ตอนที่ 22 : ภารกิจขโมยตุ๊กตาผี

1473 Words

โรงงานตุ๊กตาร้าง (ชานเมืองกรุงเทพฯ) สายฝนยามค่ำคืนตกลงมากระทบหลังคาสังกะสีบุบเบี้ยว เกิดเสียงดังก้องกังวานในความเงียบสงัด โรงงานเก่าแก่ที่ถูกทิ้งร้างมากว่ายี่สิบปี ตึกคอนกรีตสีซีดจางที่เต็มไปด้วยตะไคร่น้ำและเถาวัลย์ หน้าต่างทุกบานแตกละเอียด เหมือนดวงตาที่บอดสนิทของซากศพ ซอนโฮ ยืนหมอบต่ำอยู่บนยอดตึกฝั่งตรงข้าม สายตาคมกริบผ่านเลนส์ Night Vision ของหน้ากาก จับจ้องไปที่ทางเข้าหลักของโรงงาน “ทางสะดวก...” “ไม่มีเวรยาม... มีแต่ตุ๊กตาเสียกบาลกองเท่าภูเขา” เขากระซิบผ่านวิทยุสื่อสารที่ติดอยู่ข้างหู “อย่าประมาท...” เสียงหวานของ มายด์ ตอบกลับมา เธอนั่งคุมเชิงอยู่ในรถตู้บัญชาการที่จอดซ่อนอยู่ในป่า “ที่นั่นคือรังลับของอลิซ” “ตุ๊กตาทุกตัวคือดวงตาของมัน” “แกต้องเคลื่อนไหวให้เร็วกว่าเงา... และเบากว่าลมหายใจ” “รับทราบครับนายหญิง” ซอนโฮยิ้มมุมปาก เขากดปุ่มที่ข้อมือ ชุดเกราะนาโนไฟเบอร์สีดำเปลี่ยนสีกลมกลืนกับความมืดทันที ฟุ่บ! เขาดีดตัวออกจากดาดฟ้า ใช้พลังเงา GENESIS สร้างทางเดินกลางอากาศ ร่อนลงสู่หลังคาโรงงานอย่างเงียบเชียบ . . ภายในโรงงาน กลิ่นอับชื้นผสมกับกลิ่นพลาสติกเก่าและสีเคมีลอยคละคลุ้ง สายพานลำเลียงที่หยุดทำงานมานาน เต็มไปด้วยชิ้นส่วนตุ๊กตาที่ประกอบไม่เสร็จ หัว แขน ขา กองระเกะระกะเหมือนฉากฆาตกรรมหมู่ ซอนโฮเดินย่องไปตามคานเหล็กเหนือศีรษะ มองลงมาเห็น ‘ตุ๊กตากระเบื้องเคลือบ’ นับร้อยตัว ยืนเรียงรายอยู่บนพื้นโรงงาน พวกมันสวมชุดสวยงาม แต่นิ่งสนิท ทว่า... เมื่อซอนโฮเคลื่อนผ่าน หัวของพวกมันค่อยๆ หมุนตามทิศทางที่เขาไป กึก... กึก... กึก... เสียงข้อต่อกระเบื้องเสียดสีกันดังก้อง ดวงตาแก้วของพวกมันสะท้อนแสงจันทร์วาววับ “พวกมันรู้ตัวแล้ว...” ซอนโฮรายงาน “รีบไปที่ห้องควบคุมชั้นใต้ดิน” มายด์สั่ง “เป้าหมายอยู่ในตู้เซฟหลังโต๊ะทำงาน” “เป็นตุ๊กตาเด็กผู้ชายสวมชุดสูทสีดำ... ชื่อ ‘เอ็ดเวิร์ด’” “เอ็ดเวิร์ดเหรอ? รสนิยมหรูจริงนะ” ซอนโฮกระโดดลงจากคาน ทิ้งตัวลงกลางวงล้อมตุ๊กตา เคร้ง! ทันทีที่เท้าแตะพื้น ตุ๊กตากระเบื้องพวกนั้นก็แสยะยิ้ม! ปากที่วาดด้วยสีแดงฉีกกว้างจนถึงใบหู เผยให้เห็นฟันเข็มแหลมคมซ่อนอยู่ข้างใน “ผู้... บุก... รุก...” เสียงเล็กแหลมประสานกันจนแสบแก้วหู พวกมันกระโจนเข้าใส่ซอนโฮพร้อมกัน “โทษทีนะหนูๆ... พี่รีบ!” ซอนโฮไม่ชักดาบ แต่เขาใช้พลังเงาสร้าง ‘แส้สีดำ’ ออกมาจากปลายนิ้ว ตวัดฟาดไปรอบตัวเป็นวงกลม ผัวะ! เพล้ง! ตุ๊กตากระเบื้องแตกกระจายกลายเป็นเศษเล็กเศษน้อย แต่สิ่งที่อยู่ข้างในไม่ใช่ความว่างเปล่า มันมี ‘ก้อนเนื้อสีแดง’ เต้นตุบๆ อยู่ในอกของตุ๊กตาทุกตัว “หัวใจเทียม?” ซอนโฮขมวดคิ้ว อลิซใช้มนต์ดำปลุกเสกเศษเนื้อให้มีชีวิต เขารีบวิ่งฝ่าดงตุ๊กตาลงไปที่บันไดหนีไฟ . . ห้องทำงานลับ (ชั้นใต้ดิน) ซอนโฮถีบประตูไม้แกะสลักเข้าไป ห้องนี้ตกแต่งเหมือนห้องนอนเด็กยุควิกตอเรียน หรูหรา... แต่น่าขนลุก มีเปลเด็ก เตียงนอนเล็กๆ และของเล่นโบราณ ที่ผนังด้านในสุด มีตู้เซฟขนาดใหญ่ตั้งอยู่ ซอนโฮเดินเข้าไปใกล้ ใช้เครื่องมือแฮกเกอร์ที่ดอกเตอร์โรสให้มาแปะลงบนแป้นรหัส ติ๊ด... ติ๊ด... ติ๊ด... ตัวเลขวิ่งรัวเร็วบนหน้าจอ แกร๊ก! เสียงปลดล็อกดังขึ้น ประตูตู้เซฟค่อยๆ แง้มออก เผยให้เห็น ‘ตุ๊กตาเอ็ดเวิร์ด’ นั่งสงบนิ่งอยู่ข้างใน มันเป็นตุ๊กตาเด็กผู้ชายที่ทำจากผิวหนังมนุษย์จริงๆ ดวงตาเป็นลูกแก้วสีฟ้าซีด... สีเดียวกับตาของอลิซ “เจอตัวแล้ว...” ซอนโฮเอื้อมมือจะไปหยิบ “อย่าแตะนะ!!!” เสียงกรีดร้องดังมาจากตุ๊กตา ไม่ใช่เสียงกลไก... แต่เป็นเสียงวิญญาณ! เอ็ดเวิร์ดอ้าปากกว้าง คลื่นเสียงโซนิคกระแทกออกมา วี๊ดดดดดด! “อึก!” ซอนโฮยกมือปิดหู เลือดไหลออกจากจมูก กระจกในห้องแตกกระจาย พื้นห้องสั่นสะเทือน “กับดัก!” มายด์ตะโกนผ่านวิทยุ “ซอนโฮ! ถอยออกมา! อลิซรู้ตัวแล้ว!” “ผมไม่กลับมือเปล่า!” ซอนโฮกัดฟันสู้แรงคลื่นเสียง เขาใช้พลังเงาคลุมร่างตัวเองเป็นเกราะ แล้วพุ่งเข้าไปคว้าคอตุ๊กตาเอ็ดเวิร์ด “มานี่ไอ้เด็กเปรต!” เขากระชากมันออกมาจากตู้เซฟ ตุ๊กตาดิ้นพล่าน กัดเข้าที่แขนชุดเกราะของเขา แต่ซอนโฮบีบคอมันแน่นจนแทบหัก ทันใดนั้น เงาสีดำขนาดมหึมาก็ก่อตัวขึ้นที่มุมห้อง ร่างของ อลิซ (ร่างจำแลงจากเงา) ปรากฏขึ้น ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธ “ปล่อยเอ็ดเวิร์ดนะ!” “ไอ้ขโมยสกปรก!” เธอสะบัดมือ เข็มหมุดยักษ์นับร้อยเล่มพุ่งออกจากเงามืดใส่ซอนโฮ “เก็บไว้เย็บปากตัวเองเถอะ!” ซอนโฮใช้ตุ๊กตาเอ็ดเวิร์ดต่างโล่บังเข็ม ฉึก! ฉึก! เข็มปักเข้าที่ตัวตุ๊กตา “กรี๊ดดดด! เจ็บ! แม่จ๋าช่วยด้วย!” ตุ๊กตาร้องลั่น อลิซหน้าซีดเผือด (แม้จะเป็นร่างเงา) “ไม่! เอ็ดเวิร์ด!” ซอนโฮแสยะยิ้ม “ดูเหมือนมึงจะรักไอ้นี่มากสินะ...” “งั้นถ้ากูเอามันไปต้มยำทำแกง... มึงคงดิ้นตายแน่ๆ” เขาอุ้มตุ๊กตาไว้แนบเอว แล้ววิ่งพุ่งชนหน้าต่างกระจก กระโดดหนีขึ้นไปทางช่องระบายอากาศ “ฆ่ามัน! ฆ่ามันเดี๋ยวนี้!” อลิซตะโกนสั่งกองทัพตุ๊กตา ตุ๊กตายักษ์ที่ประกอบจากเศษเหล็กและชิ้นส่วนมนุษย์ พังเพดานลงมาขวางทางซอนโฮ โครม! มันเงื้อขวานยักษ์เตรียมฟัน ซอนโฮไม่มีมือว่างจะจับดาบ เขาใช้พลัง GENESIS ขั้นสูงสุด ปีกสีดำที่กลางหลังกางสยายออกมาทะลุเสื้อสูท เปลี่ยนเป็น ‘แขนกลเงา’ ขนาดใหญ่สองข้าง “หลบไป!” แขนเงาคว้าขวานยักษ์ไว้ แล้วบิดจนหักคามือ ก่อนจะชกสวนเข้าที่หน้าตุ๊กตายักษ์จนหัวหลุดกระเด็น ตูม! ซอนโฮกระโดดผ่านซากปรักหักพัง พุ่งตัวออกไปสู่โลกภายนอกท่ามกลางสายฝน . . จุดนัดพบ รถตู้ของมายด์จอดรออยู่ ประตูเลื่อนเปิดอ้า ซอนโฮกระโดดม้วนตัวเข้าไปในรถ ปัง! มายด์ปิดประตูทันที “ออกรถ!” คนขับเหยียบคันเร่งมิด รถตู้พุ่งทะยานหนีออกจากโรงงานที่กำลังลุกเป็นไฟ ซอนโฮโยนตุ๊กตาเอ็ดเวิร์ดลงบนพื้นรถ มันยังคงดิ้นและส่งเสียงขู่ฟ่อๆ มายด์หยิบ ‘ยันต์สะกดวิญญาณ’ ที่เขียนด้วยเลือด แปะลงบนหน้าผากตุ๊กตา แปะ! ตุ๊กตาสงบนิ่งทันที เหมือนถูกปิดสวิตช์ “เก่งมากซอนโฮ...” มายด์ถอนหายใจโล่งอก เธอมองดูสภาพซอนโฮที่เปียกปอนและมีรอยขีดข่วน “แกนี่มันบ้าบิ่นจริงๆ” “เอามันมาเป็นโล่บังเข็มเนี่ยนะ?” “ก็มันใกล้มือที่สุดนี่ครับ” ซอนโฮยิ้มแห้งๆ เช็ดเลือดกำเดาที่ไหลออกมา “แล้ว... เราจะทำยังไงกับไอ้นี่ต่อ?” เขาชี้ไปที่ตุ๊กตา “เผามัน?” “ยัง...” มายด์ส่ายหน้า แววตาเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้น “ตุ๊กตาตัวนี้เชื่อมจิตกับอลิซ” “ถ้าเราทรมานมัน... อลิซก็จะเจ็บไปด้วย” “เราจะใช้มัน ‘ต่อรอง’ กับยัยแม่มดนั่น” “บังคับให้มันถอนคำสาป... หรือไม่ก็ให้มันเปิดทางเข้าห้องนิรภัยอัศวเหมให้เรา” เธอก้มลงลูบแก้มซอนโฮ “แต่ตอนนี้... แกต้องพักก่อน” “การใช้พลัง GENESIS ติดต่อกันมันกินแรงชีวิตแก” ซอนโฮพยักหน้า ความเหนื่อยล้าถาโถมเข้ามา เขาเอนหัวซบลงบนไหล่ของมายด์ “ขอกอดหน่อยครับ...” “พลังงานผมจะหมดแล้ว” มายด์โอบกอดเขาไว้แน่น จูบที่ขมับชื้นเหงื่อ “ชาร์จแบตให้เต็มที่เลย...” “เพราะศึกหน้า... เราจะไปบุกถ้ำเสือของจริง” “และฉันจะไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายแกอีก” . . คฤหาสน์อัศวเหม เพล้ง! อลิซปาชุดน้ำชาทิ้งแตกกระจาย เธอกรีดร้องอย่างบ้าคลั่ง กุมหน้าอกตัวเองแน่น “เจ็บ... เอ็ดเวิร์ด... แม่เจ็บ...” “มันเอาลูกไป! ไอ้พวกสวะ!” เควินเดินเข้ามาดูน้องสาวด้วยสีหน้าเอือมระอา “บอกแล้วว่าอย่าประมาทมัน” “ทีนี้จะทำยังไง? ตุ๊กตาตัวโปรดโดนจับไปเป็นตัวประกัน” “หุบปากนะ!” อลิซตวาด ดวงตาของเธอเปลี่ยนเป็นสีดำสนิท เส้นเลือดสีดำปูดโปนขึ้นรอบดวงตา “ฉันจะฆ่าพวกมัน...” “ฉันจะใช้ ‘พิธีกรรมต้องห้าม’ สุดท้าย” “ปลุกชีพ ‘กองทัพอมตะ’ ในสุสานบรรพบุรุษ” “ถ้าฉันไม่ได้เอ็ดเวิร์ดคืน...” “กรุงเทพฯ ทั้งเมืองจะต้องจมอยู่ในทะเลเลือด!” เควินยิ้มมุมปาก “นั่นแหละที่พี่อยากได้ยิน” “อาละวาดให้เต็มที่เลยน้องรัก...” “เผาให้วอดวาย... แล้วพี่จะขึ้นครองบัลลังก์บนกองขี้เถ้านั้นเอง”

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more