้ชัด
“นี่... ขนาดมีอาร์ทำแบบนั้น เขายังให้อภัย และดูเขารักมีอาร์มาก แพรวเชื่อนะ ว่าพี่คิมต้องยอมรับฟังและพี่คิมน
