ตอนที่ 29 ลูกของเฮียใช่ไหม
หลังจากจบงานประกาศผลรางวัลผมเดินตามหลังจันทร์เจ้าขาอยู่ห่าง ๆ ยิ่งเห็นภาพหยอกล้อกันตามประสา 3 คนพ่อแม่ลูกมันยิ่งทำให้ผมปวดใจ ที่ตรงนั้นเดิมทีมันสมควรที่จะเป็นผม แต่เป็นเพราะความโง่เง่าคิดถึงแต่ความรู้สึกตัวเองจนทำให้ทุกอย่างในวันนี้มันเปลี่ยนไปหมด ถึงจะรู้ดีว่าไม่สามารถมีโอกาสที่จะกลับไปแก้ไขอะไรได้แล้วแต่ผมก็ยังอยากจะมองเธออยู่ตรงนี้ห่าง ๆ ก็ยังดี
จู่ ๆ ร่างบางเล็กข้างหน้าก็หยุดเดิน ใบหน้าหวานค่อย ๆ หันมาทางที่ผมยืนอยู่ สายตาที่ผมคุ้นเคย ใบหน้าที่ผมหลงรักมาตลอด จันทร์เจ้าขาเธอยังไม่เปลี่ยนไปเลยสักนิด ดวงตาคู่สวยจ้องมองผมนิ่งเช่นเดียวกันกับผมที่มองเธออย่างไม่ละสายตา
"แม่ จุ้ม จุ้มปีหย่อย"
เสียงเด็กน้อยที่พูดยังไม่ชัด ดูจากขนาดตัวแล้วก็คงจะยังไม่เกินสองขวบ
"พี่พีให้ลุงธิอุ้มก่อนนะครับ คุณแม่ขอคุยธุระแป๊บนึง เดี๋ยวคุณแม่พาไปกินขนมนะครับ"
หญิงสาวตรงหน้าย่อตัว
