ตอนที่ 24 พักใจ
ฉันตื่นขึ้นมามองดูนาฬิกาบอกเวลาเกือบบ่ายสองโมงเข้าไปแล้ว เดินออกมาดูนอกห้องก็ไม่เห็นอาธิ สงสัยคงจะออกไปทำงาน พออยู่คนเดียวภาพจำของเมื่อคืนก็วนเวียนกลับเข้ามาให้หัวอีกครั้ง มันตอกย้ำชัดเจนว่าเรื่องราวที่ผ่านมาทั้งหมดระหว่างฉันและเขาคือเรื่องหลอกหลวง
"เอ้า เจ้าขา ตื่นแล้วเหรอ พอดีเราเห็นเจ้าขาหลับอยู่ เราเลยแวะเข้าออฟฟิศก่อนน่ะ ขากลับเลยซื้อของกินมาฝากเจ้าขาด้วย มากินหน่อยมั้ย มีแต่ของชอบของเจ้าขาทั้งนั้นเลย"
อาธิเปิดประตูเข้ามาพร้อมกับโชว์ถุงอาหารมากมายที่อยู่ในมือ นี่ฉันไม่รู้จะต้องขอบคุณอาธิอีกกี่พันครั้งถึงจะตอบแทนสิ่งที่เขาทำดีกับฉันได้
ฉันเดินไปนั่งที่โต๊ะทานข้าวระหว่งที่่รออาธิจัดของกินใส่จาน ไม่ใช่ว่าฉันไม่รู้ว่าอาธิคิดอะไร แต่ตลอดเวลาที่รู้จักกันฉันไม่เคยคิดกับเขามากกว่าคำว่าเพื่อนเลยจริง ๆ ยิ่งตอนนี้ที่เขากำลังดูแลฉัน ยิ่งทำให้ฉันรู้สึกผิดที่ไม่สามารถตอบแทนความร
