ตอนที่ 1 : สุนัขรับใช้พระเจ้า (The Exiled Hound)

1980 Words

เสียงสายฝนตกลงมากระทบหลังคาสังกะสีเก่าคร่ำครึในตรอกเยาวราช ดังก้องกังวานราวกับเสียงกรีดร้องของวิญญาณนับล้านที่หาทางไปสู่ปรโลกไม่เจอ กลิ่นคาวเลือดผสมปนเปกับกลิ่นน้ำมันเครื่องและขยะเน่าเสีย มันคือกลิ่นเฉพาะตัวของกรุงเทพมหานครในยามวิกาล กลิ่นที่คนธรรมดาไม่มีวันได้สัมผัส แต่สำหรับ ซอนโฮ มันคือกลิ่นของลมหายใจ ชายหนุ่มลูกครึ่งไทย-เกาหลี ยืนพิงกำแพงอิฐที่ชื้นแฉะ ใบหน้าคมเข้มที่มักจะเรียบเฉย บัดนี้เต็มไปด้วยเม็ดเหงื่อที่ผุดพราย เรือนผมสีดำสนิทเปียกลู่แนบไปกับกรอบหน้า หยดน้ำฝนไหลผ่านสันจมูกโด่งลงมาบรรจบที่ริมฝีปากหยักลึก เขายกหลังมือขึ้นปาดคราบเลือดสีดำข้นที่เปรอะเปื้อนแก้มออกอย่างลวกๆ เลือดที่ไม่ใช่มนุษย์... แต่เป็นของสิ่งที่เพิ่งสิ้นใจอยู่แทบเท้าเขา “Exorcizamus te, omnis immundus spiritus...” เสียงทุ้มต่ำแหบพร่าเอ่ยบทสวดไล่ผีภาษาละตินออกมาอย่างแผ่วเบา ไม่ใช่ด้วยความศรัทธาอันเปี่ยมล้น แต่ด้วยความเหนื่อยหน่ายที่กัดกินหัวใจมานานนับปี ในมือข้างขวาของเขากำ ‘สนับมือเงิน’ ที่สลักอักขระอาคมโบราณเอาไว้แน่น ไอความร้อนจากการปะทะกับปีศาจเมื่อครู่ยังคงกรุ่นอยู่ในโลหะ มันร้อนจนลวกฝ่ามือของเขาให้แดงเถือก ความเจ็บปวดแล่นพล่านขึ้นมาตามเส้นประสาท ย้ำเตือนให้เขารู้ว่า... เขายังเป็นมนุษย์ มนุษย์ที่มีเลือดเนื้อ มีความเจ็บปวด และตายได้ทุกเมื่อ ซอนโฮก้มลงมองซากศพของชายจรจัดที่ค่อยๆ สลายกลายเป็นขี้เถ้า มันคือ ‘กูล’ หรือผีดิบกินซากที่แฝงตัวมาหากินในย่านนี้ งานง่ายๆ ที่เขาทำมาเป็นร้อยครั้ง แต่ทำไมวันนี้... ร่างกายของเขากลับรู้สึกหนักอึ้งเหมือนแบกโลกทั้งใบไว้ “พระเจ้าครับ... ถ้าท่านเห็นสิ่งที่ผมทำอยู่” เขาเงยหน้ามองท้องฟ้าที่มืดมิด ไร้แสงดาว ไร้ความหวัง “ท่านคงกำลังหัวเราะเยาะลูกแกะหลงทางตัวนี้อยู่ใช่ไหม?” ซอนโฮแค่นหัวเราะในลำคอ สมเพชในโชคชะตาของตัวเอง เขาเก็บสนับมือลงในกระเป๋าเสื้อโค้ทตัวยาวสีดำ ก่อนจะเดินลากขาที่เริ่มล้าออกจากตรอกมืด มุ่งหน้ากลับไปยังสถานที่เดียวที่เขาเรียกว่าบ้าน ร้านขายของเก่า ‘GABRIEL ANTIQUE’ ย่านตลาดน้อย ที่ซุกหัวนอนของอดีตบาทหลวงผู้ถูกขับไล่จากวาติกัน เขาไม่ใช่คนดี... และศาสนจักรก็รู้ดีที่สุด การเป็นลูกครึ่งที่เกิดจากบาทหลวงชั้นสูงกับสีกาชาวไทย ทำให้เขาเป็นเหมือนจุดด่างพร้อยบนผ้าขาว ‘สุนัขรับใช้’ คือตำแหน่งเดียวที่พวกเบื้องบนมอบให้ หน้าที่ของเขาคือมาที่นี่... กรุงเทพฯ เพื่อตามล้างเช็ดถูความสกปรกที่หลุดรอดมาจากนรก แลกกับเศษเงินประทังชีวิตและการไถ่บาปที่ไม่มีวันสิ้นสุด ซอนโฮเดินมาหยุดที่หน้าร้านของตัวเอง อาคารพาณิชย์เก่าแก่สไตล์ชิโนโปรตุกีสที่ดูวังเวง เขาไขกุญแจเข้าไปด้านใน กลิ่นไม้เก่าและฝุ่นผงลอยมาปะทะจมูก ความเงียบสงบภายในร้านช่วยให้เสียงวิ้งในหูของเขาเบาลง ชายหนุ่มถอดเสื้อโค้ทที่ชุ่มโชกไปด้วยน้ำฝนและเลือดโยนลงบนโซฟา เผยให้เห็นเสื้อกล้ามสีขาวที่แนบไปกับมัดกล้ามเนื้อแข็งแกร่ง รอยแผลเป็นนับไม่ถ้วนพาดผ่านแผ่นหลังและหน้าอก ราวกับแผนที่แห่งความเจ็บปวดที่ถูกจารึกไว้บนผิวหนังสีน้ำผึ้ง เขาเดินไปที่เคาน์เตอร์บาร์เล็กๆ มุมห้อง หยิบขวดวิสกี้ราคาถูกขึ้นมากระดกเข้าปากเพียวๆ รสชาติบาดคอและความร้อนวูบวาบของแอลกอฮอล์ช่วยให้เขารู้สึกดีขึ้น ซอนโฮทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ไม้ตัวใหญ่ ก่อนจะหยิบซองเอกสารสีน้ำตาลที่วางอยู่บนโต๊ะขึ้นมาเปิดอ่าน แสงเทียนสลัวส่องกระทบรูปถ่ายใบหนึ่งที่แนบมาในแฟ้ม ดวงตาที่เหนื่อยล้าของเขาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ภาพของหญิงสาวผู้เลอโฉมที่ดูสูงส่งเกินกว่าจะแตะต้อง [เป้าหมาย: สิรินดา (มายด์) วรโชติ] [ระดับความอันตราย: S] [คำสั่ง: ตรวจสอบพฤติกรรม และกำจัดทันทีหากพบภัยคุกคาม] ซอนโฮไล่นิ้วไปตามโครงหน้าสวยเฉี่ยวในรูปถ่าย ผู้หญิงคนนี้คือเจ้าของอาณาจักรความงามระดับประเทศ ใบหน้าสวยหวานแต่แฝงไปด้วยความเย่อหยิ่ง ดวงตาคมกริบที่เหมือนจะมองทะลุจิตใจคนได้แม้ผ่านรูปถ่าย ข่าวลือในโลกใต้ดินบอกว่าเธอพัวพันกับคดีคนหายสาบสูญ แต่ไม่มีหลักฐาน ไม่มีพยาน... มีแต่ความเงียบ “สวยขนาดนี้... จะเป็นปีศาจไปได้ยังไงวะ” เขาพึมพำกับตัวเอง แต่ประสบการณ์สอนเขาว่า... ดอกไม้ที่สวยที่สุดมักจะมีพิษร้ายแรงที่สุดเสมอ งานระดับ S คือใบสั่งตายชัดๆ วาติกันคงอยากเขี่ยเขาให้พ้นทางด้วยการส่งมาตายที่นี่ ซอนโฮถอนหายใจยาว วางรูปถ่ายลงบนโต๊ะ เขาตั้งใจว่าจะพักผ่อนสักหน่อยแล้วค่อยวางแผนเริ่มงานพรุ่งนี้ ทว่า... บรรยากาศภายในร้านกลับเปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน อุณหภูมิที่เคยร้อนชื้นกลับลดต่ำลงจนรู้สึกเย็นวาบที่สันหลัง เปลวเทียนที่นิ่งสงบเมื่อครู่เริ่มวูบไหวแรงขึ้นทั้งที่ไม่มีลม และกลิ่น... กลิ่นหอมที่แปลกประหลาดลอยฟุ้งเข้ามาแทนที่กลิ่นไม้เก่า มันหอมหวานเหมือนดอกกุหลาบเวียงพิงค์ที่เพิ่งบานสะพรั่ง แต่ซ่อนกลิ่นคาวลึกๆ ที่ชวนให้มึนเมาและปั่นป่วนในช่องท้อง กริ๊ง... เสียงระดิ่งทองเหลืองที่แขวนอยู่เหนือประตูร้านดังขึ้นแผ่วเบา ประตูไม้สักบานหนักถูกผลักเข้ามาอย่างเชื่องช้า ซอนโฮดีดตัวลุกขึ้นยืนโดยอัตโนมัติ มือขวาคว้าไปที่ปืนพกเงินลงอาคมที่ซ่อนอยู่ใต้ลิ้นชักทันที สัญชาตญาณนักล่าในตัวเขากรีดร้องเตือนภัยระดับสูงสุด ร่างของผู้มาเยือนก้าวพ้นธรณีประตูเข้ามา แสงสว่างจากภายนอกวาบขึ้นเพราะฟ้าแลบ เผยให้เห็นร่างระหงของสตรีผู้หนึ่งยืนตระหง่านอยู่กลางร้าน ซอนโฮชะงักค้าง ลมหายใจสะดุดห้วง ไม่ใช่เพราะความกลัว... แต่เป็นเพราะความงามที่รุนแรงราวกับอาวุธสงคราม ผู้หญิงในรูปถ่าย... มายด์ ตัวจริงของเธอดูงดงามและน่าเกรงขามกว่าในรูปนับพันเท่า เธอสวมชุดเดรสสายเดี่ยวผ้าซาตินสีแดงเลือดนก เนื้อผ้ามันวาวเปียกชื้นแนบไปกับเรือนร่างอรชร เผยให้เห็นส่วนเว้าส่วนโค้งที่สมบูรณ์แบบราวกับประติมากรรม ผิวพรรณของเธอขาวจัดจนเกือบจะเรืองแสงได้ในความมืด หยดน้ำฝนเกาะพราวอยู่ตามลำคอระหงและไหปลาร้า ไหลย้อนลงไปสู่เนินอกอวบอิ่มที่ดันตัวขึ้นมาอวดสายตาอย่างท้าทาย หน้าอกหน้าใจที่ดูนุ่มหยุ่นและใหญ่เกินตัวนั้นกระเพื่อมไหวเล็กน้อยตามจังหวะการเดิน มันดึงดูดสายตาของชายหนุ่มให้จับจ้องอย่างเสียมารยาท “ร้านปิดแล้วครับคุณผู้หญิง...” ซอนโฮรวบรวมสติ เอ่ยเสียงเข้มเพื่อข่มความประหม่า เขากระชับปืนในมือที่ซ่อนอยู่หลังเคาน์เตอร์แน่น แต่ผู้หญิงตรงหน้ากลับไม่มีทีท่าหวาดกลัว เธอกวาดสายตามองไปรอบร้านด้วยแววตาเหยียดหยาม ก่อนจะมาหยุดสายตาที่ใบหน้าของเขา ดวงตาสีดำขลับของเธอค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานวาวโรจน์ มุมปากเคลือบลิปสติกสีสดกระตุกยิ้มเยือกเย็น “ฉันไม่ได้มาซื้อของเก่า...” น้ำเสียงของเธอหวานหยด แต่มันกังวานก้องเข้าไปในโสตประสาทของเขา ราวกับเสียงคำสั่งของราชินีที่ตรัสกับไพร่ฟ้า เธอก้าวเท้าเข้ามาใกล้เคาน์เตอร์อย่างเชื่องช้า เสียงรองเท้าส้นเข็มกระทบพื้นไม้ดังกึก... กึก... กึก... เหมือนเสียงตอกฝาโลงที่ใกล้เข้ามาเรื่อยๆ “ฉันมาตามหาเจ้าของปลอกคอที่ทำหายไปต่างหาก” มายด์เดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าเขา กลิ่นกายหอมกรุ่นของเธอลอยเข้าปะทะจมูกซอนโฮอย่างจัง มันหอม... หอมจนน่ากลัว ซอนโฮพยายามจะถอยหลัง แต่ขาของเขากลับก้าวไม่ออก เหมือนมีอำนาจที่มองไม่เห็นตรึงเท้าเขาไว้กับพื้น “ผมไม่เข้าใจที่คุณพูด... เชิญออกไป ก่อนที่ผมจะแจ้งตำรวจ” “ตำรวจงั้นเหรอ?” มายด์หัวเราะเสียงใสในลำคอ เธอโน้มตัวข้ามเคาน์เตอร์ไม้เข้ามาหาเขา การกระทำนั้นทำให้เดรสคอลึกของเธอทิ้งตัวลงตามแรงโน้มถ่วง เผยให้เห็นร่องอกลึกที่เบียดชิดกันแน่น ผิวเนื้อขาวเนียนที่มีหยดน้ำเกาะพราวอยู่ตรงเนินอกนั้นช่างยั่วยวน ซอนโฮเผลอกลืนน้ำลายลงคอที่แห้งผาก เขาเป็นผู้ชาย... และภาพตรงหน้ามันก็กระตุ้นกำหนัดในกายเขาอย่างรุนแรง “คนอย่างแก... กล้าพึ่งตำรวจตั้งแต่เมื่อไหร่ ซอนโฮ?” เธอเรียกชื่อเขา... ชัดเจนและแม่นยำ มือเรียวสวยที่มีเล็บยาวแหลมคมเอื้อมมาเชยคางสากระคายของเขาขึ้น สัมผัสจากปลายนิ้วของเธอเย็นเฉียบราวกับน้ำแข็ง แต่กลับสร้างความร้อนรุ่มแผดเผาไปทั่วใบหน้าของเขา “คุณรู้จักผมได้ยังไง... คุณเป็นตัวอะไรกันแน่” ซอนโฮจ้องมองเข้าไปในดวงตาสีแดงคู่นั้น เขาเห็นเงาสะท้อนของตัวเองที่กำลังสั่นไหวอยู่ในดวงตาเธอ ไม่ใช่สั่นเพราะความกลัว... แต่สั่นเพราะความปรารถนาที่ตีรวนขึ้นมา “ฉันเป็นฝันร้ายของแกไงล่ะ” มายด์กระซิบชิดริมฝีปากเขา ลมหายใจของเธอมีกลิ่นมินต์ผสมกลิ่นคาวจางๆ เธอจิกเล็บลงบนแก้มของเขาเบาๆ พอให้เจ็บ “ฉันรู้ว่าแกถูกส่งมาเพื่อฆ่าฉัน...” “แต่ดูสภาพแกสิ... แค่ปีศาจกระจอกข้างถนน แกยังหอบขนาดนี้” เธอไล่สายตามองต่ำลงไปยังแผงอกของเขาผ่านเสื้อกล้ามบางๆ มองเห็นรอยแผลเป็นและรอยสักรูปไม้กางเขนที่ต้นแขน “พระเจ้าของแกคงหมดหนทางแล้วสินะ ถึงส่งหมาจนตรอกแบบแกมา” คำดูถูกของเธอเหมือนน้ำมันที่ราดลงบนกองไฟ ซอนโฮปัดมือเธอออกอย่างแรง ความโกรธพุ่งพล่าน เขาชักปืนเงินออกมาจ่อไปที่หน้าผากของเธอทันที “อย่ามาดูถูกผม... และอย่าคิดว่าผมไม่กล้ายิง” ปลายนิ้วของเขาสั่นระริกขณะแตะที่ไกปืน แต่มายด์กลับไม่สะทกสะท้าน เธอยื่นมือมาจับลำกล้องปืนของเขาไว้อย่างใจเย็น แล้วค่อยๆ ดันมันให้ลดต่ำลง... ต่ำลง... จนปากกระบอกปืนไปจ่ออยู่ที่เนินอกข้างซ้ายของเธอ ตรงตำแหน่งหัวใจพอดี “เอาสิ... ยิงเลย” เธอท้าทายด้วยรอยยิ้มที่แสนอำมหิต “แต่ถ้ายิงพลาด... หรือกระสุนกระจอกนี่ทำอะไรฉันไม่ได้” “แกเตรียมตัวกลายเป็น ‘ของเล่น’ ชิ้นใหม่ของฉันได้เลย” ซอนโฮมองดูนิ้วของเธอที่ลูบไล้ไปตามกระบอกปืน ก่อนจะเลื่อนลงมาสัมผัสที่หลังมือของเขา ความเย็นเยียบจากมือเธอไหลซึมเข้าสู่ผิวหนัง ราวกับพิษร้ายที่กำลังแล่นเข้าสู่หัวใจ บรรยากาศในร้านบีบคั้นจนแทบระเบิด ซอนโฮรู้ดีว่าเขากำลังเผชิญหน้ากับปีศาจที่เหนือกว่าเขาทุกประตู ระดับ S ที่ว่า... มันไม่ใช่แค่คำขู่ แต่ความสวยและความเย้ายวนตรงหน้านี้ มันทำให้สติสัมปชัญญะของเขาเริ่มพร่าเลือน “ว่าไงคุณพ่อ...” มายด์ยื่นหน้าเข้ามาใกล้จนจมูกโด่งรั้นของเธอเขี่ยที่แก้มเขา “จะเลือกเหนี่ยวไกเพื่อฆ่าฉัน...” “หรือจะยอมทิ้งปืน... แล้วมาครางใต้ร่างฉันแทน?”

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more