ตอนที่ 8 : รอยร้าวของศรัทธา (NC20+)

1519 Words

ภาพถ่ายใบเล็กในมือของ ซอนโฮ สั่นระริก ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะแรงบีบจากปลายนิ้วที่แทบจะขยี้มันให้แหลกคามือ ภาพของชายชราท่าทางใจดีในชุดบาทหลวงสีดำ บาทหลวงโยฮัน อาจารย์... พ่อบุญธรรม... และแสงสว่างเดียวในชีวิตวัยเด็กของเขา คนที่เคยฉุดเขาขึ้นมาจากกองขยะในสลัมที่เกาหลี คนที่สอนให้เขารู้จักพระเจ้า และมอบดาบให้เขาใช้ปกป้องผู้คน แต่วันนี้... คนคนนั้นกลับเป็นคนสั่งฆ่าเขา “เป็นไปไม่ได้...” ซอนโฮพึมพำเสียงแหบแห้ง ดวงตาแดงก่ำจ้องมองรูปถ่ายนั้นราวกับหวังว่ามันจะเปลี่ยนไปเป็นคนอื่น “เขาไม่มีเหตุผลที่ต้องทำแบบนี้” “ผมทำงานให้เขามาตลอดชีวิต... ผมไม่เคยบิดพลิ้ว” มายด์ นั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้ทำงานตัวใหญ่ เธอมองดูชายหนุ่มที่กำลังแตกสลายด้วยแววตาเรียบเฉย แต่แฝงไปด้วยความเวทนาปนสะใจ “เหตุผลเหรอ?” “เหตุผลก็คือแกมันหมดประโยชน์แล้วไงซอนโฮ” เธอเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ “แกคิดจริงๆ เหรอว่าวาติกันเห็นแกเป็นลูกเป็นหลาน?” “สำหรับพวกมัน... แกก็แค่ ‘อาวุธมีชีวิต’” “และเมื่ออาวุธมันเริ่มรู้มากเกินไป... หรือเริ่มคุมยาก” “เขาก็แค่ทำลายทิ้ง” “หุบปาก!” ซอนโฮตวาดลั่น เขาปารูปถ่ายนั้นลงพื้น แล้วใช้เท้าขยี้มันจนยับเยิน “คุณอย่ามาพูดเหมือนรู้ดีไปกว่าผม!” “คุณมันก็แค่ปีศาจ... คุณไม่รู้จักความศรัทธาหรอก!” มายด์ไม่โกรธที่โดนตะคอก เธอกลับลุกขึ้นยืน แล้วเดินเข้ามาหาเขาช้าๆ เสียงรองเท้าส้นเข็มกระทบพื้นดังก้องในห้องที่เงียบสงัด “ความศรัทธานั้นมันช่วยแกจากกระสุนเมื่อกี้ไหม?” “ความศรัทธานั้นมันเคยโอบกอดแกเวลาที่แกเจ็บปวดไหม?” เธอยืนประจันหน้าเขา มือเรียวเอื้อมมาจับที่สร้อยกางเขนเงินที่คอเขา “ลองโทรหาเขาสิ...” “เบอร์ลับที่แกใช้ติดต่อเขา... ลองโทรดู” “พิสูจน์ให้ฉันเห็นว่าฉันผิด” ซอนโฮมือสั่นเทา เขาล้วงโทรศัพท์ดาวเทียมเครื่องเก่าออกมา กดเบอร์ที่เขาจำได้ขึ้นใจ เสียงสัญญาณรอสายดังยาวนาน... บี๊บ... บี๊บ... หัวใจของเขาเต้นรัว หวังลึกๆ ว่าจะมีเสียงตอบรับที่คุ้นเคย [หมายเลขนี้ถูกยกเลิกการใช้งาน... รหัสประจำตัวของท่านถูกลบออกจากระบบ] [คำเตือน: กรุณามอบตัวต่อหน่วยกวาดล้างที่ใกล้ที่สุด] เสียงตอบรับอัตโนมัติที่เย็นชาดังออกมาจากลำโพง โทรศัพท์ร่วงหลุดจากมือซอนโฮ กระแทกพื้นแตกกระจายเหมือนหัวใจของเขา “เห็นหรือยัง...” เสียงของมายด์กระซิบที่ข้างหู เหมือนเสียงของงูพิษที่กำลังล่อลวงเอวา “พระเจ้าทอดทิ้งแกแล้วซอนโฮ” “ไม่มีใครต้องการแก... นอกจากฉัน” ซอนโฮทรุดตัวลงคุกเข่าท่ามกลางเศษซากโทรศัพท์ น้ำตาแห่งความลูกผู้ชายไหลรินออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่ ความเจ็บปวดจากการถูกทรยศมันรุนแรงยิ่งกว่าคมมีดกรีดเนื้อ โลกทั้งใบของเขาถล่มทลายลงตรงหน้า เขาคือใคร? ถ้าไม่ใช่สุนัขรับใช้พระเจ้า... เขาคือตัวอะไร? “ผม... ผมไม่เหลือใครแล้ว” เขาเอ่ยเสียงสั่นเครือ มายด์ย่อตัวลงมานั่งตรงหน้าเขา เธอไม่ได้โอบกอดเขาด้วยความอ่อนโยนแบบนางเอกนิยาย แต่เธอใช้สองมือประคองใบหน้าเขาให้เงยขึ้นมาสบตา “แกยังมีฉัน” “ฉันจะไม่บอกให้แกเป็นคนดี” “ฉันจะไม่บอกให้แกให้อภัย” “แต่ฉันจะบอกให้แก... ‘แก้แค้น’” แววตาของเธอลุกโชนด้วยไฟแค้น “เปลี่ยนความเสียใจเป็นพลังซะ” “ฆ่าพวกมันให้หมด... คนที่หักหลังแก” “ทำให้พวกมันรู้ว่าปีศาจที่พวกมันสร้างขึ้นมา... น่ากลัวแค่ไหน” มายด์ยกข้อมือซ้ายของเธอขึ้นมาจ่อที่ปากของซอนโฮ เธอใช้เล็บคมยาวกรีดลงบนเส้นเลือดข้อมือตัวเอง ฉึก! เลือดสีแดงสดไหลซึมออกมาเป็นทางยาว กลิ่นหอมหวานและคาวคลุ้งปะทะจมูกชายหนุ่ม “ดื่มสิ...” “ดื่มเลือดของฉัน... แล้วลืมรสชาติของน้ำมนต์ไปซะ” “รับเอาพลังของฉันไป...” ซอนโฮมองดูเลือดที่ไหลรินลงมา สัญชาตญาณดิบในกายเขากรีดร้องด้วยความกระหาย เขาทนไม่ไหวอีกต่อไป เขาคว้าข้อมือเธอไว้ แล้วประกบริมฝีปากลงบนบาดแผลนั้น อึก... อึก... เขาดูดกลืนเลือดของแวมไพร์สายเลือดบริสุทธิ์เข้าสู่ร่างกาย รสชาติของมันหวานล้ำเหมือนไวน์ชั้นเลิศผสมยาพิษ ทันทีที่เลือดแตะลิ้น ความร้อนมหาศาลก็แผ่ซ่านไปทั่วร่าง บาดแผลฟกช้ำตามตัวหายไปเป็นปลิดทิ้ง พละกำลังวังชาฟื้นคืนกลับมา... และมากกว่าเดิม “อ๊า...” มายด์ครางเบาๆ ด้วยความเสียวซ่านจากการถูกดูดเลือด เธอลูบหัวเขาอย่างแผ่วเบาเหมือนแม่ปลอบลูก แต่เป็นแม่มดที่กำลังเลี้ยงดูอสูร “ดีมาก...” “ตอนนี้เลือดของฉันไหลเวียนอยู่ในตัวแกแล้ว” “แกไม่ใช่คนของวาติกันอีกต่อไป” ซอนโฮผละริมฝีปากออกมา มุมปากของเขาเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบเลือดสีสด ดวงตาที่เคยโศกเศร้า บัดนี้แปรเปลี่ยนเป็นความว่างเปล่าและเย็นชา เขามองสบตามายด์ ความรู้สึกบางอย่างก่อตัวขึ้น... ไม่ใช่ศรัทธา... แต่เป็นความภักดีที่มืดบอด มือหนาเอื้อมไปที่คอเสื้อของตัวเอง กระชากสร้อยกางเขนเงินที่เขาใส่ติดตัวมาตลอดชีวิตออกมา แคว่ก! สร้อยขาดกระเด็น เขาโยนจี้กางเขนนั้นลงพื้น แล้วใช้รองเท้าหนังราคาแพงเหยียบขยี้มันจนบิดเบี้ยว “พระเจ้าตายไปแล้ว” ซอนโฮเอ่ยเสียงเรียบ “ตอนนี้... ผมมีแค่นายหญิงเท่านั้น” มายด์ยิ้มกว้างอย่างพึงพอใจที่สุด เธอได้รับชัยชนะที่ยิ่งใหญ่กว่าการฆ่าศัตรู นั่นคือการ ‘เปลี่ยน’ จิตวิญญาณของผู้ชายคนหนึ่งให้ตกสู่ด้านมืด “งั้นเรามาเริ่มเอาคืนกันเถอะ” เธอลุกขึ้นยืน แล้วฉุดเขาให้ลุกตาม “โยฮันไม่ได้ทำงานคนเดียว...” “มันต้องมีหนอนบ่อนไส้ในบริษัทของฉันที่คอยส่งข่าว” “แกต้องไปลากคอมันออกมา” “แล้วจัดการมันซะ... ในแบบที่แกถนัด” ซอนโฮพยักหน้า เขาหยิบปืนพกที่ยึดมาจากนักฆ่าขึ้นมาเช็คกระสุน แววตาของนักล่าคนเดิมกลับมาแล้ว แต่ครั้งนี้... มันดุร้ายกว่าเดิม “ผมจะจัดการให้” “ใครที่ขวางทางคุณ... ผมจะส่งมันลงนรกให้หมด” . . ณ ลานจอดรถชั้นใต้ดิน ซอนโฮเดินตามหลังมายด์ออกมา แต่ทว่า... เสียงเครื่องยนต์รถสปอร์ตดังกระหึ่มขึ้น รถแลมโบกินีสีเหลืองสดพุ่งเข้ามาจอดเทียบท่าอย่างรวดเร็ว ประตูรถแบบปีกนกเปิดออก ชายหนุ่มผมทองในชุดสูทสีขาวก้าวลงมาพร้อมรอยยิ้มยียวน เควิน เขามองดูสภาพของซอนโฮที่มีคราบเลือดที่มุมปาก และมองมายด์ที่มีเสื้อผ้าหลุดลุ่ยเล็กน้อย “ว้าว... ดูเหมือนผมจะพลาดเรื่องสนุกไปสินะ” เควินเดินเข้ามาผิวปากหวือ “ได้ข่าวว่ามีหนูสกปรกบุกเข้ามาเหรอมายด์?” “แล้วบอดี้การ์ดหน้าจืดนี่จัดการได้ไหมเนี่ย?” ซอนโฮจ้องหน้าเควินเขม็ง เขาไม่ได้ตอบโต้ด้วยคำพูด แต่เขาขยับตัวไปยืนบังหน้ามายด์ไว้ทันที มือขวาวางทาบที่ด้ามปืนที่เหน็บอยู่เอวหลัง “ถอยไปครับคุณเควิน” “ท่านประธานต้องการพักผ่อน” เควินเลิกคิ้วสูง มองดูท่าทีที่เปลี่ยนไปของซอนโฮ เมื่อเช้ามันยังดูเป็นหมาหงอยๆ แต่ตอนนี้... รังสีอำมหิตที่แผ่ออกมามันรุนแรงจนน่าขนลุก “โอ๊ะโอ...” “ดูเหมือนหมาน้อยจะเริ่มขู่เป็นแล้วแฮะ” เควินแสยะยิ้ม “แต่ระวังเถอะ... ขู่มากๆ เดี๋ยวจะโดนเด็ดหัวไม่รู้ตัว” “พอได้แล้วเควิน” มายด์เอ่ยขัดขึ้น “ฉันเหนื่อย... และฉันก็มีเรื่องต้องสะสางกับซอนโฮต่อ” “ที่บ้าน” คำว่า ‘ที่บ้าน’ ทำให้เควินหน้าตึงขึ้นมาทันที เขารู้ดีว่ามันหมายถึงอะไร เขากำหมัดแน่น แต่ก็จำต้องฝืนยิ้ม “งั้นก็พักผ่อนเถอะครับที่รัก” “แล้วเจอกัน... ในงานประชุมสภาพรุ่งนี้” เควินหันหลังกลับขึ้นรถ แต่ก่อนจะปิดประตู เขาหันมาส่งสายตาอาฆาตให้ซอนโฮ “ฝากไว้ก่อนเถอะมึง” รถสปอร์ตพุ่งออกไปจนควันดำโขมง ซอนโฮหันกลับมาหามายด์ “งานประชุมสภา?” “สภาแวมไพร์น่ะเหรอ?” “ใช่...” มายด์ตอบ “ที่นั่นจะเป็นสนามรบต่อไปของแก” “เพราะคนที่สั่งฆ่าแก... อาจจะนั่งอยู่ในสภานั้นด้วยก็ได้” “เตรียมตัวให้พร้อมล่ะซอนโฮ” “เพราะพรุ่งนี้... แกจะได้เจอกับปีศาจที่ใส่สูทผูกเนกไท” “และพวกมัน... กินจุยิ่งกว่าไลแคนซะอีก”

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more