ตอนที่ 17 : บุกปล้นงานวิวาห์

1719 Words

สุสานรถไฟเก่า (5 นาทีต่อมา) เสียงเหล็กฉีกขาดและเสียงคำรามของสัตว์กลายพันธุ์เงียบลง เหลือเพียงเสียงหอบหายใจและเสียงฝนที่ตกกระหน่ำ ซอนโฮ สะบัดดาบ ‘เขี้ยวอสูร’ อย่างแรง เลือดสีเขียวคล้ำของ ‘The Hounds’ กระเด็นออกจากใบดาบ ซากศพของอสุรกายสี่แขนนอนกองเกลื่อนพื้นตู้รถไฟ บางตัวถูกฟันขาดครึ่ง บางตัวถูกแส้ของ มายด์ รัดจนคอขาดกระเด็น “รีบไปกันเถอะ!” ดอกเตอร์โรส ตะโกนบอก เธอกวาดฮาร์ดไดรฟ์ข้อมูลสำคัญลงกระเป๋าเป้ใบเก่า “พวกมันมีชิปติดตามตัว... อีกเดี๋ยวฝูงใหญ่จะตามมา” ซอนโฮเก็บดาบเข้าฝัก เขาหันไปอุ้มโรสขึ้นจากวีลแชร์ไฟฟ้าที่พังเสียหาย “คุณมายด์... เคลียร์ทางให้หน่อย” “จัดให้” มายด์เดินนำออกไปที่ประตู เธอสะบัดมือไปข้างหน้า เปลวไฟสีแดงฉานพุ่งออกจากฝ่ามือ เผาทำลายซากรถไฟและหลักฐานทุกอย่างจนวอดวาย “ไป!” ทั้งสามคนฝ่าสายฝนและเปลวเพลิง มุ่งหน้ากลับสู่รถที่จอดซ่อนไว้ ทิ้งสุสานแห่งความตายไว้เบื้องหลัง . . คฤหาสน์วรโชติ (เช้าวันต่อมา) ห้องวางแผนกลยุทธ์ แผนที่โฮโลแกรมสามมิติของ คฤหาสน์อัศวเหม ถูกฉายขึ้นกลางโต๊ะ โครงสร้างซับซ้อนราวกับเขาวงกต เต็มไปด้วยกับดักเวทมนตร์และระบบรักษาความปลอดภัยระดับสูงสุด “ศิลาอาถรรพ์ Dark Stone...” ดอกเตอร์โรสชี้ไปที่จุดสีแดงกระพริบใต้ดินลึกสุด “ถูกเก็บไว้ใน ‘ห้องนิรภัยเงา’ (Vault of Shadows)” “มันถูกคุ้มกันด้วย ‘ม่านพลังโลหิต’” “มีแค่คนในสายเลือดอัศวเหมเท่านั้นที่ผ่านเข้าไปได้” “ถ้าคนอื่นแตะต้อง... จะถูกสูบวิญญาณจนแห้งตายทันที” ซอนโฮกอดอก จ้องมองแผนที่ด้วยสายตาเคร่งเครียด “งั้นเราก็ต้องหาทางทำลายม่านพลังนั่น” “หรือไม่อย่างนั้น...” มายด์แสยะยิ้ม เธอหมุนเก้าอี้หันมาหาทุกคน “ก็แค่ใช้เลือดของเจ้าของบ้าน... เป็นกุญแจ” “คืนนี้เควินจัดงาน ‘Gala Dinner’ เพื่อประกาศหมั้นหมาย” “แขกเหรื่อในวงการโลกมืดจะไปรวมตัวกันที่นั่น” “นั่นคือโอกาสเดียวที่เราจะแทรกซึมเข้าไปได้” “ซอนโฮ...” เธอเรียกเขา “คืนนี้แกต้องเล่นละครเก่งๆ หน่อยนะ” “ละคร?” “ใช่... ละครตบตาว่าแกเป็น ‘หมาที่ยอมจำนน’ แล้ว” “ทำให้เควินตายใจ...” “แล้วพอสบโอกาส... แกก็ลักพาตัวมันลงไปที่ห้องนิรภัย” “บังคับให้มันเปิดประตู... แล้วชิงศิลามา” “แล้วคุณล่ะ?” ซอนโฮถาม “ฉันจะคอยดึงความสนใจแขกในงาน” “และเตรียม ‘ของขวัญ’ ชิ้นใหญ่ไว้ปิดงาน” . . เวลา 19:00 น. ห้องแต่งตัว ซอนโฮยืนอยู่หน้ากระจกบานสูง เขาสวม ‘ชุดเกราะนาโนไฟเบอร์’ ที่โรสให้มาไว้ข้างใน ทับด้วยชุดสูททักซิโด้สีดำสนิทที่ตัดเย็บอย่างประณีต ผมถูกเซตเปิดหน้าผากเผยให้เห็นใบหน้าหล่อเหลาที่คมเข้ม ดูภูมิฐานและอันตรายในเวลาเดียวกัน “หล่อจนน่ากิน...” เสียงมายด์ดังขึ้น เธอเดินออกมาจากฉากกั้น ซอนโฮถึงกับตะลึงจนลืมหายใจ มายด์สวมชุดราตรียาวสีแดงเพลิง แบบเกาะอกที่เน้นเนินอกอวบอิ่มขาวผ่อง กระโปรงผ่าสูงโชว์เรียวขาเรียวยาวที่มีมีดสั้นรัดไว้ที่ต้นขา เครื่องเพชรสีทับทิมระยิบระยับที่คอและข้อมือ ส่งเสริมให้เธอดูเหมือนนางพญาปีศาจที่หลุดออกมาจากภาพวาด “มองตาค้างเลยนะ” เธอเดินเข้ามาจัดหูกระต่ายให้เขา กลิ่นน้ำหอมฟีโรโมนอ่อนๆ ลอยแตะจมูก “คุณ... สวยมากครับ” ซอนโฮชมจากใจจริง มือหนาอดไม่ได้ที่จะเอื้อมไปโอบเอวคอดกิ่วของเธอ “เสียดายที่ต้องใส่ชุดนี้ไปให้ไอ้เควินมันมอง” มายด์หัวเราะเบาๆ เธอเขย่งเท้าขึ้นจูบที่ปลายคางเขา “ให้มันมองได้แค่ตา...” “แต่คนที่มีสิทธิ์ถอดชุดนี้... มีแค่แกคนเดียว” เธอกดมือลงต่ำ ลูบไล้ผ่านเป้ากางเกงของเขาเบาๆ เป็นการหยอกเย้า “เก็บแรงไว้ซอนโฮ...” “คืนนี้แกต้องออกแรงเยอะ” “ทั้งฆ่าคน... และฉีกสัญญาหมั้น” “ไปกันเถอะ... งานเลี้ยงกำลังจะเริ่มแล้ว” . . คฤหาสน์อัศวเหม รถลีมูซีนหรูนับร้อยคันจอดเรียงราย พรมแดงทอดยาวเข้าสู่ห้องบอลรูมขนาดมหึมา เสียงดนตรีคลาสสิกบรรเลงคลอเคล้ากับเสียงพูดคุยของเหล่าปีศาจชั้นสูง ทันทีที่ มายด์ ก้าวลงจากรถพร้อมกับ ซอนโฮ แสงแฟลชจากนักข่าวโลกมืดก็รัวกระหน่ำ ทุกสายตาจับจ้องมาที่คู่รักต่างเผ่าพันธุ์ที่กล้าท้าทายขนบธรรมเนียม มายด์ควงแขนซอนโฮเดินเข้างานด้วยรอยยิ้มมั่นใจ แต่สายตาของเธอกวาดมองหาเป้าหมาย “การ์ดหนาแน่นกว่าปกติ...” ซอนโฮกระซิบบอก “มีหน่วยแม่มดมนต์ดำดักอยู่ทุกมุมตึก” “อย่าเพิ่งขยับตัว...” มายด์เตือน “รอจังหวะ” “ยินดีต้อนรับ! ยินดีต้อนรับ!” เสียงอันน่ารังเกียจดังขึ้น เควิน ในชุดสูทสีขาวปักดิ้นทองเดินแหวกฝูงชนเข้ามา ข้างกายเขามีชายชราหน้าตาเหี้ยมเกรียม... เจ้าสัวอัศวเหม พ่อของเขา “นึกว่าคุณจะไม่มาซะแล้วมายด์” เควินยิ้มกว้าง เดินเข้ามาจะจับมือเธอ แต่ซอนโฮขยับตัวมาบังไว้นิดๆ อย่างแนบเนียน “ฉันมาเพื่อคุยเรื่องสัญญา...” มายด์ตอบเสียงเรียบ “และมาดูหน้าว่าที่สามีให้ชัดๆ อีกที” เควินหัวเราะชอบใจ เขาหันไปมองซอนโฮ “แล้วนี่... พาหมามาเดินเล่นด้วยเหรอ?” “ใส่สูทแล้วดูเป็นผู้เป็นคนขึ้นนะ” “แต่ระวังเห็บหมัดจะกระโดดใส่แขกคนอื่นล่ะ” ซอนโฮยืนนิ่ง เขาทำตามแผน... แกล้งทำเป็นสงบเสงี่ยม ก้มหน้าเล็กน้อยเหมือนยอมจำนน “ผมมาเพื่อดูแลความปลอดภัยให้นายหญิงครับ” “และมาร่วมแสดงความยินดีกับคุณเควิน” เควินเลิกคิ้วประหลาดใจ “โอ้... เชื่องขึ้นเยอะนี่นา” “ดี... รู้จักที่ต่ำที่สูงแบบนี้ค่อยน่าเลี้ยงไว้หน่อย” “เชิญตามสบายนะ... งานเลี้ยงเพิ่งเริ่ม” “อีกเดี๋ยวจะมีเซอร์ไพรส์ใหญ่” เควินเดินผละออกไปทักทายแขกคนอื่น ซอนโฮสบตากับมายด์ “เซอร์ไพรส์ใหญ่... มันคงหมายถึงพิธีหมั้น” “เรามีเวลาไม่มาก” มายด์แกล้งทำเป็นหยิบแก้วแชมเปญ แล้วแกล้งเซไปชนกับบริกรที่เดินผ่านมา เพล้ง! แก้วแตกกระจาย เครื่องดื่มหกเลอะเทอะ “ว้าย! ขอโทษทีค่ะ!” ความสนใจของแขกและเจ้ารักษาความปลอดภัยพุ่งมาที่เธอทันที “ตอนนี้แหละซอนโฮ... ไป!” มายด์กระซิบบอก ซอนโฮอาศัยจังหวะชุลมุน ถอยหลังกลืนหายไปในเงามืดหลังเสาต้นใหญ่ เขาเปิดใช้งาน ‘โหมดพรางตัว’ ของชุดเกราะนาโน ตัวชุดเปลี่ยนสีกลมกลืนกับสภาพแวดล้อมทันที เขาเคลื่อนที่ผ่านด่านการ์ดไปอย่างเงียบเชียบ มุ่งหน้าสู่ลิฟต์ลับที่ดอกเตอร์โรสระบุพิกัดไว้ . . ชั้นใต้ดิน โซนหวงห้าม ซอนโฮจัดการหักคอการ์ดเฝ้าหน้าลิฟต์ไปสองคนอย่างรวดเร็ว เขาซ่อนศพไว้ในห้องเก็บของ แล้วใช้คีย์การ์ดที่ขโมยมาได้รูดผ่านประตู ติ๊ด! ประตูเหล็กหนาเปิดออก เผยให้เห็นทางเดินยาวที่ทอดยาวลงสู่ความมืด ผนังสองข้างทางเต็มไปด้วยรูปปั้นอสูรกายที่ดูเหมือนมีชีวิต “บรรยากาศชวนอ้วกชะมัด” ซอนโฮบ่นพึมพำ เขาเดินระวังตัวไปตามทาง แต่ทว่า... เมื่อเดินไปได้ครึ่งทาง จู่ๆ รูปปั้นอสูรกายตัวหนึ่งก็ขยับ! ดวงตาหินของมันเปล่งแสงสีเขียว ปากขยับส่งเสียงดังก้อง [ ผู้บุกรุก! ผู้บุกรุก! ] ครืดดดด! ผนังด้านหน้าและด้านหลังเลื่อนลงมาปิดตายทางออก ซอนโฮติดกับดัก! และจากเพดาน... แก๊สพิษสีเขียวเข้มเริ่มถูกพ่นลงมา “กับดักเวทมนตร์...” ซอนโฮรีบกดปุ่มที่คอเสื้อ หน้ากากกันแก๊สของชุดเกราะทำงานทันที ฟึ่บ! “คิดจะเล่นงานกูด้วยของเด็กเล่นแค่นี้เหรอ?” เขาชักดาบ ‘เขี้ยวอสูร’ ออกมา ดาบเรืองแสงสีฟ้าสู้กับความมืด “ออกมา!” “กูรู้ว่ามีตัวอะไรซ่อนอยู่!” สิ้นเสียงตะโกน เงาตะคุ่มขนาดใหญ่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นจากพื้นดิน มันคือ ‘Golem’ (โกเลม) หินลาวา ที่ถูกปลุกเสกด้วยวิญญาณแค้นนับร้อยดวง ร่างกายสูงใหญ่เทอะทะ ผิวหนังเป็นหินร้อนระอุ โฮก!!! โกเลมคำราม พร้อมกับเหวี่ยงกำปั้นหินเข้าใส่เขา ตูม! ซอนโฮกระโดดหลบ กำปั้นหินทุบพื้นจนเป็นหลุมลึก “ถ้าจะเอาศิลา... ต้องข้ามศพข้าไปก่อน!” เสียงวิญญาณในตัวโกเลมหวีดหวิว ซอนโฮกระชับดาบแน่น แววตาวาวโรจน์ภายใต้หน้ากาก “ได้...” “งั้นกูจะทุบมึงให้กลายเป็นก้อนกรวดเดี๋ยวนี้แหละ!” . . ตัดกลับมาที่ห้องบอลรูม มายด์ ยังคงยืนยิ้มแย้มทักทายแขกเหรื่อ แต่ในใจร้อนรุ่มด้วยความเป็นห่วง เธอสัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนจางๆ จากใต้ดิน “เริ่มแล้วสินะ...” “มายด์...” เสียงเควินดังขึ้นข้างหลัง เขาเดินเข้ามาโอบเอวเธออย่างถือสิทธิ์ “ได้เวลาขึ้นเวทีแล้วครับที่รัก” “ทุกคนรอฟังข่าวดีของเราอยู่” มายด์ปั้นหน้ายิ้ม “ค่ะ... ข่าวดี” “แต่ฉันมีข่าวดีกว่านั้นจะบอกคุณนะเควิน” “หืม? อะไรครับ?” มายด์โน้มหน้าเข้าไปกระซิบข้างหูเขา มือเรียวข้างหนึ่งแอบเลื่อนไปที่ต้นขา จับด้ามมีดสั้นไว้แน่น “ข่าวดีก็คือ...” “งานแต่งงานนี้จะไม่มีวันเกิดขึ้น” “เพราะเจ้าบ่าว... กำลังจะตาย!” ฉึก! เธอแทงมีดสั้นปักลงไปที่ต้นขาของเควินเต็มแรง! “อ๊ากกกกก!” เควินร้องลั่น ทรุดตัวลงกับพื้น เลือดสีแดงพุ่งกระฉูดเปรอะพรมราคาแพง แขกเหรื่อแตกตื่นกรีดร้อง “จับมัน! จับนังผู้หญิงคนนี้!” เควินตะโกนสั่งลูกน้องด้วยความเจ็บปวด การ์ดนับสิบคนพุ่งเข้าหามายด์ทันที มายด์สะบัดชุดราตรีที่เกะกะทิ้ง เหลือเพียงชุดบอดี้สูทที่ซ่อนอยู่ข้างใน เธอชักแส้โซ่ออกมาสะบัดดัง ขวับ! “ใครกล้าเข้ามา... แม่จะฟาดให้ยับ!” “ซอนโฮ! รีบจัดการทางนั้นให้จบ!” “ทางนี้... ฉันจะเปิดฟลอร์เต้นรำเลือดเอง!”

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more