ติ๊ด ——————
เสียงจากมอนิเตอร์หัวใจยังคงดังยาวไม่มีจังหวะ...
“ช็อก 200 จูล… หนึ่ง สอง สาม! เคลียร์!!”
ปั้ก!!
ร่างของมีอาร์กระตุกขึ้นหนึ่งครั้ง
ไม่มีอะไรเกิดขึ้น…
“ยังไม่กลับมา! อัดอกต่อ!”
เสียงหมอหญิงตะโกน
“ขออีกรอบ! 300 จูล!”
ปั้ก!!
“ขอกลับมา… ได้โปรด…”
คิมหันต์ยืนแนบกระจกน้ำตาไหลพราก มือทาบกับประตู ICU ที่เขาไม่มีสิทธิ์ข้ามผ่าน…
ใจเขาเหมือนถูกฉีกออกทีละชิ้น
อีกมุมหนึ่ง ภายในจิตใจของมีอาร์
ความมืด… เสียงรอบข้างเงียบสนิท เหมือนเธออยู่ในที่ว่างเปล่า ไม่มีน้ำหนัก ไม่มีเจ็บปวด
แต่แล้ว… มีเสียงหนึ่งแทรกเข้ามาเบา ๆ
“มีอาร์… ได้ยินพี่ไหม… พี่อยู่ตรงนี้…”
เสียงนั้นอบอุ่น ปนสะอื้น…เธอรู้ดีว่าเสียงนี้คือใคร
"พี่คิม…"
เธอพยายามหันไปหา แต่เหมือนร่างกายไม่ขยับ
แต่หัวใจเธอเริ่มเต้นอีกครั้ง... ในความเงียบสงัดนี้
“กลับมาเถอะ… พี่ยังต้องขอโทษอีกมากมาย…”
ห้อง ICU
“หัวใจกลับมาแล้ว! หัว
