มีอาร์เบือนหน้าหลบสายตาเขา ราวกับไม่กล้าสบดวงตาคมคู่นั้น ความสับสนและเจ็บปวดแผ่วลึกซ่อนอยู่ในแววตาที่พร่าเลือน น้ำเสียงสั่นเครือเมื่อเอ่ยถาม
“จะให้เริ่มต้นกันใหม่... ทั้งที่พี่ยังจำอะไรเกี่ยวกับเราไม่ได้เลยเหรอคะ?”
คิมหันต์นิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อย ๆ สบตาเธออย่างแน่วแน่ แววตานั้นนุ่มนวลแฝงความจริงใจ
“ใช่... พี่อยากได้โอกาสนั้น”
เขาหยุด หายใจเข้าลึกเหมือนรวบรวมความรู้สึกที่อัดแน่นอยู่ในอก ก่อนเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงต่ำแต่ชัด
“โอกาสที่จะได้ดูแลมีอาร์กับลูก... เรื่องอดีตที่พี่จำไม่ได้ ก็ไม่เป็นไร แต่ปัจจุบันและอนาคตขอให้เราสามคนได้อยู่ด้วยกันจะได้ไหม”
คำพูดของเขาทำให้เธอชะงักไปชั่ววินาที ดวงตาที่เคยจ้องเขากลับหลุบลงต่ำ มือที่วางอยู่บนตักกำแน่นเล็กน้อยเหมือนกำลังสู้กับความรู้สึกในใจ
“แล้ว... คู่หมั้นของพี่ละคะ?” เสียงเธอเบาราวกับไม่อยากเอ่ย แต่ก็ไม่อาจเก็บคำถามนี้ไว้
เขาหลับตาลงชั่วครู่ ถ
