ตอนที่ 4 : กรงเล็บและรอยจูบ (NC20+)

1610 Words

เสียงคำรามของสัตว์ร้ายดังกึกก้องไปทั่วโถงใต้ดิน พื้นคอนกรีตสั่นสะเทือนตามจังหวะการย่ำเท้าของ ไลแคน ร่างยักษ์ มันพุ่งทะยานเข้าหาเหยื่อตัวจ้อยด้วยความเร็วที่ขัดกับขนาดตัว กรงเล็บยาวเฟื้อยตวัดผ่านอากาศ เกิดเสียงหวีดหวิวน่าสยดสยอง ซอนโฮ ดีดตัวหลบไปด้านข้างเพียงเส้นยาแดงผ่าแปด แรงลมจากการโจมตีเมื่อครู่บาดผิวหน้าเขาจนแสบ กลิ่นสาบสางของหมาป่าคละคลุ้งจนน่าอาเจียน “เข้ามา!” ซอนโฮตะโกนท้าทาย เขากระชากเศษเนคไทที่รัดคออยู่ออกแล้วพันรอบกำปั้นขวา ดวงตาสีนิลภายใต้หน้ากากสีขาววาวโรจน์ เขาไม่มีอาวุธศักดิ์สิทธิ์ ไม่มีน้ำมนต์ มีเพียงร่างกายที่ผ่านการฝึกฝนมาอย่างหนักหน่วง และสัญชาตญาณนักฆ่าที่ถูกปลุกขึ้นมาเต็มสูบ โฮก!!! เจ้าสัตว์ร้ายคำรามด้วยความหงุดหงิดที่พลาดเป้า มันหมุนตัวกลับมาแล้วตะปบกรงเล็บเข้าใส่เขาอีกครั้ง คราวนี้ซอนโฮไม่หลบ เขาย่อตัวลงต่ำ ลอดผ่านวงแขนมหึมานั้นไป ก่อนจะซัดหมัดขวาเข้าที่สีข้างของมันเต็มแรง ผัวะ! เสียงหมัดกระทบเนื้อดังสนั่น แต่มันกลับเหมือนต่อยลงบนแผ่นเหล็กหนาๆ กล้ามเนื้อของไลแคนแข็งแกร่งเกินกว่าที่แรงมนุษย์จะสร้างความเสียหายได้มาก มันแสยะยิ้มโชว์เขี้ยวขาววับ ก่อนจะใช้ท่อนแขนฟาดเข้าที่กลางหลังของซอนโฮ อึก! ร่างสูงกระเด็นไปกระแทกกับกรงเหล็กขังเหยื่อ ความเจ็บปวดแล่นปราดไปทั่วแผ่นหลังราวกับกระดูกจะแตก รสเลือดฝาดๆ ทะลักขึ้นมาในคอ เสียงหัวเราะเยาะเย้ยดังมาจากผู้ชมด้านบน แต่สายตาของซอนโฮกลับมองขึ้นไปที่จุดเดียว ที่ระเบียงชั้นลอย... มายด์ ยืนกอดอกมองลงมา ใบหน้าภายใต้หน้ากากลูกไม้นั้นเรียบเฉย แต่ดวงตาสีแดงฉานกลับจ้องเขม็ง เหมือนกำลังบอกเขาว่า... ‘อย่าทำให้ฉันผิดหวัง’ “แค่นี้... ยังไม่ตายหรอกเว้ย” ซอนโฮถ่มเลือดลงพื้น เขาอาศัยจังหวะที่ไลแคนพุ่งเข้ามาซ้ำ ดีดตัวถีบกรงเหล็ก ส่งตัวเองลอยข้ามหัวมันไป มือหนาคว้าเข้าที่โซ่ตรวนที่ห้อยอยู่กลางลานประลอง เหวี่ยงตัวอ้อมไปด้านหลังของสัตว์ร้าย เคร้ง! เขาใช้โซ่เส้นหนารัดเข้าที่ลำคอหนาเตอะของมัน แล้วออกแรงดึงสุดชีวิต “อ๊ากกกก!” ไลแคนดิ้นพล่าน พยายามใช้กรงเล็บตะปบไปด้านหลัง ซอนโฮกัดฟันแน่น เกร็งกล้ามเนื้อทุกมัดเพื่อต้านแรงมหาศาล เล็บแหลมคมของมันข่วนเข้าที่ต้นแขนของเขา เลือดสีแดงสดพุ่งกระฉูดออกมา ความเจ็บปวดกลายเป็นเชื้อเพลิงชั้นดี “ตายซะไอ้เดรัจฉาน!” ซอนโฮบิดตัวกลางอากาศ ใช้แรงเหวี่ยงหักคอของมันไปพร้อมกับแรงรัดของโซ่ กร๊อบ! เสียงกระดูกคอหักดังลั่นยิ่งกว่าเสียงปืน ร่างยักษ์ของมนุษย์หมาป่ากระตุกเกร็งสองสามครั้ง ก่อนจะทรุดฮวบลงกระแทกพื้นแน่นิ่งไป ความเงียบเข้าปกคลุมทั่วทั้งฮอลล์ ไม่มีใครคาดคิดว่ามนุษย์ตัวเปล่าจะล้มแชมเปี้ยนได้ ซอนโฮปล่อยมือจากโซ่ เขาทรุดตัวลงนั่งหอบหายใจอย่างหนักข้างศพสัตว์ร้าย เลือดจากแผลที่ต้นแขนไหลอาบลงมาจนเปียกโชก เสื้อเชิ้ตสีขาวขาดวิ่นเผยให้เห็นมัดกล้ามที่เกร็งตัว แปะ... แปะ... แปะ... เสียงปรบมือช้าๆ ดังขึ้นจากระเบียง VIP มายด์เป็นคนแรกที่เริ่มปรบมือ ก่อนที่เสียงปรบมือของคนทั้งฮอลล์จะดังกระหึ่มตามมา “ผู้ชนะคือ... ผู้ท้าชิงหน้ากากขาว!” พิธีกรประกาศเสียงสั่น ซอนโฮพยุงตัวลุกขึ้นยืน เขาเดินตรงไปที่กรงขังเหยื่อทันที ใช้กุญแจที่ดึงมาจากศพไลแคนไขแม่กุญแจออก “รีบหนีไป...” เขากระซิบบอกเด็กหนุ่มบาทหลวงฝึกหัดที่นั่งตัวสั่นอยู่ “ทางออกทิศเหนือ... มีรถตู้สีดำรออยู่ บอกรหัส ‘กาเบรียล’” เด็กหนุ่มเงยหน้ามองเขาด้วยน้ำตา “คุณ... คุณคือ...” “ไป!” ซอนโฮตวาดเสียงเข้ม เด็กหนุ่มรีบพยุงคนอื่นๆ วิ่งหนีออกไปทางประตูหลังที่เขาแอบสะเดาะกลอนไว้ก่อนเข้างาน ทันใดนั้น ปีศาจหมูเจ้าของงานก็เดินลงมาที่ลานประลองพร้อมลูกสมุน “เเหม... เก่งจริงๆ” “แต่คุณคงไม่ได้คิดว่าจะพาเหยื่อของผมหนีไปได้ง่ายๆ ใช่ไหม?” มันแสยะยิ้มเหี้ยม ลูกสมุนนับสิบคนชักอาวุธออกมาล้อมซอนโฮไว้ ซอนโฮกำหมัดแน่น ร่างกายเขาบอบช้ำเกินกว่าจะสู้กับคนจำนวนขนาดนี้ไหว แต่เขาก็พร้อมจะแลกด้วยชีวิต “หยุดเดี๋ยวนี้” น้ำเสียงเย็นเยียบดังขึ้นจากด้านหลัง มายด์เดินลงบันไดมาอย่างสง่างาม รังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาจากตัวเธอทำให้ลูกสมุนปีศาจต้องถอยกรูด เธอเดินฝ่าวงล้อมเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้าซอนโฮ สายตาของเธอมองไล่ตั้งแต่มือที่กำแน่น ขึ้นมาที่แผลฉกรรจ์บนต้นแขน และจบลงที่ดวงตาคมกริบภายใต้หน้ากากขาว “ท่านเคานต์...” เธอหันไปพูดกับปีศาจหมูโดยไม่มองหน้า “ตามกฎของการประลอง... ผู้ชนะได้ทุกอย่าง” “หรือแกจะบอกว่า... กฎในงานของแกมันเชื่อถือไม่ได้?” “ตะ... แต่ว่าคุณสิรินดา” ปีศาจหมูละล่ำละลัก “เหยื่อพวกนั้นมันราคาแพงมาก...” “งั้นก็เอาหัวแกมาจ่ายแทนสิ” ดวงตาของมายด์เปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน แรงกดดันมหาศาลกดทับจนปีศาจหมูเข่าอ่อนทรุดลงกับพื้น “หมาตัวนี้เป็นของฉัน... และสิ่งที่มันชนะมา ก็เป็นของฉัน” “ใครมีปัญหา... ก็ดาหน้าเข้ามาได้เลย” ไม่มีใครกล้าขยับ มายด์หันกลับมาหาซอนโฮ เธอยื่นมือมาจับที่หน้ากากของเขา แล้วค่อยๆ ถอดมันออก เผยให้เห็นใบหน้าที่เต็มไปด้วยเหงื่อและรอยเลือดกระเซ็น “เก่งมาก... เด็กดี” เธอยิ้มมุมปาก ก่อนจะโน้มคอเขาลงมาประทับจูบที่ร้อนแรงต่อหน้าธารกำนัล ลิ้นร้อนแทรกเข้าไปกวาดต้อนรสเลือดในปากเขาอย่างหิวกระหาย มันไม่ใช่จูบแห่งความรัก แต่มันคือการประกาศศักดา และการตีตราจองที่ทำให้ซอนโฮตัวแข็งทื่อ . . ณ ห้องรับรองพิเศษหลังเวที ซอนโฮถูกผลักลงบนโซฟาหนังสีดำ เขานั่งหอบหายใจ ความเจ็บปวดจากบาดแผลเริ่มเล่นงานเมื่ออะดรีนาลีนจางหาย มายด์ล็อกประตูห้อง เธอถอดหน้ากากลูกไม้ออก โยนทิ้งไปบนพื้น ก่อนจะเดินถือกล่องปฐมพยาบาลเข้ามาหาเขา “ถอดเสื้อออก” เธอสั่งเสียงเรียบ ซอนโฮกัดฟันข่มความเจ็บ ค่อยๆ ถอดเสื้อเชิ้ตที่ขาดวิ่นออกจากตัว เผยให้เห็นแผลลึกที่ต้นแขนซ้าย เลือดสีแดงสดยังคงไหลซึมไม่หยุด มายด์นั่งลงข้างๆ เขา แต่แทนที่เธอจะหยิบสำลีหรือยาฆ่าเชื้อ เธอกลับจับแขนเขาขึ้นมา... แล้วก้มลงไปใกล้แผลนั้น “คุณจะทำอะไร...” ซอนโฮถามเสียงพร่า “เงียบซะ” สิ้นเสียง ลิ้นนุ่มชื้นของเธอก็ตวัดเลียลงไปบนปากแผลสดๆ ของเขาทันที “อึก!” ซอนโฮสะดุ้งสุดตัว ความแสบสันผสมกับความเสียวซ่านแล่นปราดเข้าสู่สมอง น้ำลายของแวมไพร์มีฤทธิ์ในการห้ามเลือดและสมานแผล แต่มันมาพร้อมกับความรู้สึกวาบหวามที่เหมือนถูกไฟช็อต มายด์ดูดกลืนเลือดจากแผลของเขาอย่างตะกละตะกลาม เสียงจ๊วบจ๊าบจากการดูดดึงดังก้องในห้องเงียบ เธอเงยหน้าขึ้นมองเขา ริมฝีปากเปื้อนเลือดสีสดตัดกับผิวขาวซีด ดวงตาสีแดงฉ่ำเยิ้มไปด้วยราคะและความกระหาย “เลือดแก... หวานกว่าที่คิด” “รสชาติเหมือนความเจ็บปวดที่ถูกบ่มมาอย่างดี” เธอใช้นิ้วโป้งปาดเลือดที่มุมปากตัวเอง แล้วยื่นมาป้ายที่ริมฝีปากของซอนโฮ บังคับให้เขาชิมเลือดของตัวเอง “รางวัลสำหรับหมาที่ซื่อสัตย์” “วันนี้แกทำให้ฉันพอใจมากซอนโฮ” เธอขยับตัวขึ้นมานั่งคร่อมบนตักของเขา กระโปรงราตรียาวเลิกขึ้นสูงจนสัมผัสได้ถึงความร้อนจากผิวเนื้อต้นขา หน้าอกอวบอิ่มเบียดชิดกับแผงอกเปลือยเปล่าของเขา ซอนโฮพยายามจะเบือนหน้าหนี แต่มายด์ล็อกใบหน้าเขาไว้ด้วยสองมือ “อย่าหลบตาฉัน...” “มองฉัน... ซอนโฮ” “มองเจ้าของชีวิตแก” เธอบดจูบลงมาอีกครั้ง ครั้งนี้รุนแรงและดิบเถื่อนกว่าเดิม มือซุกซนของเธอเลื่อนต่ำลงไปที่เป้ากางเกงที่เริ่มนูนเด่นขึ้นมา เธอรู้ดีว่าการต่อสู้เสี่ยงตายมักจะกระตุ้นอารมณ์ดิบของผู้ชายให้ตื่นตัว “แข็งขนาดนี้เชียวเหรอ...” เธอกระซิบชิดริมฝีปาก “อยากให้ฉันช่วยสงเคราะห์ไหม?” ซอนโฮหายใจหอบถี่ ความต้องการทางกายตีกันยุ่งกับความเกลียดชังในใจ แต่สัมผัสของเธอมันช่างเชี่ยวชาญและรู้จุดอ่อนเขาไปซะหมด “คุณมัน... ปีศาจ” เขาด่าทอเสียงสั่น มายด์หัวเราะชอบใจ “ใช่... ฉันคือปีศาจ” “และปีศาจตนนี้แหละ... ที่จะพาแกขึ้นสวรรค์” เธอรูดซิปกางเกงเขาลงช้าๆ ปลดปล่อยตัวตนที่ขยายใหญ่เต็มที่ออกมาสู่สายตา มายด์มองมันด้วยแววตาเป็นประกาย ก่อนจะก้มหน้าลงไป... ความเสียวซ่านที่รุนแรงที่สุดในชีวิตของซอนโฮกำลังจะเริ่มขึ้น พร้อมกับบาดแผลที่ค่อยๆ สมานตัว ภายใต้อาณัติของราชินีแวมไพร์ผู้ไม่เคยปรานีใคร... แม้แต่บนเตียง

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more