...คิรินถอนกายออกอย่างเชื่องช้า แต่ยังไม่ปล่อยเธอไป
มือหนาไล้ผ่านหน้าท้องแบนราบ ลูบขึ้นมาถึงทรวงอกที่ยังหอบสะท้าน
…เสียงหายใจของเธอเริ่มช้าลง แต่ภายในยังร้อนรุ่มไม่จาง
เขากอดเธอไว้แน่นขึ้น ขณะที่สายตาคมใต้แสงสลัวมองเธอเหมือนจะกลืนกินอีกครั้ง
“มันยังไม่พอ” เสียงทุ้มกระซิบหนักแน่นใกล้หู
ก่อนที่เขาจะพลิกตัวขึ้น คว้าร่างบางขึ้นมาในอ้อมแขนอย่างง่ายดาย
“คิรัน… เดี๋ยวก่อน…” เธอร้องเบาๆ ด้วยความตกใจ เมื่อเขาเดินพาเธอออกจากเตียง
แต่เขาไม่หยุด
สองแขนแข็งแรงอุ้มเธอไปจนถึงริมหน้าต่างสูงของห้อง
ม่านบางไหวเบาในยามค่ำคืนที่ฝนเพิ่งหยุดตก
แสงจากตึกสูงด้านนอกทาบผ่านกระจกใสสะท้อนแผ่นหลังเธอ
“อย่าหนีแสง…ให้มันเห็น” เสียงกระซิบติดกลืนหายใจ
เขาวางเธอลงชิดบานกระจกเย็นเฉียบ ร่างเปลือยเปล่าสั่นสะท้านเมื่อผิวหลังแตะกระจก
เธอสะดุ้งน้อยๆ ความเย็นบาดผิว แต่ขณะเดียวกัน มือร้อนผ่าวของเขาก็ลากผ่านต้นขา ไล่ขึ
