ตอนที่ 23 : การเจรจาและการลงทัณฑ์ (NC 20+)

1457 Words

ห้องรับแขก คฤหาสน์วรโชติ บรรยากาศในห้องหรูหราถูกปกคลุมด้วยความตึงเครียด มายด์ นั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาบุกำมะหยี่สีแดงสด ในมือถือแก้วไวน์... แต่ไม่ได้ดื่ม สายตาคมกริบจ้องมอง ‘ตุ๊กตาเอ็ดเวิร์ด’ ที่ถูกมัดติดกับเก้าอี้ไม้ตรงหน้า ตุ๊กตาผีส่งเสียงขู่ฟ่อๆ เหมือนแมวป่า ดวงตาแก้วสีฟ้าซีดกลอกไปมาด้วยความหวาดกลัว “เอาล่ะ...” มายด์วางแก้วไวน์ลง หยิบ ‘เข็มถักนิตติ้ง’ ปลายแหลมที่ทำจากเงินแท้ออกมา “ได้เวลาโทรหาเจ้าของแกแล้ว” ซอนโฮ ยืนกอดอกพิงผนัง เขากดปุ่มบนแท็บเล็ต เชื่อมต่อวิดีโอคอลไปยังเบอร์ส่วนตัวของ อลิซ หน้าจอโฮโลแกรมขนาดใหญ่ฉายภาพขึ้นกลางห้อง ภาพของอลิซที่ผมเผ้ายุ่งเหยิง ดวงตาแดงก่ำจากการร้องไห้ (หรือความโกรธ) [ เอาเอ็ดเวิร์ดคืนมานะ! นังแพศยา! ] อลิซตะโกนใส่กล้องทันทีที่เห็นหน้ามายด์ [ ถ้าแกทำอะไรเขา... ฉันจะสาปให้แกท้องร่วงจนตาย! ] มายด์หัวเราะเบาๆ เธอใช้ปลายเข็มเงินเขี่ยที่แก้มของตุ๊กตาเอ็ดเวิร์ด “จุ๊ๆ... อย่าหยาบคายสิคะคุณน้องสาว” “พี่แค่อยากจะเจรจา...” “เจรจาด้วยความเจ็บปวด” จึ๊ก! มายด์แทงเข็มลงไปที่ต้นแขนของตุ๊กตา ไม่ได้แรงมาก... แต่แม่นยำ [ กรี๊ดดดด! ] ในหน้าจอ อลิซสะดุ้งเฮือก กุมต้นแขนตัวเองแน่น เลือดสีสดซึมออกมาจากแขนเสื้อของเธอ ความเชื่อมโยงระหว่างตุ๊กตากับเจ้าของมันทรงพลังกว่าที่คิด “เจ็บไหม?” มายด์ถามเสียงหวาน “นี่แค่เข็มเดียวนะ...” “ฉันมีเข็มอีกเป็นตระกร้า” “และฉันก็มี... น้ำมนต์เดือดๆ ด้วย” เธอพยักหน้าให้ซอนโฮ ซอนโฮเดินถือกระติกน้ำร้อนเข้ามา เทน้ำที่ส่งไอความร้อนฉุยใส่แก้ว [ อย่านะ! อย่านะ! ] อลิซหน้าซีดเผือด ตัวสั่นเทา [ แกต้องการอะไร! บอกมา! ] “ง่ายมาก...” มายด์แสยะยิ้ม “1. ถอนคำสาปฝันร้ายออกจากหัวซอนโฮเดี๋ยวนี้” “2. บอกรหัสปลดล็อกม่านพลังห้องนิรภัยอัศวเหมมา” [ ฉัน... ฉันทำไม่ได้! ] อลิซส่ายหน้าดิก [ พี่เควินยึดกุญแจห้องนิรภัยไปแล้ว ] [ ส่วนคำสาป... ฉันถอนให้แล้ว! ] [ พอใจหรือยัง! ] “ยัง...” มายด์หยิบเข็มขึ้นมาอีกเล่ม คราวนี้เธอจ่อไปที่ ‘ดวงตา’ ของตุ๊กตา “ฉันรู้ว่าแกโกหกอลิซ...” “แกกำลังถ่วงเวลา เพื่อรอให้กองทัพผีดิบของแกตื่นใช่ไหม?” อลิซชะงัก รอยยิ้มวิปลาสค่อยๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าเปื้อนน้ำตา [ ฮิฮิ... รู้ทันซะด้วย ] [ สายไปแล้วล่ะพี่สาว... ] [ พิธีกรรมเสร็จสมบูรณ์แล้ว! ] [ กองทัพบรรพบุรุษอัศวเหมกำลังลุกจากหลุม! ] [ พวกมันหิว... และพวกมันกำลังมุ่งหน้าไปหาพวกแก! ] มายด์หรี่ตาลง “งั้นเหรอ...” “งั้นแกก็คงไม่จำเป็นแล้วสินะ” เธอยกเข็มขึ้นสูง ทำท่าจะแทงลงไปในตาตุ๊กตาจริงๆ [ ไม่!!! ] [ ยอมแล้ว! ยอมบอกแล้ว! ] อลิซหวีดร้อง [ รหัสคือ... วันตายของแม่ฉัน! ] [ 12-09-1999 ] [ อย่าทำเอ็ดเวิร์ด! ขอร้อง! ] มายด์ลดมือลง เธอยิ้มมุมปากอย่างผู้ชนะ “เด็กดี...” “ซอนโฮ... ตัดสาย” ติ๊ด! หน้าจอดับวูบ ทิ้งให้อลิซกรีดร้องอยู่ปลายสายเพียงลำพัง . . มายด์ถอนหายใจยาว ทิ้งตัวพิงพนักโซฟาอย่างเหนื่อยอ่อน การต้องเล่นบทนางมารร้ายข่มขู่คนบ้า มันใช้พลังงานเยอะทีเดียว “คุณเก่งมากครับ” ซอนโฮเดินเข้ามาวางมือบนไหล่เธอ บีบนวดเบาๆ ให้คลายเครียด “ได้รหัสมาแล้ว... แต่เรามีปัญหาใหม่” “กองทัพผีดิบที่อลิซพูดถึง” “ฉันรู้...” มายด์หลับตาลง “พวกอัศวเหมเก็บศพบรรพบุรุษที่เป็นแวมไพร์ระดับสูงไว้นับพันปี” “ถ้าพวกมันตื่นขึ้นมาจริงๆ...” “เราสองคนรับมือไม่ไหวแน่” “เราต้องการกำลังเสริม” ซอนโฮเสนอ “ดอกเตอร์โรสบอกว่าเธอมีอาวุธลับ” “และผม...” เขาเว้นจังหวะ เดินอ้อมมานั่งคุกเข่าตรงหน้ามายด์ จับมือเธอมาแนบแก้ม “ผมยังไม่ได้ลองใช้พลังของ ‘หัวใจ’ เต็มที่” “ผมรู้สึกได้... ว่ามันยังมีอีกร่างหนึ่งที่ซ่อนอยู่” “ร่างที่แข็งแกร่งพอจะบดขยี้กองทัพนั่น” มายด์ลืมตามองเขา ดวงตาของซอนโฮตอนนี้มีประกายสีม่วงเข้มข้น มันเต็มไปด้วยความกระหาย... และตัณหา “แกอยากลองของงั้นเหรอ?” “เปล่าครับ...” ซอนโฮจูบฝ่ามือเธอ ลิ้นร้อนไล้เลียไปตามข้อนิ้ว “ผมแค่หิว...” “การขู่ตะคอกของคุณเมื่อกี้... มันเซ็กซี่ชะมัด” “เห็นคุณทรมานนางแม่มดนั่น...” “ของของผม... มันตื่น” มายด์เลิกคิ้ว เธอมองต่ำลงไปที่เป้ากางเกงของเขา ที่ตอนนี้ดันนูนขึ้นมาอย่างชัดเจน “โรคจิตเหมือนกันนะเรา...” “ชอบดูความรุนแรงงั้นสิ?” “คงงั้นครับ...” ซอนโฮยอมรับหน้าตาเฉย “สงสัยได้รับอิทธิพลจากเลือดของคุณ” มายด์หัวเราะในลำคอ เธอใช้เท้าเปล่าที่เพิ่งถอดรองเท้าส้นสูงออก เขี่ยเบาๆ ที่เป้ากางเกงของเขา นวดคลึงความแข็งขึงนั้นผ่านเนื้อผ้า “ถ้าหิว... ก็กินสิ” “แต่คืนนี้ฉันขี้เกียจขยับแล้วนะ” “แกต้อง ‘บริการ’ ฉันเอง” ซอนโฮยิ้มกริ่ม เขาจับข้อเท้าเธอ จูบลงบนหลังเท้าขาวเนียน ไล่ขึ้นมาที่น่อง... หัวเข่า... และต้นขา “ด้วยความยินดีครับนายหญิง” เขาดันขาเธอให้แยกออกกว้าง แทรกตัวเข้าไปตรงกลาง ใบหน้าหล่อเหลาซุกไซ้เข้าไปใต้กระโปรงเดรสสั้น จมูกโด่งกดลงบนกางเกงชั้นในลูกไม้สีดำ สูดดมกลิ่นกายสาวที่หอมหวาน “อื้ม... ซอนโฮ...” มายด์แอ่นสะโพกรับสัมผัส ซอนโฮใช้ฟันเกี่ยวขอบกางเกงชั้นใน แล้วดึงมันลงมาช้าๆ เผยให้เห็นกลีบกุหลาบงามที่ฉ่ำเยิ้มรอการปรนเปรอ “แฉะขนาดนี้...” “คุณเองก็มีอารมณ์เหมือนกันนี่นา” เขาเงยหน้าขึ้นมาแซว “หุบปาก... แล้วเลียซะ” มายด์สั่งเสียงสั่น ซอนโฮไม่รอช้า เขาฝังหน้าลงไป ลิ้นร้อนตวัดเลียรัวเร็ว ดูดดึงติ่งกระสันจนเกิดเสียงดังจ๊วบจ๊าบ มือหนาทั้งสองข้างบีบขยำสะโพกผายของเธอแน่น “อ๊า! ดี... ตรงนั้นแหละ!” “ลิ้นแก... มันร้อน... อูยยย...” มายด์ขยำผมเขาจนยุ่งเหยิง ความเสียวซ่านแล่นพล่านไปทั่วร่าง หัวใจปีศาจของซอนโฮเต้นแรงขึ้นเรื่อยๆ ตามแรงอารมณ์ มันส่งพลังงานบางอย่างผ่านลิ้นของเขาเข้าสู่ตัวเธอ ทำให้ความรู้สึกไวขึ้นเป็นทวีคูณ “ฉันจะเสร็จ... ซอนโฮ!” “อย่าเพิ่งหยุด!” ซอนโฮเร่งจังหวะลิ้น สลับกับใช้นิ้วสอดใส่เข้าไปในช่องทางรัก แจ๊ะ... แจ๊ะ... แจ๊ะ... เสียงลามกดังลั่นห้องรับแขก ต่อหน้าตุ๊กตาเอ็ดเวิร์ดที่ถูกมัดอยู่ (โชคดีที่มันหลับตาปี๋) “กรี๊ดดดดด!” มายด์เกร็งกระตุกอย่างรุนแรง น้ำหวานทะลักออกมาอาบหน้าซอนโฮ เขาดูดกลืนมันทุกหยดอย่างไม่รังเกียจ ก่อนจะลุกขึ้นยืน ปลดเข็มขัดและกางเกงออก เผยให้เห็นแก่นกายที่ขยายใหญ่จนเส้นเลือดปูดโปน “ตาผมบ้าง...” เขาจับขาเธอพาดบ่า แล้วกระแทกตัวตนเข้าไปในร่องสวาทที่ยังกระตุกตอดรัด ปึ้ก! “อ๊า!” บทรักดำเนินต่อไปอย่างเร่าร้อนบนโซฟา ท่ามกลางแผนการสงครามและความตายที่กำลังคืบคลานเข้ามา พวกเขาเลือกที่จะเสพสุขจากกันและกัน เพื่อเติมเต็มพลังใจให้พร้อมสำหรับการต่อสู้ครั้งสุดท้าย . . เช้าวันรุ่งขึ้น เสียงไซเรนเตือนภัยดังลั่นคฤหาสน์ ซอนโฮกระโดดลงจากเตียง คว้าดาบมาถือทันที มายด์ลุกตามมาติดๆ ทั้งคู่วิ่งออกไปที่ระเบียง ภาพเบื้องล่างทำเอาพวกเขาต้องยืนตะลึง ท้องฟ้าเหนือกรุงเทพฯ กลายเป็นสีแดงฉาน หมอกควันสีดำปกคลุมทั่วเมือง และที่หน้าประตูรั้วคฤหาสน์วรโชติ... กองทัพ ‘ผีดิบแวมไพร์โบราณ’ นับพันตัว ในชุดเกราะนักรบโบราณสภาพผุพัง กำลังเดินโซเซเข้ามาเหมือนคลื่นสึนามิแห่งความตาย และนำทัพมาโดย... เควิน ที่นั่งอยู่บนหลังม้าปีศาจสีดำ และ อลิซ ที่ลอยตัวอยู่กลางอากาศพร้อมกับตุ๊กตายักษ์ “ออกมาต้อนรับความตายหน่อยสิ! มายด์!” เควินตะโกนผ่านโทรโข่ง “ส่งหัวของไอ้ซอนโฮมา...” “แล้วฉันจะไว้ชีวิตแก!” ซอนโฮหันมามองมายด์ เขายิ้ม... รอยยิ้มของปีศาจที่พร้อมจะอาละวาด “ดูเหมือนเราจะไม่ต้องไปหาพวกมันแล้วนะ” “พวกมันมาเสิร์ฟถึงที่” มายด์แสยะยิ้มตอบ เธอสะบัดมือ เรียกชุดเกราะรบเต็มยศออกมาสวมใส่ “งั้นก็เปิดประตูต้อนรับกันหน่อย” “เปิดประตูคลังอาวุธ!” “วันนี้... เราจะล้างบางตระกูลอัศวเหมให้สิ้นซาก!”

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more