รถคันสีดำแล่นออกจากคฤหาสน์ของนายทรงวิทย์อย่างรวดเร็ว
มีอาร์นั่งหลังพวงมาลัย ปาดน้ำตาแทบไม่ทัน เธอไม่รู้จะเริ่มจากตรงไหน ไม่รู้จะหาเงินสิบล้านได้จากที่ใด
คนสุดท้ายที่เธอเคยพึ่งได้... คือคิมหันต์ และเขาก็ช่วยไปแล้วถึงห้าล้าน
“เราจะทำยังไงดีครับพี่…”
เสียงของปุณณ์ดังขึ้นเบา ๆ จากที่นั่งข้างคนขับ
“เอี๊ยดดด…”
เสียงเบรกดังลั่น รถจอดข้างทางอย่างกะทันหัน
มีอาร์หลับตาแน่น น้ำตาไหลไม่หยุด
“พี่ตอบตรง ๆ เลยนะปุณณ์ พี่ไม่รู้จะไปทางไหนแล้วจริง ๆ ทุกอย่างมันมืดไปหมด...”
“หากพ่อรู้ว่าไอ้ทรงวิทย์ยื่นข้อเสนอแบบนี้ พ่อต้องไม่ยอมแน่… บ้านหลังนั้นคือทุกอย่างของพ่อกับแม่”
ปุณณ์มองพี่สาวที่กำลังร้องไห้อย่างเงียบ ๆ แล้วเอื้อมมือแตะไหล่เบา ๆ
“เราโทรหาพี่ปรินทร์ดีไหมพี่?”
“อย่าเลย…”
มีอาร์ส่ายหน้า
“พี่ปรินทร์เรียนหนัก ใกล้สอบจบ เขาเป็นความภูมิใจของพ่อกับแม่ อย่าให้พี่เขาต้องมากังวลเพราะเรื่องนี้เลย”
