ตอนที่ 10 : การไล่ล่าบนน่านฟ้า

1477 Words

เสียงระเบิดและเสียงปืนกลยังคงดังสนั่นหวั่นไหวอยู่เบื้องหลัง แต่ ซอนโฮ ไม่ได้หันกลับไปมอง ร่างกายของเขาพุ่งทะยานผ่านความมืดของโถงทางเดินบันไดหนีไฟ ด้วยความเร็วที่มนุษย์ทั่วไปทำไม่ได้ เลือดของ มายด์ ที่ไหลเวียนอยู่ในกาย กำลังสูบฉีดพละกำลังมหาศาลให้เขา กล้ามเนื้อทุกมัดตื่นตัว ประสาทสัมผัสแหลมคมจนได้ยินเสียงฝีเท้าที่วิ่งนำหน้าอยู่ห่างออกไปสามชั้น “มึงหนีกูไม่พ้นหรอก...” เขาคำรามในลำคอ มือขวากระชับปืนพกที่ยึดมาได้แน่น เท้าถีบส่งตัวกระโดดข้ามราวบันไดทีละชั้น ลัดเลาะขึ้นสู่ดาดฟ้าอย่างรวดเร็ว ปัง! ปัง! เสียงปืนยิงสวนลงมา กระสุนเจาะคอนกรีตข้างหูเขาจนเศษปูนกระเด็นบาดแก้ม แต่ซอนโฮไม่ชะลอฝีเท้า เขาเอียงคอหลบวิถีกระสุนด้วยสัญชาตญาณดิบ ก่อนจะพังประตูเหล็กบานสุดท้ายออกไปสู่โลกภายนอก ตึง! ลมพายุฝนบนยอดตึกชั้น 99 พัดกระหน่ำรุนแรง เม็ดฝนคมกริบเหมือนเข็มพันเล่มทิ่มแทงผิวหนัง แสงฟ้าแลบแปลบปลาบส่องให้เห็นเงาตะคุ่มของชายสวมแว่นดำ มันกำลังวิ่งโซซัดโซเซไปที่ลานจอดเฮลิคอปเตอร์ ที่ซึ่งมีโดรนลำเลียงขนาดใหญ่กำลังบินร่อนลงมารับ “หยุดเดี๋ยวนี้!” ซอนโฮตะโกนแข่งกับเสียงฟ้าผ่า เขายกปืนขึ้นเล็ง แต่ชายคนนั้นหันกลับมา ในมือของมันถือระเบิดแสง “แด่พระเจ้า!” มันตะโกนก้อง ก่อนจะดึงสลักแล้วขว้างใส่เขา วิ้งงงง! แสงสีขาวสว่างจ้าจนตาพร่ามัว ตามด้วยเสียงระเบิดที่ทำให้หูดับ ซอนโฮยกแขนขึ้นบังหน้า แรงอัดกระแทกร่างเขาจนเซถอยหลังไปหลายก้าว แต่เขาไม่ยอมปล่อยให้เป้าหมายหลุดมือ เขาหลับตาลง... ตัดการมองเห็นทิ้งไป แล้วใช้ ‘หู’ และ ‘จมูก’ นำทางแทน กลิ่นเหงื่อ... กลิ่นความกลัว... และเสียงหัวใจที่เต้นรัวเร็ว ‘ทางขวา... 10 นาฬิกา’ ซอนโฮพุ่งตัวออกไปทั้งที่ยังลืมตาไม่ขึ้น เขาตะปบมือคว้าเข้าที่ข้อเท้าของชายคนนั้นได้แม่นยำราวจับวาง “เฮ้ย!” มันร้องลั่นเมื่อถูกกระชากจนหน้าฟาดพื้น ซอนโฮตามขึ้นไปคร่อมร่างมันไว้ทันที มือหนาบีบคอเสื้อสูทของมันแล้วยกขึ้นกระแทกกับพื้นคอนกรีต ตึง! “ใครส่งมึงมา!” ซอนโฮตะคอกถาม ดวงตาที่เริ่มปรับสภาพได้จ้องเขม็ง “บอกมา! โยฮันอยู่ที่ไหน!” ชายสวมแว่นดำแสยะยิ้ม ทั้งที่เลือดกบปาก “แกมันคนทรยศ...” “แกขายวิญญาณให้ปีศาจไปแล้วซอนโฮ” “ท่านโยฮันพูดถูก... แกมันเลี้ยงไม่เชื่อง” “กูถามว่ามันอยู่ที่ไหน!” ซอนโฮง้างหมัด ต่อยเข้าที่ใบหน้ามันเต็มแรง ผัวะ! ฟันซี่หน้าของมันหลุดกระเด็น แต่ชายคนนั้นกลับหัวเราะร่าอย่างคนเสียสติ “แกไม่มีวันหาท่านเจอ...” “แต่ท่านหาแกเจอแล้ว” “และคืนนี้... คือจุดเริ่มต้นของวันพิพากษา” ทันใดนั้น เสียงแหวกอากาศที่แหลมเล็กผิดปกติก็ดังขึ้น ฉึก! ลูกธนูสีเงินดอกหนึ่งพุ่งทะลุอากาศ ปักเข้าที่กลางหน้าผากของชายคนนั้นอย่างแม่นยำ เลือดสีแดงสดพุ่งกระฉูดใส่หน้าซอนโฮ ร่างในมือเขากระตุกเกร็งสองสามครั้งก่อนจะแน่นิ่งไป “บ้าเอ๊ย!” ซอนโฮสบถลั่น เขาปล่อยร่างไร้วิญญาณทิ้ง แล้วกลิ้งตัวหลบเข้าหลังแท่นปูนทันที สายตากวาดมองไปที่ทิศทางของลูกธนู บนยอดเสาส่งสัญญาณที่อยู่สูงขึ้นไปอีกระดับ ร่างของใครบางคนยืนตระหง่านอยู่ท่ามกลางสายฝน ผ้าคลุมสีขาวปลิวไสว ชุดรัดรูปสีดำสนิทที่ดูคล้ายชุดแม่ชีที่ถูกดัดแปลงให้เป็นชุดรบ ใบหน้าภายใต้ฮู้ดสีขาวนั้นถูกปิดบังด้วยหน้ากากเหล็กครึ่งหน้า เห็นเพียงดวงตาสีเทาที่ไร้แววแห่งความเมตตา “ซิสเตอร์...” ซอนโฮจำลักษณะการแต่งกายแบบนี้ได้ดี หน่วยสังหารลับของวาติกัน ‘The Silent Nuns’ (แม่ชีแห่งความเงียบ) และคนที่ใช้ธนูเงินเป็นอาวุธมีเพียงคนเดียว “ซิสเตอร์แอนนา...” เสียงหวานใสแต่เย็นยะเยือกดังผ่านลำโพงที่ติดอยู่ตรงคอเสื้อของเธอ “สวัสดีค่ะ... บราเดอร์ซอนโฮ” “หรือควรเรียกว่า... สัตว์เลี้ยงของแวมไพร์ดีคะ?” เธอขยับคันธนูไฮเทคในมือ เล็งเป้ามาที่ที่ซอนโฮซ่อนอยู่ “ท่านโยฮันฝากความคิดถึงมาให้” “และฝากบอกว่า... ท่านเสียใจมากที่คุณเลือกเดินทางผิด” “ทางผิดงั้นเหรอ?” ซอนโฮตะโกนตอบกลับ “การส่งคนมาฆ่าลูกศิษย์ตัวเอง... นี่คือทางที่ถูกของพวกเธอเหรอไง!” “เพื่อความบริสุทธิ์ของศาสนจักร... การกำจัดเนื้อร้ายถือเป็นกุศลค่ะ” ฟิ้ว! ธนูดอกที่สองพุ่งเข้ามา เจาะทะลุแท่นปูนที่ซอนโฮซ่อนอยู่จนแตกกระจาย อนุภาพทำลายล้างของมันไม่ต่างจากกระสุนเจาะเกราะ ซอนโฮรู้ดีว่าเขาเสียเปรียบ ระยะห่างขนาดนี้... ปืนพกในมือเขาทำอะไรเธอไม่ได้ และถ้าขืนสู้ต่อ เขาอาจจะตายก่อนได้กลับไปหามายด์ “มายด์...” ชื่อนี้แล่นเข้ามาในหัว เขาต้องรีบกลับไปช่วยเธอ ข้างล่างนั่นอาจจะมีพวกมันแฝงตัวอยู่อีก ซอนโฮตัดสินใจเด็ดขาด เขาคว้าถังดับเพลิงที่วางอยู่ใกล้ๆ ขว้างออกไปทางขวา เพื่อล่อเป้า ปัง! ซิสเตอร์แอนนายิงธนูระเบิดใส่ถังดับเพลิงทันที ควันสีขาวฟุ้งกระจายไปทั่วดาดฟ้า ซอนโฮอาศัยจังหวะนั้นวิ่งสวนควัน กระโดดลงจากขอบดาดฟ้า เกาะท่อระบายอากาศแล้วสไลด์ตัวลงกลับไปที่ระเบียงชั้นล่าง “หนีเก่งเหมือนเดิมนะคะ...” เสียงของซิสเตอร์แอนนาไล่หลังมา “แต่วันนี้แค่มาทักทาย...” “ครั้งหน้า... หัวของคุณจะเป็นเครื่องบรรณาการแด่พระเจ้า” . . ณ ห้องประชุมสภา ซอนโฮพังประตูไม้บานใหญ่เข้ามาด้วยสภาพเปียกปอน ปืนในมือยกขึ้นเตรียมพร้อม แต่ภาพที่เห็นทำให้เขาต้องหยุดชะงัก ในห้องประชุมที่เคยหรูหรา บัดนี้กลายเป็นโรงฆ่าสัตว์ ซากโดรนสังหารกองระเนระนาด ศพของมือปืนในชุดดำนอนเกลื่อนพื้น กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งจนแทบสำลัก และท่ามกลางกองซากศพนั้น... มายด์ ยืนตระหง่านอยู่ ดาบยาวในมือของเธออาบไปด้วยเลือดจนเป็นสีแดงฉาน ชุดสูทสีขาวของเธอเปรอะเปื้อนเลือดเป็นดวงๆ ดูเหมือนงานศิลปะที่วาดด้วยความตาย เธอกำลังใช้ปลายดาบเขี่ยศพของมือปืนคนสุดท้าย ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองซอนโฮ ดวงตาสีแดงที่ยังไม่คลายความดุร้ายค่อยๆ อ่อนลง “มาช้านะ...” เธอเอ่ยเสียงเรียบ “ได้ตัวมันไหม?” ซอนโฮเดินข้ามศพเข้าไปหาเธอ เขาลดปืนลง “มันตายแล้ว... ถูกปิดปาก” “ฝีมือของซิสเตอร์แอนนา... หน่วยสังหารของวาติกัน” “แอนนางั้นเหรอ?” มายด์ทวนชื่อนั้น พลางแสยะยิ้ม “ดูเหมือนตาแก่โยฮันจะเอาจริงสินะ” “ถึงขนาดส่งมือขวามาเอง” เธอยื่นดาบที่เปื้อนเลือดให้ซอนโฮถือ แล้วเดินเข้ามาสำรวจร่างกายเขา มือเรียวลูบไล้ไปตามรอยแผลที่แก้มของเขาที่โดนเศษปูนบาด “แกเจ็บอีกแล้ว...” “แค่ถลอกครับ” ซอนโฮตอบ “แต่คุณ...” เขามองดูรอยเลือดบนเสื้อเธอด้วยความเป็นห่วง “เลือดพวกสวะทั้งนั้น” มายด์ยักไหล่ “พวกในสภาหนีหางจุกตูดไปหมดแล้ว” “เหลือแต่พวกเรา... กับซากศพพวกนี้” เธอเดินเข้าไปใกล้เขาอีกนิด จนหน้าอกที่เปื้อนเลือดเบียดชิดกับอกแกร่งของเขา กลิ่นคาวเลือดที่ผสมกับกลิ่นกายหอมๆ ของเธอ มันกระตุ้นอารมณ์ดิบในตัวซอนโฮให้ตื่นขึ้นอีกครั้ง “รู้ไหมซอนโฮ...” “เวลาที่แกเปียกฝน... แล้วมีกลิ่นเลือดจางๆ แบบนี้” “มันทำให้ฉัน... มีอารมณ์” เธอกระซิบเสียงพร่า มือเรียวเลื่อนต่ำลงไปสัมผัสที่เป้ากางเกงเขาอย่างถือสิทธิ์ “แต่ที่นี่มันเละเทะเกินไป” “พาฉันกลับบ้าน...” “แล้วฉันจะให้แก ‘ล้างตัว’ ให้ฉัน” “ทุกซอกทุกมุม” ซอนโฮกลืนน้ำลาย เขามองเห็นความปรารถนาที่ลุกโชนในดวงตาเธอ ท่ามกลางความตายและความรุนแรง ความสัมพันธ์ของพวกเขายิ่งบิดเบี้ยวและแน่นแฟ้นขึ้น “ครับ... นายหญิง” เขาตอบรับ พร้อมกับอุ้มร่างบางของเธอขึ้นในท่าเจ้าสาว พาเดินออกจากห้องประชุมแห่งความตาย โดยไม่สนใจสายตาของกล้องวงจรปิดที่ยังทำงานอยู่ สงครามได้เริ่มต้นขึ้นแล้วอย่างเป็นทางการ และคืนนี้... พวกเขาจะต้องเตรียมรับมือกับพายุลูกใหญ่ ด้วยวิธีการที่เร่าร้อนที่สุดเท่าที่จะทำได้

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more