“คุณคิมหันต์ครับ... คุณมีอาร์ลาไปสองวันแล้ว ตั้งแต่กลับจากบ้านนายทรงวิทย์”
คิมหันต์ยืนพิงกรอบหน้าต่าง สายตาจับจ้องไปยังท้องฟ้ายามเย็นที่เริ่มเปลี่ยนสี เขาพึมพำกับตัวเองด้วยน้ำเสียงไม่พอใจนัก
“มีอาร์... ผมทักไปก็ไม่ตอบ ถ้าพรุ่งนี้ยังเงียบอีก ผมจะบุกไปถึงบ้านเลยจริงๆ นะ”
เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรออกหาเธออีกครั้งด้วยความเป็นห่วง
“ครืด... ครืด...”
ปลายสาย มีอาร์ที่กำลังจัดการกับเรื่องยุ่งๆ ภายในบ้าน มองหน้าจอที่แสดงชื่อของเขา
เธอเผลอถอนหายใจ ก่อนจะรีบกดรับสายด้วยความรู้สึกผิด
“ค่ะ?”
เสียงเธอแผ่วเบาแต่ก็ยังนุ่มนวลในแบบที่เขาคุ้นเคย
“มีอาร์ ทำไมไม่กลับคอนโดเลย ผมโทรไปก็ไม่รับสาย เป็นอะไรหรือเปล่า?”
เสียงเขาฟังดูเคร่งเครียด แต่แฝงความห่วงใยชัดเจน
“ที่บ้านมีเรื่องวุ่นวายนิดหน่อยค่ะ พรุ่งนี้จะกลับไปทำงานนะคะ”
เธอตอบกลับด้วยน้ำเสียงอ่อนลง
“แล้วแผลที่มือหายดีหรือยัง?”
เขารีบถามต่อทันที
