เสียงลิฟต์ดัง “ติง” ก่อนประตูจะเลื่อนเปิดออก...คิมหันต์ก้าวออกจากลิฟต์โดยไม่พูดอะไร มีอาร์เดินตามมาอย่างเงียบ ๆ
ความเงียบไม่ใช่ความสงบ มันเป็นแรงกดดันที่ทำให้ลมหายใจของเธอแผ่วลงอย่างไม่รู้ตัว
ประตูห้องถูกเปิดออกอย่างช้าๆ ภายในห้องของคิมหันต์...เขาเปิดไฟแค่บางจุด ทำให้บรรยากาศในห้องไม่สว่างมากนัก
“...วันนี้เงียบจังนะคะพี่คิม”
เธอพยายามฝืนยิ้ม ท่ามกลางความเงียบที่แสนอึดอัด
คิมหันต์ไม่ได้ตอบ เขาเดินไปหยิบน้ำจากตู้เย็นเทลงแก้วใสก่อนยกขึ้นดื่ม ราวกับไม่ได้ยินคำพูดเธอ
มีอาร์ยืนตัวเกร็งอยู่ไม่ไกล หัวใจเต้นแรงเหมือนจะทะลุออกมา เธอรู้ดีว่า...ปกติหากอยู่ด้วยกันสองต่อสอง
เขามักจะเข้ามากอดมาหอมคลอเคลียเธอ แต่ตอนนี้ เขากลับนิ่งเกินไป
เธออยากพูดอะไรสักอย่าง...แต่ก็ไม่กล้า ในที่สุด เขาก็หันกลับมามองเธอ
“มีอาร์”
เขาแค่เพียงเอ่ยชื่อเธอ…อากาศในห้องก็เย็นก็เหมือนจะเย็นลงจนเธอขนลุก
“คะ...พี่คิม”
ด
