ผู้หญิงของผม—ห้ามแตะ!
1611 Words
"ฉันมาตามหาแพรว.. แพรวมาที่นี่… ฉันไม่ได้มีเจตนาแอบดูคุณ ประตูมันเปิดอยู่ ฉันแค่ผ่านมา แล้วกำลังจะไป"
"ผมไม่ได้ว่าอะไร… แค่เป็นห่วงคุณ ถ้ามาคนเดียวในที่แบบนี้ มันอันตราย"
"ไม่ต้องห่วงฉัน คุณอยู่กับผู้หญิงของคุณไปเถอะ! เสร็จจากตรงนี้แล้วฉันจะไป... เชิญวุ่นกับสาว ๆ ของคุณตามสบาย"
เสียงของเธอแข็งกระด้างแต่แฝงไปด้วยความสั่นไหว มีอาร์เบือนหน้าหนีเพื่อซ่อน ความน้อยใจตีตื้นขึ้นมาจนพูดแทบไม่เป็นประโยค
“บ้าจริง พูดอะไรออกไป… มีอาร์ ทำไมต้องโกรธขนาดนี้ เขาไม่ได้เป็นอะไรกับเราสักหน่อย”
เธอคิดในใจ
คิมหันต์เพียงยกยิ้มมุมปาก สายตาคมกริบจับจ้องเธออย่างรู้ทัน ว่าเธอแคร์เขาจนทนไม่ได้ที่เห็นเขาอยู่กับหญิงอื่น
มีอาร์หมุนตัวจะเดินออกจากร้าน แต่เขากลับคว้าแขนเธอไว้ทัน
ขวับ!
"คุยกันก่อน… ผมรู้ว่าคุณกำลังโกรธผม"
"ปล่อย…"
เธอสะบัดแขนอย่างแรงให้หลุดจากการเกาะกุม
"ไม่มีความจำเป็นอะไรที่ฉันต้องโกรธคุณ ปล่อย… ฉันจะไปตามหาแพรว"
"ไม่ปล่อย… จนกว่าเราจะคุยกันให้รู้เรื่อง"
"มีอาร์ อย่าเอาแต่ใจ ฟังก่อน ผมแค่มาดื่ม ไม่ได้คิดที่จะพาน้อง ๆ มาทำอะไรเลย"
"ฉันไม่สนว่าคุณจะทำอะไร แต่ตอนนี้ฉันต้องตามหาเพื่อน เธอกำลังเสียใจ แพรวบอกให้ฉันมาหาเธอที่นี่ แล้วเธอก็หายไป... ช่วยฉันก่อนเถอะ ฉันเป็นห่วงแพรว"
ทันใดนั้น…
"ไอ้คิม มีอะไรหรือเปล่า? เสียงดังเชียว"
ไทม์เดินเข้ามาหาเพื่อน เขามองมีอาร์ สาวน้อยหน้าตาน่ารักพอจะเดาได้ว่า เธอคือคนที่คิมหันต์กำลังหลงรักอยู่ในตอนนี้
"นี่น้องมีอาร์หรือเปล่าครับ? สมกับที่เพื่อนพี่ตามจีบอยู่จริง ๆ"
มีอาร์สบตาไทม์ แต่เธอไม่พูดอะไร
"ไทม์ ช่วยกูตามหาเด็กผู้หญิงในผับหน่อย เธอเป็นเพื่อนของมีอาร์ เธอมาที่นี่"
"หน้าตารูปร่างเป็นยังไง เดี๋ยวกูช่วยตามหาให้"
มีอาร์กดรูปในโทรศัพท์แล้วยื่นให้ไทม์ดู
"นี่ค่ะ คุณเคยเห็นเธอไหมคะ"
ไทม์ถึงกับชะงักทันที เมื่อจำได้ว่าผู้หญิงที่เดินชนเขาเมื่อครู่ คนที่จูบกับเขา... คือเธอ
"อ๋อ น้องคนนี้... เจอเมื่อครู่ เธอเป็นลม ฉันพาไปพักที่ห้อง"
"จริงเหรอคะ? พาฉันไปหาเธอหน่อยค่ะ เธอเพิ่งอกหัก แฟนเธอมีคนอื่น ฉันเป็นห่วง"
"จริงครับ เดี๋ยวผมพาไป"
"ขอบคุณมาก ๆ นะค่ะ พี่..."
"ผมไทม์ครับ"
"ค่ะ พี่ไทม์"
คิมหันต์ชะงักทันที
"เดี๋ยวนะ… ทำไมกับไทม์เรียกพี่ แล้วกับผมเรียกคุณ? มีอาร์..."
มีอาร์เพียงสบตา ก่อนจะเดินตามไทม์ไปยังห้องพักที่แพรวอยู่
เมื่อไปถึง มีอาร์เห็นแพรวนอนอยู่บนเตียง เธอรีบวิ่งเข้าไปหาเพื่อนด้วยความตกใจ
"แพรว! แพรว! ได้ยินมีอาร์ไหม? เป็นอะไรไป ตื่นสิแพรว!"
แพรวเริ่มรู้สึกตัว เธอลืมตาขึ้นช้า ๆ มองเพื่อนรัก
"มีอาร์… แพรวมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?"
"แพรวเป็นลม พี่ไทม์ช่วยแพรวไว้นะ"
มีอาร์ตอบพร้อมลูบไหล่เพื่อนปลอบขวัญเบา ๆ
"พี่ไทม์...?" แพรวย้ำ ก่อนจะหันไปมองหน้าเขา
"คุณ!"
"ครับ ผมเอง"
แพรวกะพริบตา นึกถึงตอนที่เธอเผลอจูบเขา ริมฝีปากร้อนผ่าวขึ้นมาโดยไม่ตั้งใจ
“ขอบคุณที่ช่วยค่ะ”
เสียงของเธอแข็งกระด้างแต่ชัดเจน พร้อมเบือนหน้าหลบสายตาคมกริบของเขา
หัวใจเต้นแรงเหมือนจะทะลุอก แต่ปากก็ไม่ยอมพูดอะไรเพิ่มอีก
ไทม์เพียงยิ้มบาง ๆ ราวกับเข้าใจทุกอย่าง
"มีอาร์ กลับบ้านกันเถอะ" แพรวจับแขนเพื่อน
"แล้วเรื่องไอ้พี่มิกซ์ล่ะ? แพรวจะจัดการยังไง?"
"เออ จริง… ไปดูสิว่ามันยังอยู่กับกิ๊กหรือเปล่า"
แพรวลุกจากเตียง ดึงแขนมีอาร์เดินผ่านไทม์และคิมหันต์ไปด้วยอารมณ์โกรธ
ภายในผับ…..
"นั่นไง! มันยังนั่งอยู่ที่เดิม กอดกันนัวเลยนะ ไอ้คนหลอกลวง!"
แพรวพูดก่อนจะเดินเข้าไปหามิกซ์แฟนหนุ่มทันที
เธอยกแก้วเหล้าสาดเข้าหน้าทั้งคู่
“ฟู่!”
“แพรว...” เสียงมิกซ์ร้องขึ้นด้วยความตกใจที่เห็นหน้าแพรว
"อย่าคิดว่าฉันไม่รู้ แหม่... คบกับฉันได้แค่เดือนเดียว สันดานก็โผล่ แต่ก็ดีที่ฉันได้รู้เช่นเห็นชาติเร็ว!"
"แพรว พี่อธิบายได้นะ ฟังพี่ก่อน..." มิกซ์พยายามหาทางแก้ตัว
"จูบกันนัวขนาดนั้น ไม่ต้องอธิบาย! และฉันก็ไม่เอาแล้ว ผู้ชายเหี้ย ๆ อย่างแก! ส่วนอีตัวผู้หญิงก็เหมือนกัน รู้ว่าเขามีแฟนก็ยังจะอยากจะแย่ง เอาซะทีดีไหม!?"
แพรวยกฝ่ามือขึ้นจะฝาดหน้าสาวพยาบาล
ทันใดนั้น…
"ใครกล้าทำน้องสาวกู ก็ลองดู!"
เสียงชายหนุ่มดังทะลุผับ แพรวสะดุ้ง พยายามถอยหลังแต่ติดคนข้างหลัง
เขาคือนักเลงอันธพาล พี่ชายของพยาบาลสาว แฟนใหม่ของมิกซ์ ดวงตาแหลมคม มือชี้ตรงไปที่แพรว
มีอาร์เห็นเหตุการณ์ทั้งหมด จึงเอ่ยขึ้นด้วยเสียงมั่นใจ
"ขอโทษนะคะ เรื่องนี้คนผิดคือสองคนนี้ คุณไม่เกี่ยว"
คิมหันต์และไทม์ที่ยืนดูอยู่ไกล ๆ เริ่มเคลื่อนตัวเข้ามาใกล้
"แต่นี่มันน้องกู จะผิดจะถูกก็คือน้องกู หรือพวกมึงสองคนจะเอา?"
"พี่ชายเป็นแบบนี้ไง น้องถึงนิสัยเสีย แย่งแฟนคนอื่น!" มีอาร์เอ่ยอย่างไม่เกรงกลัว
"มีอาร์ ไปเถอะ ฉันโอเค อย่าไปมีเรื่องกับมัน"
แพรวดึงแขนมีอาร์จะพาเธอออกจากตรงนี้
แต่ชายคนนั้นกลับคว้าแขนแพรวไว้
มีอาร์สะบัดแล้วฟาดฝ่ามือใส่หน้าเขาอย่างแรง
เพี้ย!
"อีนี่! กล้าตบกูเหรอ!"
เขาเงื้อมือจะตบกลับ แต่คิมหันต์เข้ามาคว้าแขนเขาไว้ทัน
"ผู้หญิงคนนี้—ห้ามแตะ ห้ามมอง ห้ามยุ่ง! เพราะเธอคือของฉัน... ใครกล้า กูเอาตาย!"
คิมหันต์ประกาศลั่น ก่อนจะต่อยหน้าชายคนนั้นจนเลือดกบปาก ลงไปสลบอยู่กับพื้น
แพรวเดินเข้าไปตบมิกซ์และพยาบาลสาวทั้งสองคนคนละฉาด
"ต่อจากนี้ไป... เราเลิกกัน!"
มิกซ์เงื้อมือจะตบแพรวกลับ แต่ไทม์คว้าแขนไว้แล้วต่อยเข้าไปสองหมัด มิกซ์ล้มลงไปกองกับพื้น
"อย่าคิดทำร้ายผู้หญิงนะ ไอ้หน้าตัวเมีย! การ์ด! เอาพวกมันออกจากร้านให้หมด!"
ไทม์สั่งเสียงเข้ม
แพรวมองเขาด้วยสายตารู้สึกปลอดภัย
"เป็นอะไรไหม?" ไทม์ถามด้วยน้ำเสียงห่วงใย
แพรวสบตากับไทม์ สายตาของเธอเปลี่ยนไปทันที
“ไม่เป็นไรค่ะ ขอบคุณที่ช่วยนะคะ”
ไทม์ยิ้มให้เธออย่างอบอุ่น
คิมหันต์เดินมาโอบมีอาร์ไว้ แล้วพาไปยังห้อง VIP
"ขอบคุณทุกคนมากนะคะที่ช่วยแพรว ถ้าไม่ได้พวกพี่ วันนี้แพรวคงแย่แล้ว..."
“มีอาร์ เป็นอะไรหรือเปล่า? ต่อไปห้ามเอาตัวเองมาเสี่ยงแบบนี้อีก ถ้ามันตบจริง ๆ จะทำยังไง?”
แพรวพูดเสียงสั่น พร้อมเข้ามากอดเพื่อนแน่น ๆ แววตาเต็มไปด้วยความห่วงใย
“ตบก็ตบสิ!... มีมือคนเดียวที่ไหน”
มีอาร์ตอบเสียงแน่วแน่
"ไอ้คิม แฟนมึงนี้น่ากลัวว่ะ ต่อไปมึงไปไหนไม่ได้แน่"
"กูก็หวั่น ๆ แล้วเธอไม่กลัวอะไรเลย..."
คิมหันต์พูดพร้อมหันมายิ้มให้มีอาร์ แต่มีอาร์กลับเบนหน้าหนี้
"กลับบ้านกันเถอะแพรว"
เธอชวนเพื่อนกลับทันที หัวใจเต้นแรงเพราะสายตาคมของคิมหันต์ที่ยังจับจ้องมา
“ผมกำลังจะกลับพอดี มีอาร์กลับกับผมนะ”
คิมหันต์เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบ ๆ แต่แฝงความเอ็นดู
“ไม่ค่ะ”
มีอาร์ตอบทันที ดวงตาเบนหนี เธอเม้มปากแน่น หัวใจเต้นแรง แต่ไม่อยากแสดงออก
“มีอาร์โกรธอะไรผม?”
คิมหันต์ถามอย่างจริงจัง ดวงตาคมจับจ้องเธอ แววตาแฝงความกลัวเล็ก ๆ ราวกับกลัวว่าเธอจะไม่พอใจ
มีอาร์นิ่งไป ก่อนจะถอนหายใจเบา ๆ
“ฉันไม่ได้โกรธอะไรคุณ...”
แต่เสียงเรียบนั้นก็ยังแฝงความรู้สึกปะปนระหว่างหงุดหงิดกับใจเต้นแรง ทำให้เขาอดยิ้มมุมปากไม่ได้
“ถ้าคุณติดใจอะไรตรงไหนบอกผมได้ ผมบอกคุณทุกเรื่อง”
คิมหันต์พูดเสียงอ่อน แววตาคมกริบแต่แฝงความจริงใจและความเอาใจใส่
ไทม์ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ยังต้องเบิกตากว้าง ไม่เคยเห็นเพื่อนยอมใครขนาดนี้มาก่อน
"หมดแล้วมาดมาเฟียสายโหดของไอ้คิมหันต์..." ไทม์พึมพำ จากนั้นเขาหันไปใส่ใจแพรวด้วยสายตาห่วงใย
"น้องแพรวอยู่คอนโดไหน เดี๋ยวพี่ไปส่งให้ก็ได้ มันดึกมากแล้ว ผู้หญิงเดินทางกันสองคนอันตราย"
แพรวสบตาไทม์ นึกถึงตอนที่เธอบังเอิญจูบกับเขา หน้าเธอแดงก่ำ
"เอ่อ... อัลทูร่า แกรนด์ค่ะ"
"อ๋อคอนโดเดียวกันเดี๋ยวกลับกับพี่เลย"
แพรวตกใจ หรือว่านี่คือพรหมลิขิต?
"ขอบคุณค่ะ พี่ไทม์"
เธอยิ้มให้เขา ซึ่งไทม์เองก็เริ่มรู้สึกสนใจเธอเช่นกัน
"มีอาร์ กลับกับพี่คิมหันต์เถอะ มันดึกแล้ว ไม่ต้องไปส่งแพรว แพรวกลับกับพี่ไทม์ได้"
"แต่ว่า..."
"ไม่มีแต่! มีอาร์ กลับกับผม!"
เขาอุ้มเธอขึ้น แล้วเดินไปยังรถหรูที่จอดรออยู่ด้านหน้า
"ปล่อยฉันลงได้แล้ว! ฉันเดินเอง!"
- Writer
