ตอนที่ 21 : บ้านตุ๊กตาอาถรรพ์

1519 Words

บรรยากาศภายในห้องนอนใหญ่ของ คฤหาสน์วรโชติ เปลี่ยนไปในชั่วพริบตา หลังจากที่ ซอนโฮ สะดุ้งตื่นจากฝันร้าย ความเงียบสงัดที่ควรจะมี กลับถูกแทนที่ด้วยเสียงดนตรีไขลาน ติ๊ง... ติ่ง... ติ๊ง... ติ่ง... ทำนองเพลงกล่อมเด็กที่บิดเบี้ยวและเพี้ยนต่ำ ดังก้องกังวานมาจากทั่วทุกทิศทาง “เสียงบ้าอะไรเนี่ย?” ซอนโฮลุกขึ้นจากเตียง คว้าดาบ ‘เขี้ยวอสูร’ มาถือไว้ เขาพยายามมองหาต้นตอของเสียง แต่สิ่งที่เขาพบกลับทำให้เขาต้องยืนตะลึง “หน้าต่าง...” “หน้าต่างหายไปไหน?” ผนังห้องที่เคยมีหน้าต่างระเบียงมองเห็นสวนสวย บัดนี้กลายเป็นผนังทึบที่ทาสีชมพูสดใสราวกับห้องนอนเด็ก เฟอร์นิเจอร์หรูหราเปลี่ยนสภาพเป็นพลาสติกแข็งๆ พื้นห้องกลายเป็นลายตารางหมากรุกขาวดำที่ดูหลอกตา “อาคมลวงตา...” มายด์ ก้าวลงจากเตียง เธอสะบัดมือเรียกชุดคลุมสีแดงมาสวมทับร่างเปลือย ดวงตาสีแดงกวาดมองไปรอบๆ ด้วยความหงุดหงิด “ยัยอลิซ...” “แกกล้าเปลี่ยนบ้านฉันให้กลายเป็นบ้านตุ๊กตางั้นเหรอ!” ฮิฮิฮิ... เสียงหัวเราะใสๆ ของ อลิซ ดังสะท้อนมาจากเพดาน “ชอบไหมคะพี่สาว?” “ฉันเห็นว่าบ้านพี่มันมืดทึมน่าเบื่อ...” “เลยช่วยตกแต่งใหม่ให้สดใสขึ้น” “ยินดีต้อนรับสู่ ‘Wonderland’ ของอลิซค่ะ!” ทันใดนั้น ประตูห้องนอนก็เปิดออกเอง เผยให้เห็นทางเดินยาวเหยียดที่บิดเบี้ยวโค้งงอ ราวกับภาพวาดศิลปะแนวเซอร์เรียล “ไปกันเถอะซอนโฮ” “ไปลากคอเจ้าของบ้านคนใหม่ลงมาตบสั่งสอนสักหน่อย” มายด์เดินนำออกไปอย่างไม่เกรงกลัว ซอนโฮกระชับดาบ เดินประกบหลังระวังภัย แต่ทันทีที่ก้าวพ้นประตูห้อง ภาพที่เห็นทำเอาเขาขนลุกซู่ เหล่าสาวใช้ในชุดเมดสีดำที่เคยยืนเฝ้าหน้าห้อง ตอนนี้ยืนตัวแข็งทื่อ ผิวหนังของพวกเธอกลายเป็น ‘ไม้’ ขัดมัน ข้อต่อที่แขนและขาถูกตอกตะปูหมุด ดวงตากลายเป็นกระดุมสีดำสนิท “พวกเธอ... กลายเป็นตุ๊กตา?” ซอนโฮพึมพำ แกรก... แกรก... เสียงข้อต่อไม้เสียดสีกันดังขึ้น ตุ๊กตาสาวใช้เหล่านั้นค่อยๆ หันคอมามองพวกเขา คอหมุนได้รอบ 360 องศาอย่างน่าสยดสยอง “จับ... ผู้... บุก... รุก...” เสียงของพวกเธอแหบแห้งเหมือนเสียงเทปยืด “ฆ่า... ฆ่า... ฆ่า...” พวกมันชักมีดทำครัวและกรรไกรตัดหญ้าออกมาจากใต้กระโปรง แล้วพุ่งเข้าใส่ซอนโฮและมายด์ด้วยท่าทางกระตุกๆ “อย่าฆ่าพวกเธอนะ!” มายด์ตะโกนสั่ง “พวกนี้ยังเป็นคนของฉัน... แค่โดนสาป!” “รับทราบ!” ซอนโฮเก็บดาบ เขาเปลี่ยนมาใช้พลัง GENESIS ในตัว เงาสีดำใต้เท้าของเขาพุ่งขึ้นมาเป็นเส้นสายเหมือนเชือก “อาณาเขตเงา : พันธนาการ!” เส้นเงาพุ่งเข้ารัดร่างของตุ๊กตาสาวใช้นับสิบตัว ตรึงพวกเธอไว้กับผนังและเพดาน “ขอโทษนะสาวๆ... อยู่นิ่งๆ ไปก่อน” ซอนโฮปาดเหงื่อ แต่ยังไม่ทันได้พักหายใจ พื้นทางเดินใต้เท้าของเขาก็ยุบตัวลง! “เฮ้ย!” “ซอนโฮ!” มายด์คว้ามือเขาไว้ไม่ทัน ร่างของซอนโฮร่วงหล่นลงไปในความมืดมิดเบื้องล่าง เหมือนตกลงไปในโพรงกระต่าย . . ห้องของเล่น (ชั้นใต้ดิน) ตุ้บ! ซอนโฮหล่นลงมากระแทกพื้นนุ่มๆ เขารีบดีดตัวลุกขึ้นยืนตั้งการ์ด ที่นี่คือห้องโถงขนาดใหญ่ที่เต็มไปด้วยของเล่นยักษ์ ตัวต่อ LEGO ขนาดเท่าตึก ตุ๊กตาหมีสูงสามเมตร และรถไฟไขลานที่วิ่งวนไปมา “ว้า... ตกลงมาคนเดียวเหรอ?” “นึกว่าจะได้พี่สาวมายด์มาเล่นด้วยซะอีก” อลิซนั่งห้อยขาอยู่บนไหล่ของตุ๊กตาหมีตัวยักษ์ เธอแกว่งร่มลูกไม้สีดำไปมา มองซอนโฮด้วยสายตาซุกซนเหมือนเด็กเจอของเล่นใหม่ “แกต้องการอะไร?” ซอนโฮถามเสียงเข้ม ดวงตาสีม่วงของเขาเรืองแสงในความมืด “ต้องการตัวนายนั่นแหละ... GENESIS” อลิซกระโดดลงมายืนบนพื้น “พี่เควินบอกว่านายฆ่าไม่ตาย...” “ฉันเลยอยากลองดูว่า... ถ้านายถูกฉีกแขนฉีกขาออกทีละชิ้น” “นายจะยังต่อกลับเข้าไปใหม่ได้ไหม?” เธอดีดนิ้ว เปาะ! กล่องของขวัญขนาดยักษ์กลางห้องระเบิดออก ตูม! เผยให้เห็น ‘ทหารตะกั่ว’ ร่างยักษ์ห้าตัว ถือดาบปลายปืนเดินสวนสนามเข้ามาหาเขา ตึง! ตึง! ตึง! “เล่นกับเพื่อนใหม่ของฉันให้สนุกนะ!” อลิซหัวเราะร่า ซอนโฮไม่มีทางเลือก เขาชักดาบ ‘เขี้ยวอสูร’ ออกมา พลังเงาแผ่พุ่งออกมาจากปีกที่กลางหลัง “ถ้าอยากเห็นไส้ในกูนัก...” “ก็เข้ามาแกะดูเองสิวะ!” ซอนโฮพุ่งเข้าใส่ทหารตะกั่วตัวแรก สไลด์ตัวหลบดาบยักษ์ที่ฟาดลงมา แล้วกระโดดขึ้นไปฟันที่ข้อพับขาของมัน เคร้ง! โลหะปะทะโลหะ ดาบเขี้ยวอสูรคมกริบตัดขาตะกั่วขาดกระเด็น “หนึ่ง!” เขาหมุนตัวกลางอากาศ ใช้พลังเงาสร้าง ‘มือยักษ์’ ขึ้นมาจากพื้น ตบเข้าที่หน้าทหารตัวที่สองจนคอบิดเบี้ยว “สอง!” อลิซปรบมือชอบใจ “เก่งมาก! เก่งมาก!” “แต่นายลืมระวังข้างหลังนะจ๊ะ” ฉึก! เข็มหมุดขนาดยักษ์พุ่งลงมาจากเพดาน เสียบทะลุไหล่ซ้ายของซอนโฮจนตรึงติดกับพื้น “อ๊ากกก!” ซอนโฮร้องลั่น ความเจ็บปวดแล่นปราด แต่เลือดที่ไหลออกมา... กลับเป็นสีดำสนิทและเดือดพล่าน “เลือดสีดำ...” “สวยจังเลย” อลิซเดินเข้ามาใกล้ เธอนั่งยองๆ มองหน้าเขา ใช้นิ้วจิ้มเลือดที่แผลเขามาแตะลิ้น “อื้ม... รสชาติของคำสาป” “ขม... แต่กลมกล่อม” เธอเงื้อมีดผ่าตัดในมือขึ้น “ขอฉันดูหัวใจนายหน่อยนะ...” “ว่ามันหน้าตาเป็นยังไง” เพล้ง! กระจกหน้าต่างห้องของเล่นแตกกระจาย ร่างระหงในชุดแดงพุ่งเข้ามาพร้อมกับแส้โซ่ “ถอยไปจากผัวกูนะนังโรคจิต!” มายด์ตวัดแส้รัดข้อมืออลิซไว้ แล้วกระชากอย่างแรง “ว้าย!” อลิซเสียหลักล้มกลิ้ง มายด์ไม่รอช้า พุ่งเข้าไปใช้เท้าเหยียบอกอลิซไว้ “แกเล่นผิดคนแล้วอลิซ” “นี่ไม่ใช่ตุ๊กตาของแก...” “แต่นี่คือ ‘สัตว์ร้าย’ ของฉัน!” มายด์หันไปมองซอนโฮ “ซอนโฮ! ลุกขึ้น!” “อย่าให้เข็มโง่ๆ นั่นหยุดแกได้!” ซอนโฮกัดฟัน เขาคำรามลั่น ใช้มือขวาจับเข็มหมุดยักษ์ที่ปักคาไหล่ แล้วกระชากมันออกด้วยแรงดิบเถื่อน พรวด! เลือดสีดำพุ่งกระฉูด แผลสมานตัวทันทีด้วยพลัง GENESIS เขาลุกขึ้นยืน ดวงตาสีม่วงวาวโรจน์ เงาสีดำรอบตัวเขาก่อตัวเป็นรูปร่างปีศาจขนาดใหญ่ครอบคลุมร่างเขา “มึงทำกูเจ็บ...” ซอนโฮเดินย่างสามขุมเข้าหาอลิซ “กูจะคืนให้เป็นร้อยเท่า!” อลิซมองดูซอนโฮด้วยความตื่นเต้นมากกว่าหวาดกลัว “ว้าว... ร่างมารสมบูรณ์แบบ!” “อยากได้! ฉันอยากได้!” แต่ก่อนที่ซอนโฮจะลงมือ พื้นห้องก็เริ่มสั่นสะเทือน “หมดเวลาสนุกแล้วสิ...” อลิซทำหน้ามุ่ย “พี่เควินเรียกกลับบ้านแล้ว” “ฝากไว้ก่อนนะพี่สาว... แล้วก็นายหมาน้อย” เธอดีดนิ้วอีกครั้ง ร่างของเธอค่อยๆ จางหายไปกลายเป็นละอองแสง ทิ้งไว้เพียงเสียงหัวเราะก้องกังวาน “เจอกันใหม่ในเกมหน้า...” “รับรองว่าโหดกว่านี้แน่นอน!” เมื่ออลิซหายไป สภาพห้องของเล่นและบ้านตุ๊กตาก็ค่อยๆ สลายไป กลับคืนสู่สภาพห้องใต้ดินที่รกร้างของคฤหาสน์วรโชติ ซอนโฮทรุดตัวลงนั่งกับพื้น พลังงานถูกใช้ไปจนหมด มายด์รีบวิ่งเข้ามาประคองเขา “ไหวไหม?” “ไหวครับ...” ซอนโฮยิ้มซีดๆ “แค่นี้สบายมาก” “แต่บ้านคุณ...” เขามองขึ้นไปข้างบน “เละเทะไปหมดแล้ว” มายด์ถอนหายใจ “ช่างหัวบ้านสิ...” “แกปลอดภัยก็พอแล้ว” เธอกอดหัวเขาไว้แนบอก “แต่ยัยอลิซ...” “มันไม่ได้แค่มาป่วน” “มันมา ‘เก็บข้อมูล’ แก” “ครั้งหน้า... มันจะเตรียมอาวุธที่ฆ่าแกได้จริงๆ มาแน่” ซอนโฮซุกหน้าลงกับอกเธอ สูดกลิ่นหอมที่ทำให้เขาใจเย็นลง “ให้มันมาเถอะ...” “ผมจะปกป้องคุณเอง” “ไม่ว่าจะต้องฆ่าแม่มดอีกกี่คนก็ตาม” . . เช้าวันต่อมา ซอนโฮและมายด์กำลังปรึกษากันในห้องสมุด (ที่กลับมาเป็นปกติแล้ว) “เราตั้งรับอย่างเดียวไม่ได้” ซอนโฮชี้ไปที่แผนที่ “อลิซกับเควินจะโจมตีเราเรื่อยๆ จนกว่าเราจะพลาด” “เราต้องหาจุดอ่อนของพวกมัน” “จุดอ่อนของอลิซ...” มายด์เคาะนิ้วบนโต๊ะ “คือนางบ้าตุ๊กตา... และนางผูกจิตไว้กับตุ๊กตาตัวโปรด” “ตุ๊กตาตัวที่อยู่ในกระเป๋าเดินทางนั่น!” ซอนโฮนึกขึ้นได้ “ถ้าเราทำลายตุ๊กตาตัวนั้นได้...” “พลังเวทของนางจะเสื่อมถอย” “ใช่...” มายด์ยิ้มร้าย “และฉันรู้ว่าจะหามันได้ที่ไหน” “คืนนี้... เราจะเล่นเกมซ่อนหากัน” “แต่คนที่เป็นฝ่ายหา... คือเรา”

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more