โรงพยาบาลเอกชนแห่งหนึ่ง – ห้องพักส่วนตัวของหมอภัทร
ภายในห้องพักสีขาวสะอาดของแพทย์เวร
หมอภัทรนั่งลงบนเก้าอี้ หมุนตัวไปมาช้า ๆ พลางเหลือบมองหน้าจอโทรศัพท์ที่วางอยู่บนโต๊ะ
หน้าจอแชทของ ลิลิน ยังเปิดอยู่ ไม่มีข้อความใหม่ ไม่มีสติ๊กเกอร์ ไม่มีแม้แต่ "สวัสดีตอนเช้า" แบบที่เธอเคยส่งมาแทบทุกวัน
เกือบสองเดือนมาแล้ว...
ตั้งแต่คืนที่เขาช่วยเธอจากเหตุการณ์นั้น เธอก็โผล่มาในชีวิตเขาแทบทุกวัน ยืนรอหน้าห้องตรวจ ยิ้มให้เขาเหมือนเด็กขี้อ้อนให้เขาบ่อยครั้ง
แต่วันนี้...เงียบสนิท
“ยัยเด็กนั่น เป็นอะไรหรือเปล่านะ?”
เขาพึมพำกับตัวเองเบา ๆ
นิ้วเลื่อนไปบนหน้าจอ พิมพ์ข้อความไปอย่างลังเล
"ทำอะไรอยู่ครับ"
ไม่กี่วินาทีต่อมา — อ่านแล้ว...เงียบ
เขากัดริมฝีปาก คิ้วขมวดเล็กน้อย ก่อนจะพิมพ์อีกประโยค
"อ่านไม่ตอบ เป็นอะไรหรือเปล่า...ผมโทรหาได้ไหม?"
อีกครั้ง...ถูกอ่านแล้วก็ยังไม่มีคำตอบ
“หรือว่า...เราไปพูดอะไร
