บทนำ : รสชาติของศรัทธาที่เน่าเฟียะ

954 Words

ท่ามกลางหยดฝนที่ทิ้งตัวลงมาอย่างบ้าคลั่งในย่านตลาดน้อย ซอยแคบๆ ที่เต็มไปด้วยคราบน้ำมันและกลิ่นสนิมเหล็ก แสงไฟจากโคมถนนกะพริบถี่ๆ เหมือนคนใกล้ตาย ที่นี่คือที่ซ่อนตัวของปีศาจ... และคนที่เลวร้ายยิ่งกว่าปีศาจ ซอนโฮ นั่งอยู่ท่ามกลางกองซากปรักหักพังของประวัติศาสตร์ ร้านขายของเก่าของเขามืดสลัว มีเพียงแสงเทียนเล่มเดียวที่ปักอยู่บนกะโหลกมนุษย์ เขากำลังใช้ผ้าไหมเนื้อละเอียดลูบไล้ไปตามแนวคมของกริชเงิน ดวงตาคมปลาบจ้องมองเงาสะท้อนของตัวเองในใบมีด มันไม่ใช่ดวงตาของนักบุญที่เปี่ยมด้วยเมตตา แต่มันคือดวงตาของคนที่เคยเห็นนรกมาแล้วทุกขุม เขาลูบรอยสักรูปกางเขนที่ข้อมือข้างซ้าย รอยหมึกสีดำที่ฝังลึกเข้าไปในผิวหนัง เหมือนโซ่ตรวนที่คอยย้ำเตือนถึงความล้มเหลวในอดีต อดีตบาทหลวงที่มือเปื้อนเลือด... คนที่พระเจ้าไม่ต้องการ และนรกก็ยังไม่เปิดรับ "สุดท้าย... เราก็แค่ขยะที่ถูกลืม" เสียงทุ้มต่ำพึมพำผ่านลำคอที่แห้งผาก เขาหยิบแก้วเหล้าสีอำพันขึ้นมาจิบช้าๆ ความร้อนแรงของแอลกอฮอล์บาดลึกลงไปในอก แต่มันกลับเทียบไม่ได้เลยกับความรุ่มร้อนที่อยู่ลึกข้างใน มันคือความกระหายที่รุนแรงและมืดบอด ความรู้สึกเหมือนมีเข็มพันเล่มทิ่มแทงไปตามเส้นเลือด เขาต้องกิน... แต่ไม่ใช่สิ่งที่มนุษย์ปกติกินกัน กริ๊ง... เสียงระดิ่งหน้าร้านดังขึ้นแผ่วเบาท่ามกลางเสียงฟ้าร้อง ซอนโฮชะงักมือ กลิ่นหอมบางอย่างที่ประหลาดและทรงพลังลอยเข้ามา มันไม่ใช่กลิ่นของน้ำฝน แต่มันคือกลิ่นของน้ำหอมราคาแพง... ผสมกับกลิ่นคาวหวานของเลือดที่เข้มข้นจนเขาแทบคลั่ง เงาร่างระหงปรากฏขึ้นที่หน้าประตู ร่างนั้นก้าวเข้ามาในร้านอย่างเนิบนาบ ทุกย่างก้าวดูสูงศักดิ์และทรงอำนาจจนอากาศรอบตัวบีบคั้น ซอนโฮวางกริชลงช้าๆ ใจของเขาเต้นรัวด้วยความตื่นตัว "ปิดร้านแล้ว... เชิญออกไป" เขาเอ่ยเสียงเรียบโดยไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมอง ทว่าผู้มาเยือนกลับไม่ขยับไปไหน เธอก้าวเข้ามาจนถึงหน้าโต๊ะไม้ตัวหนา ไอเย็นจากร่างกายของเธอแผ่ซ่านออกมาจนเขาต้องขมวดคิ้ว "ร้านของเก่าที่มีแต่ของเน่าๆ แบบนี้..." "เจ้าของร้านก็น่าจะเน่าเฟียะพอกันจริงไหม?" น้ำเสียงนั้นหวานนุ่มลึกแต่แฝงไปด้วยการเหยียดหยาม ซอนโฮเงยหน้าขึ้นมองตามสัญชาตญาณ และนั่นคือวินาทีที่โลกของเขาหยุดหมุน ผู้หญิงตรงหน้ามีผิวขาวซีดราวกระเบื้องเคลือบที่เพิ่งผ่านการเจียระไน เส้นผมสีดำสนิทดุจขนนกกาเหว่าไหลเปียกชื้นแนบไปกับแผ่นหลัง เธอสวมชุดเดรสสายเดี่ยวรัดรูปสีแดงเพลิงที่เว้าลึกจนเห็นเนินอกอวบอิ่ม น้ำฝนที่เกาะอยู่ตามผิวเนื้อเนียนละเอียดส่องประกายวาววับใต้แสงเทียน แต่สิ่งที่น่าสะพรึงกลัวที่สุดคือดวงตาคู่ข้างนั้น... มันคือดวงตาสีแดงฉานดั่งเลือดนกที่วาวโรจน์ท่ามกลางความมืด มายด์ ยืนจ้องมองเขาด้วยรอยยิ้มที่มุมปาก สายตาของเธอไม่ได้มองเขาเหมือนลูกค้ามองคนขาย แต่มองเหมือนราชินีที่กำลังพิจารณาเหยื่อ เธอกวาดสายตามองไปที่ลำคอแกร่งของซอนโฮ มองไปที่เส้นเลือดใหญ่ที่เต้นเป็นจังหวะอยู่ใต้ผิวหนังของเขา "ได้กลิ่นไหม... ซอนโฮ?" เธอโน้มตัวลงมาช้าๆ หน้าอกอวบหยุ่นที่ถูกบีบอัดภายใต้เดรสรัดรูปเบียดชิดขอบโต๊ะ ความอลังการของสรีระนั้นอยู่ห่างจากหน้าเขาเพียงไม่กี่นิ้ว กลิ่นหอมของเธอรุนแรงจนเขาเริ่มมึนงง "กลิ่นของความตายที่กำลังเรียกหาแก..." ซอนโฮกำหมัดแน่นใต้โต๊ะจนเล็บจิกเข้าไปในเนื้อ เขารู้สึกได้ถึงความร้อนที่พุ่งพล่านไปที่กลางกาย สัญชาตญาณดิบในตัวเขากำลังกรีดร้องให้เขาพุ่งเข้าไปตะครุบเธอ ให้เขากัดกินเธอ... หรือไม่ก็ยอมให้เธอกัดกินเขาให้ตายไปเสียตรงนี้ "เธอเป็นใคร..." เขาเค้นเสียงถามผ่านไรฟันที่บดเข้าหากันแน่น มายด์ไม่ตอบ แต่เธอกลับเอื้อมมือเรียวขาวมาแตะที่กางเขนบนข้อมือเขา สัมผัสนั้นเย็นจัดจนเขาสะดุ้ง เธอกดปลายนิ้วลงบนรอยสักนั้นอย่างแรงจนซอนโฮต้องนิ่วหน้า "ฉันคือคนที่จะมาเปลี่ยนนรกของแก... ให้กลายเป็นสวรรค์ที่แปดเปื้อน" เธอกระซิบชิดใบหู ลมหายใจเย็นๆ ของเธอทำให้เขาขนลุกชัน "แต่ก่อนอื่น... แกต้องเรียนรู้ที่จะหมอบคลานก่อน" ซอนโฮพยายามจะลุกขึ้นขัดขืน แต่เพียงแค่เธอกดปลายนิ้วลงบนไหล่ แรงกดนั้นก็มหาศาลจนเขาขยับไม่ได้ ร่างกายของเขาดูเหมือนจะทรยศต่อเจตนารมณ์ เขารู้สึกได้ถึงความปวดหนึบที่แก่นกายอย่างรุนแรง ความเงียบครอบคลุมไปทั่วร้าน มีเพียงเสียงหอบหายใจของเขา และเสียงหัวใจที่เต้นรัวของคนตรงหน้าที่ดังราวกับกลองรบ สงครามระหว่าง 'นักบุญที่หลงทาง' กับ 'นางพญาที่หิวกระหาย' ได้เริ่มขึ้นแล้ว โดยที่ซอนโฮไม่มีทางรู้เลยว่า... นี่คือจุดเริ่มต้นของพันธนาการที่เขาไม่มีวันหนีพ้น และร่างกายของเขา... กำลังจะถูกใช้เป็นเครื่องสังเวยให้กับตัณหาที่ไม่มีวันสิ้นสุด

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more