พันธะรัก วิศวะโหด

บทที่ 10 "ใจเต้น"

แสงไฟนีออนจากเมืองใหญ่ทอดยาวออกไปสุดสายตา ตึกสูงระฟ้าเป็นเงาสะท้อนบนกระจกใสบานใหญ่ของห้องอาหารชั้นดาดฟ้า โรงแรมหรูระดับห้าดาวใจกลางเมืองเป็นสถานที่ที่คิรันเลือกสำหรับมื้อค่ำคืนนี้

ไอรีนยืนอยู่หน้าประตูห้องอาหาร หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะอย่างไม่อาจควบคุมได้ สาเหตุไม่ใช่เพราะสถานที่หรูหรารอบตัว แต่เป็นเพราะบุคคลที่ยืนอยู่ข้างเธอ… คิรัน

เขาอยู่ในชุดสูทสีดำเข้ารูป ทรงผมเรียบเนี้ยบ ดวงตาคมกริบภายใต้แสงไฟสลัวดูทรงอำนาจและเย็นชาเหมือนเคย แต่สิ่งที่ต่างออกไปคือพฤติกรรมของเขา

นับตั้งแต่คืนวันนั้น—คืนที่เขาใช้กำปั้นตัดขาดธุรกิจเพียงเพราะเธอ—เขาก็เริ่มเปลี่ยนไป คิรันไม่ใช่ผู้ชายที่ใครจะเปลี่ยนแปลงได้ง่าย ๆ แล้วทำไม… ทำไมเธอถึงรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังเป็นข้อยกเว้นเดียวของเขา?

ไม่ใช่ว่าเขาอ่อนโยนเหมือนผู้ชายแสนดีทั่วไป คิรันยังคงเป็นคิรัน—เย็นชา เจ้าระเบียบ และเอาแต่ใจ แต่คำพูดของเขาเริ่มอ่อนลงเล็กน้อย การกระทำหลายอย่างดูเหมือนจะใส่ใจมากขึ้น และนั่น… ทำให้เธอสับสน

“มองอะไร” น้ำเสียงเข้มต่ำกระซิบถามข้างหู เธอสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนจะรีบเบือนหน้าหนี

“เปล่าค่ะ” เธอตอบ พลางข่มใจให้สงบนิ่ง

เขาไม่ได้พูดอะไรต่อ แต่สายตาที่จับจ้องมาทำให้เธอรู้สึกเหมือนกำลังถูกกลืนกินไปทั้งตัว

พนักงานเปิดประตูเชิญพวกเขาเข้าไปในห้องอาหาร คิรันเดินนำเข้าไปก่อน ส่วนเธอเดินตามหลังอย่างไม่เต็มใจนัก บรรยากาศในร้านหรูหราสง่างาม แสงไฟนวลตาตกกระทบโต๊ะอาหารที่จัดอย่างสมบูรณ์แบบ

ดนตรีแจ๊ซบรรเลงคลอเบา ๆ ทำให้บรรยากาศดูโรแมนติกอย่างไม่น่าเชื่อ

ไอรีนข่มใจไม่ให้คิดอะไรฟุ้งซ่าน แต่เธอกลับไม่อาจห้ามหัวใจตัวเองที่เริ่มเต้นแรงขึ้นทุกที

เมื่อพวกเขานั่งลงที่โต๊ะ คิรันเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ทอดสายตามองออกไปนอกกระจก ใบหน้าคมคายนั้นไร้อารมณ์ แต่กลับให้ความรู้สึกน่าหวั่นเกรง

“สั่งอาหารสิ” เขาเอ่ยเสียงเรียบ

ไอรีนมองเมนูตรงหน้า อาหารทุกจานดูแพงระยับเกินกว่าที่เธอจะกล้าสั่ง นี่มันเป็นมื้อค่ำที่หรูหราที่สุดในชีวิตของเธอเลยก็ว่าได้

“ไม่รู้จะสั่งอะไรหรือไง” คิรันเอียงคอมองเธอ ก่อนจะพยักหน้าให้พนักงาน “เอาตามที่ฉันเคยสั่ง”

“ค่ะ คุณคิรัน” พนักงานโค้งศีรษะก่อนจะเดินจากไป

ไอรีนอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้วเล็กน้อย “ฉันเลือกเองได้นะคะ”

คิรันเลิกคิ้ว “เธอทำเป็นเลือกหรือไง”

ไอรีนเม้มปาก เธออยากเถียง แต่ก็นึกขึ้นได้ว่าเธอไม่เคยมากินร้านแบบนี้จริง ๆ จึงได้แต่เงียบ

คิรันยกมุมปากขึ้นนิด ๆ เหมือนพอใจที่เธอไม่เถียง ก่อนจะเอนตัวไปข้างหน้า สายตาที่จับจ้องมาทำให้เธอรู้สึกเหมือนเขากำลังมองทะลุเข้าไปในใจเธอ

“ตั้งแต่วันนั้น… เธอดูเงียบไปนะ”

เธอสะดุ้งเล็กน้อย “วันไหนคะ”

“คืนที่ฉันพาเธอออกจากร้านอาหาร”

เสียงของเขาต่ำและเย็น แต่แฝงไปด้วยอะไรบางอย่างที่เธออ่านไม่ออก

ไอรีนเม้มริมฝีปาก ไม่รู้ว่าควรตอบยังไง ใช่… เธอเงียบลง ความรู้สึกบางอย่างที่ค่อย ๆ ก่อตัวขึ้นภายในใจ มันเป็นความรู้สึกที่เธอพยายามปฏิเสธมาตลอด แต่กลับห้ามมันไม่ได้

เธอรู้ดีว่าเขาอันตราย… ไม่ใช่ในแบบที่ทำร้ายร่างกาย แต่เป็นแบบที่สามารถทำให้เธอพังทลายได้ด้วยคำพูดเพียงไม่กี่คำ และสิ่งที่น่ากลัวที่สุดคือ… เธอเริ่มไม่แน่ใจว่าตัวเองอยากหนีจริง ๆ หรือไม่

หัวใจของเธอเต้นแรงขึ้นทุกครั้งที่เขาอยู่ใกล้

“ฉันแค่… ไม่รู้จะพูดอะไร” เธอเลือกตอบอย่างระมัดระวัง

คิรันจ้องเธอนิ่ง ก่อนจะยกแก้วไวน์ขึ้นจิบช้า ๆ “ดีแล้ว ไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้น แค่ทำตัวให้คุ้นเคยกับฉันก็พอ”

เธอขมวดคิ้ว “หมายความว่ายังไงคะ”

คิรันวางแก้วลงกับโต๊ะ เสียงกระทบเบา ๆ ทำให้บรรยากาศดูจริงจังขึ้น

“ก็หมายความว่า… เธอต้องชินกับการอยู่กับฉัน”

คำพูดนั้นทำให้ลมหายใจของไอรีนสะดุด เธอจ้องเขาอย่างไม่อยากเชื่อ

ค่ำคืนนี้มืดสนิท มีเพียงแสงไฟระยิบระยับจากตึกสูงที่ทอดยาวไปสุดสายตา อากาศเย็นจากเครื่องปรับอากาศในห้องอาหารหรูไม่สามารถทำให้หัวใจไอรีนสงบลงได้เลยสักนิด

มื้อเย็นผ่านไปโดยที่เธอแทบไม่ได้รับรู้รสชาติอาหาร ร่างกายของเธอนั่งอยู่ตรงนี้ แต่จิตใจกลับวุ่นวายไปหมดเพราะผู้ชายตรงหน้า—คิรัน

เขาไม่ได้พูดจาห้วนสั้นเหมือนเคย ไม่ได้ออกคำสั่งเธอด้วยน้ำเสียงเย็นชาอย่างทุกครั้ง ทุกอย่างดู... นุ่มนวลเกินไป นี่ไม่ใช่คิรันที่เธอเคยรู้จัก

มือหนาของเขาคอยรินน้ำให้ จัดจานอาหารให้ และคอยสังเกตว่าเธอชอบหรือไม่ชอบอะไร โดยที่ไม่เอ่ยอะไรออกมา แต่การกระทำเหล่านั้นกลับส่งผลต่อหัวใจของเธออย่างรุนแรง

ไอรีนพยายามบอกตัวเองว่าเธอไม่ควรหลงใหลกับความอ่อนโยนที่เกิดขึ้นเพียงชั่วครู่ เพราะผู้ชายอย่างคิรัน... ไม่เคยมีอะไรที่เกิดขึ้นเพียงเพราะความใจดี ทุกอย่างที่เขาทำล้วนมีเหตุผลและเป้าหมายเสมอ

แต่เหตุผลของคืนนี้... คืออะไรกันแน่?

หลังจากมื้อค่ำ คิรันเป็นคนขับรถมาส่งเธอที่คอนโดฯ ตามเดิม เธอปฏิเสธไปแล้วว่าไม่จำเป็นต้องเดินขึ้นไปส่ง แต่เขาก็ไม่ฟัง แน่นอนว่าคิรันไม่ใช่คนที่ยอมเปลี่ยนใจเพราะคำพูดของใครง่าย ๆ และเธอเองก็รู้ดีว่าเธอไม่มีทางชนะเขาในเรื่องนี้

ร่างสูงเดินข้างเธอมาจนถึงหน้าประตูห้อง เธอหันกลับไปมองเขา พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่พยายามทำให้เป็นปกติที่สุด

“ขอบคุณสำหรับอาหารมื้อนี้ และขอบคุณที่มาส่งค่ะ ฉันเข้าห้องแล้วนะคะ”

เธอจับลูกบิดประตูและกำลังจะปิดมันลง แต่ในเสี้ยววินาทีนั้น คิรันก็ขยับเข้ามาใกล้จนเธอแทบจะถอยหลังไม่ทัน

เขาก้มลงกระซิบข้างหูเธอ ปลายนิ้วเรียวยกขึ้นแตะเส้นผมที่ตกลงมาปัดออกจากใบหน้าอย่างแผ่วเบา แต่สัมผัสเพียงเสี้ยววินาทีนั้นกลับทำให้เธอเหมือนถูกไฟฟ้าช็อต เธอสะดุ้งแต่ไม่อาจถอยหนีได้ เสียงของเขาต่ำและหนักแน่นจนทำให้เธอขนลุกไปทั้งร่าง

“เธอไม่มีวันหนีฉันพ้น จำไว้”

ไอรีนชะงัก ใจเธอเต้นแรงโดยไม่อาจห้ามได้

คิรันผละออกเล็กน้อย ก่อนจะกดมุมปากขึ้นราวกับพอใจกับปฏิกิริยาของเธอ

“และเมื่อไหร่ที่เธอพร้อม...” เขาหยุดเล็กน้อย ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ

“เธอจะเป็นของฉันโดยสมบูรณ์”

ไอรีนรู้สึกเหมือนอากาศในปอดหายไปชั่วขณะ หัวใจเธอกระหน่ำเต้นจนแทบจะทะลุออกมานอกอก

ก่อนที่เธอจะทันได้ตั้งสติ คิรันก็หมุนตัวกลับ เดินจากไปโดยไม่หันกลับมามองแม้แต่น้อย ทิ้งให้เธอยืนอึ้งอยู่ตรงนั้นเพียงลำพัง

มือที่จับลูกบิดประตูสั่นเล็กน้อย ร่างกายของเธอร้อนวูบวาบอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน...

ไอรีนหลับตาลง สูดหายใจลึก แล้วผลักประตูเข้าไปในห้องอย่างแรง ก่อนจะรีบปิดมันลงทันที หัวใจของเธอยังคงเต้นไม่เป็นจังหวะ และเธอรู้ดีว่าต่อให้พยายามบอกตัวเองยังไง... คำพูดของคิรันก็จะยังคงก้องอยู่ในหัวเธอไปอีกนาน