ทันทีที่ประตูลิฟต์เปิดออก ลิลินก็เห็นหมอภัทรที่ยืนรออยู่หน้าห้อง ทำให้หัวใจเธอเต้นแรง
อย่างไม่ทันตั้งตัว เธอแทบหยุดหายใจเมื่อเขาเงยหน้าขึ้นมองมา
“พี่หมอภัทร”
เธออุทานเบา ๆ ร่างกายของเธอเซเล็กน้อย
“ทำไมไม่รับสายพี่ ลิลิน”
น้ำเสียงของเขาแฝงด้วยความห่วงใยและแอบแฝงความผิดหวัง
“ไม่ได้ยินค่ะ”
เธอตอบเสียงเบา แต่ก็รู้ว่าคำพูดนั้นฟังดูไม่จริงใจ
“แน่ใจเหรอ?”
เขาเอียงคอ ราวกับจับผิด
“พี่เป็นคนเซ้าซี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ค่ะ”
น้ำเสียงของเธอเริ่มแฝงความท้าทายและระแวง
“นี่ดื่มเหล้า? ลิลินมีอะไร เราควรคุยกันก่อน อย่าประชดแบบนี้”
เขาก้าวเข้ามาใกล้กว่าเดิม ดวงตาเข้มข้นเต็มไปด้วยความจริงจัง
“ไม่มีอะไรต้องคุยค่ะ ลิลินแค่เด็ก ไม่ได้สำคัญอะไรสำหรับพี่”
น้ำเสียงของเธอสั่นพร่า แต่ก็เต็มไปด้วยความเจ็บปวด
“ก็ถ้าไม่สำคัญจริง พี่จะมายืนอยู่ตรงนี้ทำไมล่ะ”
เขาพูดพร้อมสบตาอย่างหนักแน่น ราวกับต้องการให้เธอเช
