พรึบ
“ เป็นอะไร ทำไมเหม่อ “
เสียงที่ดังขึ้นข้างหูทำให้ฉันหันไปมอง
อ่าาาา นี่ฉันเหม่อถึงขั้นไปรู้ว่าพี่กัสมาตอนไหนเลยงั้นหรอ
“ ป่าว “ ฉันส่ายหน้าแล้วยิ้มให้พี่กัสบางๆ
“ หิวรึยัง ป่ะ ไปซื้อข้าว “ พี่กัสยิ้มตอบฉันแล้วจับให้ฉันลุกขึ้น
“ รอเพื่อนมาก่อน เดี๋ยวไม่มีคนเฝ้าโต๊ะ “ ฉันลุกขึ้นยืนตามแรงดึงของเขาแล้วบอกเขาให้รอเพื่อนก่อน
ตอนนี้ฉันและเพื่อนอยู่โรงอาหารคณะวิศวะล่ะ ซึ่งตั้งแต่มาถึงเพื่อนฉันก็ไปซื้อข้าวทันที ฉันเลยอาสาเฝ้าโต๊ะ แล้วค่อยไปซื้อทีหลัง
“ เพื่อนพี่ล่ะ “ ฉันถามหาเพื่อนเขาเพราะไม่เห็นเพื่อนเขาเลยตั้งแต่มา ตอนที่พี่โซฟัสลงมาหาพายอาร์ก็มาคนเดียว
“ มันไปซื้อข้าวแหละ เดี๋ยวก็มา “
ฉันพยักหน้าเข้าใจแล้วมองไปรอบๆ พอเห็นเพลงกับลูกพีชเดินมาแล้วฉันก็ยิ้มกว้างทันที
ก็คนมันหิวนี่นา
“ มาแล้วๆ ไปกันๆ “ ฉันชี้ให้พี่กัสดูเพื่อนฉันอย่างอารมณ์ดี
“ หึ หิวรึไงเรา “ พี่กัสว่าแล้วเอามือมาวา
