ดวงตาเขาเริ่มแดงซึม เหมือนน้ำตากำลังจะไหลออกมา เขาจ้องมองเลือดบนฝ่ามือของเธอด้วยความตกใจ ราวกับไม่อยากเชื่อว่าตัวเองเป็นคนทำ
มีอาร์เม้มริมฝีปากแน่น ไม่ปัดมือเขาออก แต่ก็ไม่ยอมสบตา เขาที่เคยเป็นคนที่เธอวางใจที่สุดตอนนี้กลับทำร้ายเธอทั้งกายและใจ
“ฉันไม่ใช่ของเล่นของคุณนะคะคุณคิม...”
น้ำเสียงเธอแผ่วเบาแต่แฝงไว้ด้วยความเจ็บปวดที่กัดกินหัวใจ
“ฉันก็มีหัวใจ มีความรู้สึก… ถึงเราจะทำสัญญากัน ฉันรับเงินคุณ แต่คุณไม่มีสิทธิ์มาทำร้ายฉันแบบนี้ ไม่ว่าจะร่างกายหรือใจ”
น้ำตาค่อยๆ ไหลรินจากดวงตา เธอไม่อายที่จะร้องไห้ต่อหน้าคนที่เธอเคยรัก แต่เลือดจากฝ่ามือของเธอยังคงหยดติ๋งๆ ลงบนพื้น
คิมหันต์รีบกดผ้าเช็ดหน้าซับเลือดด้วยมือที่สั่น เขาพูดเสียงแหบสั่นว่า
“มีอาร์... พี่ไม่ได้ตั้งใจ... พี่ผิดเอง...”
คำว่า “พี่” ที่เธอไม่ได้ได้ยินมานาน ทำให้ความทรงจำเก่าๆ พุ่งกลับมา เธอเหลือบมองเขา แต่ก็เบือนหน้าหนี
เขาอ
