ตอนที่ 24 : ป้อมปราการสุดท้าย

1738 Words

หน้าประตูรั้วคฤหาสน์วรโชติ โครม!!! ประตูรั้วอัลลอยด์ดัดลวดลายวิจิตร สูงกว่า 5 เมตร ถูกกระแทกจนพังครืนลงมาในพริบตา ฝุ่นควันฟุ้งกระจาย เผยให้เห็นคลื่นมหาศาลของ ‘กองทัพผีดิบแวมไพร์’ พวกมันคือศพของแวมไพร์โบราณที่แห้งกรัง สวมชุดเกราะสนิมเขรอะ ดวงตากลวงโบ๋ที่มีเปลวไฟสีเขียวเต้นระริกอยู่ข้างใน “บุกเข้าไป!” “ฉีกกระชากทุกอย่างที่มีลมหายใจ!” เควิน ชูดาบขึ้นฟ้า ตะโกนสั่งการจากหลังม้าปีศาจ กรรรรร! เสียงคำรามของกองทัพผีดิบดังก้องฟ้า พวกมันวิ่งกรูเข้ามาเหมือนฝูงตั๊กแตน เหยียบย่ำสวนสวยงามจนเละเทะ ปีนป่ายกำแพงคฤหาสน์ด้วยกรงเล็บแหลมคม “เยอะชะมัด...” ซอนโฮ ยืนอยู่บนระเบียงชั้นสอง มองลงไปข้างล่าง “กะคร่าวๆ น่าจะเกิน 500 ตัว” “เยอะกว่านั้น...” มายด์ ตอบเสียงเครียด เธอยืนอยู่ข้างเขา ในชุดเกราะรบเต็มยศสีแดงเลือดหมู “พวกมันไม่มีวันหมด... ตราบใดที่อลิซยังร่ายมนต์อยู่” “แต่ช่างหัวมัน!” เธอหันไปพยักหน้าให้หัวหน้าแม่บ้าน “เปิดระบบป้องกัน... ‘Project Crimson’ (โปรเจกต์สีเลือด)!” “รับทราบค่ะ!” แม่บ้านกดปุ่มสัญญาณฉุกเฉิน ครืด... ครืด... รูปปั้นการ์กอยล์หินอ่อนนับสิบตัวที่ประดับอยู่รอบคฤหาสน์ เริ่มขยับปากอ้ากว้าง ลำแสงสีแดงฉานที่อัดแน่นด้วยพลังเวทพุ่งออกมา! ฟิ้ว! ฟิ้ว! ฟิ้ว! ลำแสงเลเซอร์เวทมนตร์กวาดผ่านแนวหน้าของกองทัพผีดิบ ฉ่า...!!! ร่างของพวกผีดิบที่โดนลำแสงขาดครึ่งและลุกไหม้เป็นจุณ กลิ่นเหม็นไหม้คละคลุ้งไปทั่วบริเวณ “หึ... ของเล่นเด็ก!” อลิซ ที่ลอยอยู่กลางอากาศหัวเราะคิกคัก เธอสะบัดร่มลูกไม้สีดำ “ตุ๊กตายักษ์... ทำลายป้อมปืนซะ!” ตุ๊กตาหมีขนาดยักษ์ (สูงเท่าตึก 3 ชั้น) ที่เธอขี่อยู่ กระโดดลงมากลางสนามหญ้า ตึง! มันเหวี่ยงแขนยาวๆ ฟาดใส่รูปปั้นการ์กอยล์จนแตกละเอียด เพล้ง! ระบบป้องกันถูกทำลายไปแถบหนึ่ง ผีดิบเริ่มทะลักเข้ามาถึงตัวตึกหลัก “คุณมายด์... อยู่บัญชาการที่นี่” “ใช้แม่บ้านกับบอดี้การ์ดต้านพวกมันไว้ที่ชั้นหนึ่ง” ซอนโฮหันมาบอก ดวงตาสีม่วงของเขาเริ่มส่องแสงเจิดจ้า “ส่วนไอ้ตัวใหญ่... กับกองทัพข้างนอกนั่น” “ผมจะออกไปละเลงเลือดพวกมันเอง” “ระวังตัวด้วย...” มายด์ดึงคอเขาลงมาจูบเร็วๆ หนึ่งที “อย่าตายก่อนฉันนะ... เจ้าหมาโง่” ซอนโฮยิ้มมุมปาก “ผมมีหัวใจปีศาจของคุณอยู่นะ...” “ผมไม่ตายง่ายๆ หรอก” พูดจบ เขาก็กระโดดลงจากระเบียงชั้นสอง ดิ่งพสุธาลงไปกลางวงล้อมของศัตรู ตึง!!! แรงกระแทกจากการลงพื้นส่งคลื่นกระแทก (Shockwave) สีดำ ซัดผีดิบรอบข้างกระเด็นไปคนละทิศละทาง ซอนโฮค่อยๆ ยืดตัวขึ้น เงาสีดำจากปีก GENESIS แผ่ขยายออกมารอบตัว ปกคลุมร่างเขาจนกลายเป็นชุดเกราะสีนิลทมิฬ มีเขาคู่หนึ่งงอกออกมาจากศีรษะ นี่คือร่าง ‘Shadow Monarch’ (ราชันย์เงา) ที่สมบูรณ์แบบ! “เข้ามา!” เขาคำรามเสียงก้อง ผีดิบนับร้อยตัวกระโจนเข้าใส่เขาทันที ฉัวะ! ฉัวะ! ฉัวะ! ซอนโฮไม่ได้ใช้ดาบ แต่เขาเปลี่ยนแขนทั้งสองข้างให้กลายเป็น ‘เคียวเงา’ ขนาดมหึมา หมุนตัวตวัดฟันเป็นวงกลม หัวผีดิบขาดกระเด็นปลิวว่อนราวกับใบไม้ร่วง “อ่อนหัด!” เขาพุ่งตัวเข้าหาตุ๊กตาหมีขนาดยักษ์ ตุ๊กตายักษ์ง้างหมัดทุบลงมา ซอนโฮใช้มือข้างเดียวรับหมัดยักษ์ไว้ หมับ! “ตัวใหญ่แต่ไร้สมอง...” พลังเงาสีดำไหลจากมือเขาเข้าไปในแขนตุ๊กตา “ระเบิดซะ!” ตูม!!! แขนของตุ๊กตาหมีระเบิดจากข้างใน นุ่นและเศษผ้าปลิวว่อน ตุ๊กตายักษ์เสียหลักล้มตึง ซอนโฮกระโดดขึ้นไปบนอกของมัน เปลี่ยนมือเป็นกรงเล็บยาว แล้วแทงทะลุอกตุ๊กตาเพื่อทำลายแกนกลาง แคว่ก! “กรี๊ดดดด! ตุ๊กตาของฉัน!” อลิซร้องลั่นด้วยความโกรธ “พี่เควิน! จัดการมันสิ!” เควินที่ขี่ม้าดูเชิงอยู่ แสยะยิ้ม “ได้เวลาพระเอกออกโรงแล้วสินะ” เขาชักดาบยาวสีทองอร่ามออกมา ดาบเล่มนี้มีออร่าศักดิ์สิทธิ์ที่แวมไพร์เกลียดกลัว ‘ดาบแสงสุริยัน’ สมบัติประจำตระกูลอัศวเหม “เฮ้ย! ไอ้ลูกครึ่งสวะ!” เควินควบม้าพุ่งเข้าหาซอนโฮ “ลองชิมดาบแห่งแสงหน่อยเป็นไง!” เขาฟาดดาบลงมา คลื่นพลังแสงสีทองพุ่งเข้าใส่ซอนโฮ เปรี้ยง!!! คลื่นพลังแสงสีทองจาก ‘ดาบแสงสุริยัน’ พุ่งเข้าปะทะร่างของ ซอนโฮ ในร่างราชันย์เงาอย่างจัง ซู่มมม! เสียงเหมือนน้ำราดลงบนกองไฟ เกราะเงาสีดำที่แขนของซอนโฮถูกเผาไหม้จนเกิดควันสีขาวโขมง กลิ่นเนื้อไหม้ฉุนกึกผสมกับกลิ่นอายความมืด “อึก!” ซอนโฮกัดฟันกรอด ความเจ็บปวดแสบร้อนแล่นพล่านไปทั่วแขน หัวใจปีศาจในอกเต้นระรัวด้วยความเกลียดชังต่อพลังศักดิ์สิทธิ์ เขาถูกผลักถอยหลังไปหลายเมตร เท้าลากไปกับพื้นสนามหญ้าจนเป็นทางยาว “ฮ่าๆๆ! เป็นไงล่ะ!” เควิน หัวเราะร่าบนหลังม้า “ดาบเล่มนี้ตีขึ้นจากแร่เงินบริสุทธิ์อาบแสงจันทร์เพ็ญ” “และปลุกเสกด้วยมนต์ตราแห่งสุริยเทพ” “มันคือขั้วตรงข้ามของสิ่งโสโครกอย่างแก!” เควินควบม้าพุ่งเข้ามาซ้ำ เงื้อดาบฟันลงมาที่คอของซอนโฮหมายจะตัดหัวในดาบเดียว “ตายซะเถอะมึง!” ซอนโฮเงยหน้าขึ้น ดวงตาสีม่วงวาวโรจน์ทะลุกลุ่มควัน “ของเล่นลิเก...” “คิดว่าจะหยุดกูได้เหรอวะ!” เขาไม่หลบ! แต่ใช้กรงเล็บเงาข้างที่ยังดีอยู่... รับดาบนั้นไว้ตรงๆ! เคร้ง! ประกายไฟสีทองและสีดำปะทะกันรุนแรง แรงกดดันมหาศาลทำให้พื้นดินรอบตัวพวกเขายุบตัวลง “อะไรกัน!?” เควินตกใจที่ซอนโฮรับดาบได้ด้วยมือเปล่า แม้เลือดสีดำจะไหลซึมออกมาจากฝ่ามือก็ตาม “มึงอยู่บนนั้นสูงเกินไป...” “ลงมาคุยกันข้างล่างนี่!” ซอนโฮคำราม เขาใช้พลังเงาสร้าง ‘หนามแหลม’ พุ่งขึ้นจากพื้นดิน เสียบทะลุท้องม้าปีศาจของเควิน! ฮี้ๆๆๆ! ม้าร้องโหยหวนก่อนจะล้มตึงลงไป เควินกระโดดม้วนตัวลงมายืนบนพื้นได้อย่างสวยงาม แต่สีหน้าเริ่มเคร่งเครียด “ไอ้สัตว์นรก... แกฆ่าม้าฉัน!” “เดี๋ยวกูจะส่งมึงตามไปอยู่กับมัน!” ซอนโฮพุ่งเข้าใส่เควิน ทั้งสองปะทะกันอย่างดุเดือดกลางสนามรบ ดาบแสงปะทะกรงเล็บเงา ความเร็วระดับเหนือมนุษย์ทำให้คนธรรมดามองตามไม่ทัน เห็นเพียงแสงสีทองและสีดำวูบวาบไปมา . . ตัดกลับมาที่ตัวคฤหาสน์ สถานการณ์กำลังวิกฤต กองทัพผีดิบที่เหลือเริ่มปีนป่ายขึ้นมาถึงระเบียงชั้นสอง ปัง! ปัง! ปัง! มายด์ ยิงปืนคู่ในมือจนมือหงิก กระสุนเงินระเบิดหัวผีดิบแตกกระจายตัวแล้วตัวเล่า แต่พวกมันก็ยังดาหน้าเข้ามาไม่หยุด “คุณหนูคะ! ประตูหน้ากำลังจะพังแล้วค่ะ!” เสียงแม่บ้านตะโกนรายงานผ่านวิทยุ “บ้าเอ๊ย! ยัยอลิซมันหายหัวไปไหน!” มายด์มองหาตัวการ และเธอก็พบ... อลิซ กำลังลอยตัวอยู่เหนือระเบียง รอยยิ้มวิปลาสปรากฏบนใบหน้า “พี่สาวจ๋า... มัวแต่มองผู้ชายตีกัน” “ระวังบ้านบึ้มนะจ๊ะ” อลิซชูร่มขึ้นฟ้า “จงออกมา... เหล่าลูกรักของแม่!” พรึ่บ! พรึ่บ! พรึ่บ! ตุ๊กตาผีสิงตัวเล็กๆ นับร้อยตัว บินออกมาจากใต้กระโปรงสุ่มของเธอราวกับฝูงผึ้งแตกรัง พวกมันถือมีดโกนและเข็มฉีดยา พุ่งเข้าใส่มายด์และเหล่าบอดี้การ์ด “กรี๊ดดด! ออกไปนะ!” มายด์สะบัดแส้โซ่ฟาดฟันฝูงตุ๊กตา แต่พวกมันเล็กและว่องไวเกินไป ตุ๊กตาตัวหนึ่งกระโดดเกาะไหล่เธอ ใช้มีดโกนกรีดเข้าที่ต้นคอขาวผ่อง! ฉึก! “อึก! นังเด็กเปรต!” มายด์กระชากตุ๊กตาตัวนั้นมาขยี้ทิ้ง เลือดสีสดไหลซึมออกมาจากแผลที่คอ กลิ่นเลือดราชินี... ยิ่งกระตุ้นให้พวกผีดิบคลุ้มคลั่งกว่าเดิม “ฮ่าๆๆ! เลือดออกแล้ว! สวยจัง!” อลิซหัวเราะชอบใจ “เอาล่ะ... คืนเอ็ดเวิร์ดมาให้ฉันซะดีๆ” “ไม่งั้นฉันจะให้ลูกๆ ของฉัน... เลาะหนังพี่สาวมาทำชุดตุ๊กตาใหม่!” . . กลางสนามรบ ซอนโฮได้กลิ่นเลือดของมายด์! สมาธิของเขาหลุดลอยไปชั่วขณะ “มายด์!?” ฉัวะ! เควินฉวยโอกาสนั้น ตวัดดาบฟันเข้าที่กลางอกของซอนโฮ เกราะเงาฉีกขาด เกิดแผลลึกที่หน้าอก เลือดสีดำพุ่งกระฉูด “อั่ก!” ซอนโฮทรุดตัวลงคุกเข่าข้างหนึ่ง “หึ... เป็นห่วงเมียจนลืมดูตัวเองเลยนะ” เควินเดินเข้ามาใกล้ เงื้อดาบขึ้นสูง เตรียมปิดบัญชี “จบกันแค่นี้แหละ... ไอ้ตัวทดลองผิดพลาด” “ตายซะ! ด้วยแสงแห่งการชำระล้าง!” เควินทุ่มพลังทั้งหมดใส่ดาบ ดาบแสงสุริยันเปล่งแสงจ้าจนตาพร่า ฟาดฟันลงมาดุจสายฟ้าฟาด! วินาทีแห่งความตาย... ภาพของมายด์ที่กำลังบาดเจ็บแล่นเข้ามาในหัวซอนโฮ ความโกรธ... ความหวงแหน... และความต้องการปกป้อง ระเบิดออกในหัวใจปีศาจของเขา ตึกตัก! ตึกตัก! ตึกตัก! เสียงหัวใจเต้นแรงจนแผ่นดินสะเทือน รอยสัก GENESIS ที่หลังขยายใหญ่ขึ้น และ... เปลี่ยนสี! จากสีม่วง... กลายเป็น ‘สีแดงเลือดหมู’ สีเดียวกับเลือดของราชินีแวมไพร์! “มึง... อย่า... แตะ... เมีย... กู!!!” ตูมมมมมม!!! พลังงานสีแดงดำระเบิดออกจากร่างซอนโฮ กลายเป็นเสาแสงขนาดมหึมาพุ่งเสียดฟ้า กระแทกเควินและดาบแสงกระเด็นไปไกล ร่างของซอนโฮลอยขึ้นจากพื้น เกราะเงาที่แตกหักซ่อมแซมตัวเอง... แต่คราวนี้ มันมีลวดลายอักขระสีแดงเลือดไหลเวียนอยู่ทั่วตัว เขาบนหัวยาวขึ้นและบิดโค้ง ดวงตากลายเป็นสีแดงฉานที่ไร้แววตาของมนุษย์โดยสิ้นเชิง นี่ไม่ใช่แค่ GENESIS หรือ Shadow Monarch... แต่มันคือการตื่นขึ้นของ ‘True Demon King’ (ราชาปีศาจที่แท้จริง) ที่ถือกำเนิดจากความรักและความแค้น! ซอนโฮในร่างใหม่หันไปมองเควินที่นอนกระอักเลือดอยู่ แล้วหันไปมองอลิซที่กำลังลอยอยู่เหนือคฤหาสน์ เขาแสยะยิ้ม... ที่น่ากลัวยิ่งกว่าความตาย “พวกมึง... ทำให้นายหญิงเจ็บ” “คืนนี้... จะไม่มีใครได้ตายดี!”

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more