บ้านคิมหันต์ ….
ราวิน และ สายขิม ยืนรอลูกชายอยู่หน้าบ้าน
ความห่วงใยฉายชัดในแววตาทั้งสองคน
รถคันใหญ่แล่นเข้ามาช้า ๆ จอดเทียบหน้าบ้าน
ประตูรถเปิดออก...
คิมหันต์ ก้าวลงมาพร้อมรอยยิ้มอ่อน ๆ
เขาจำพ่อแม่ได้ทันที — และเข้าไปกอดสายขิมแน่น ๆ
“คิมเป็นยังไงบ้าง ยังเจ็บอยู่ไหมลูก”
เสียงของสายขิมสั่นน้อย ๆ ขณะลูบไหล่ลูกชายเบา ๆ
“เจ็บนิดหน่อยครับแม่ แต่เดี๋ยวก็ดีขึ้นครับ พ่อกับแม่อย่าห่วงนะครับ”
เขาตอบพร้อมรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยแววอ่อนโยน...
คิมหันต์หันมอง มีอาร์ ผู้หญิงที่ยืนอยู่ข้างหลังเขา
ดวงตาของเขานิ่งเฉย...ไม่มีแม้แต่แววคุ้นเคย
มีอาร์ ยกมือไหว้สายขิมและราวิน ก้มศีรษะด้วยความนอบน้อม
แต่หัวใจเธอกำลังสั่น…สั่นเพราะไม่รู้ว่าคนในบ้านนี้จะยอมรับเธอไหม
โดยเฉพาะเมื่อเจ้าของบ้านยังจำเธอไม่ได้
“สวัสดีค่ะคุณพ่อคุณแม่…”
เสียงเธอสั่นเล็กน้อย แต่ยังคงสุภาพอ่อนหวาน
สายขิมยิ้มให้อย่างอ่อนโยนก่อนเอ
