เสียงปืนกระหน่ำไล่หลังไม่หยุด กระจกหลังรถแตกร้าว รถเสียหลักพุ่งเข้าไปในโกดังร้างเก่า ๆ
เสียงยางเสียดพื้นซีเมนต์ดังลั่น ก่อนจะหยุดสนิทในความมืดสนิท
มีอาร์ หายใจหอบ
มือขาวซีดจับพวงมาลัยแน่น ใบหน้าซีดเผือดจากแรงกระแทกและความกลัว
“เจ็บตรงไหนหรือเปล่า”
เขาถามขึ้นด้วยความเป็นห่วง ก่อนหันกลับไปมองเบาะหลังอย่างระแวดระวัง
“ไม่เป็นอะไรคะ”
“เราออกจากที่นี่ก่อน”
เขากระซิบเสียงแหบ
ทั้งสองรีบลงจากรถ วิ่งหลบเข้าหลังเสาเหล็กที่ขึ้นสนิมในมุมลึกของโกดัง
เสียงฝีเท้าคนร้ายดังแว่วเข้ามาใกล้เรื่อย ๆ ตามด้วยเสียงลากลูกเลื่อนปืนอย่างตั้งใจ
คิมหันต์หอบแรง เขาจับมือเธอไว้แน่นขณะทั้งสองหลบอยู่ในเงามืด
หัวใจเขาเต้นแรงไม่ใช่แค่เพราะกลัวตาย... แต่มันสับสน ร้อนรุ่ม และเต็มไปด้วยคำถามที่ยังไม่มีคำตอบ
“มีอาร์หนีไปก่อนพวกมันต้องการเก็บแค่พี่ มีอาร์ไม่เกี่ยว”
เสียงเขาเบาแหบในเงามืด
“ไม่ค่ะ..พี่ไปไหนมีอาร์จะไป
