ตอนที่ 18 : หัวใจปีศาจและศิลาอาถรรพ์

1703 Words

ชั้นใต้ดิน โซนหวงห้าม ความร้อนระอุจากร่างกายของ โกเลมลาวา ทำให้อากาศในห้องโถงใต้ดินบิดเบี้ยว ซอนโฮ กลิ้งตัวหลบกำปั้นหินยักษ์ที่ทุบลงมา ตูม! เศษหินกระเด็นบาดชุดเกราะนาโนจนเกิดรอยขีดข่วน แต่ซอนโฮไม่มีเวลาห่วงสวย ดาบ ‘เขี้ยวอสูร’ ในมือสั่นระริก เหมือนมันกำลังกระหายที่จะดื่มเลือด... หรือลาวา “หนังเหนียวนักนะมึง!” ซอนโฮคำราม เขาดีดตัวถีบผนัง พุ่งตัวขึ้นไปกลางอากาศ หมุนตัวตวัดดาบฟันเข้าที่หัวไหล่ของโกเลม เคร้ง! เสียงโลหะปะทะหินดังสนั่น ใบดาบอาคมตัดผ่านชั้นหินหนาเข้าไปได้ แต่ลาวาร้อนๆ ก็พุ่งสวนออกมา ฉ่า... “อึก!” ซอนโฮกัดฟันข่มความเจ็บปวด ลาวากระเด็นโดนแขนเสื้อเกราะจนควันขึ้น ถ้าไม่มีชุดของดอกเตอร์โรส... แขนเขาคงละลายไปแล้ว “เจ้ามนุษย์โง่เขลา...” “แกไม่มีทางทำลายข้าได้... ข้าคืออมตะ!” เสียงวิญญาณในตัวโกเลมหัวเราะเยาะ มันเหวี่ยงแขนอีกข้างตบซอนโฮกลางอากาศ เหมือนตบแมลงวัน ผัวะ! ร่างสูงกระเด็นไปกระแทกประตูห้องนิรภัย เลือดสดๆ กระอักออกมาจากปาก “แค่ก... อมตะงั้นเหรอ?” ซอนโฮยันกายลุกขึ้น เขาแสยะยิ้มทั้งที่มีเลือดอาบปาก ดวงตาของ GENESIS เริ่มทำงาน มองเห็น ‘แกนกลาง’ สีแดงสดที่ซ่อนอยู่ลึกเข้าไปในอกหินนั่น “ไม่มีอะไรที่เป็นอมตะหรอก...” “นอกจากความตาย!” ซอนโฮรวบรวมพลังเฮือกสุดท้าย อักขระ GENESIS ที่แผ่นหลังเรืองแสงสีแดงวาบทะลุชุดสูท เขาพุ่งตัวออกไปอีกครั้ง แต่คราวนี้... เร็วกว่าเดิมสามเท่า! ภาพติดตาของเขาวูบไหวไปมาจนโกเลมจับเป้าไม่ได้ “หายไปไหน!?” “ทางนี้เว้ย!” ซอนโฮสไลด์ตัวลอดหว่างขาโกเลม แล้วกระโดดเกาะที่หลังของมัน เขาใช้ดาบแทงนำร่องเข้าไปที่กลางหลัง แล้วใช้มือเปล่าที่สวมถุงมือเหล็ก... ล้วงเข้าไปในแผลลาวานั้น! “อ๊ากกกกก!” ความร้อนมหาศาลเผาไหม้ถุงมือจนแดงก่ำ แต่ซอนโฮไม่ปล่อย เขาควานหาแกนวิญญาณ... จนเจอ “จับได้แล้ว!” กร๊อบ! เขาบีบแกนกลางนั้นจนแตกละเอียดคามือ โฮก!!! โกเลมร้องโหยหวนเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนที่ร่างหินมหึมาจะค่อยๆ แตกเป็นเสี่ยงๆ ลาวาที่เคยไหลเวียนแข็งตัวกลายเป็นหินสีดำสนิท ซอนโฮร่วงลงสู่พื้น หอบหายใจหนักหน่วง แขนขวาของเขาสั่นเทาและชาหนึบ แต่เบื้องหน้าของเขา... ประตูห้องนิรภัยที่ไร้ผู้เฝ้า กำลังรอให้เขาเปิดเข้าไป เขาเดินโซเซไปที่แผงควบคุม ใช้ ‘เลือด’ ของตัวเองป้ายลงไป เลือด GENESIS ที่มีส่วนผสมของแวมไพร์... มันอาจจะใช้ได้? ติ๊ด! ระบบปฏิเสธ “เวรเอ๊ย...” ซอนโฮสบถ แต่สายตาเหลือบไปเห็นซากมือของโกเลมที่ยังมีเลือด(ลาวา)ของอัศวเหมปนอยู่ เขาหยิบเศษหินที่มีเลือดนั่นมาทาบลงไป ครืด... ไฟสีเขียวสว่างวาบ ประตูเหล็กหนาค่อยๆ เปิดออก เผยให้เห็นแท่นบูชาหินอ่อนสีดำตรงกลางห้อง และบนนั้น... มีหินสีดำสนิทขนาดเท่ากำปั้นวางอยู่ มันไม่ได้สะท้อนแสง... แต่มัน ‘ดูดกลืน’ แสงรอบตัวเข้าไป ‘Dark Stone’ (ศิลาอาถรรพ์) ทันทีที่ซอนโฮแตะมัน ความหนาวเหน็บยะเยือกก็แล่นปราดเข้าสู่หัวใจ พร้อมกับเสียงกระซิบที่ชวนขนลุก “เจ้าไม่ใช่เจ้าของ... เจ้าต้องตาย” หัวใจของซอนโฮกระตุกวูบ คำสาป GENESIS ในตัวเขาทำปฏิกิริยากับศิลาทันที “อึก... เจ็บ...” เขากุมหน้าอกตัวเอง เหมือนมีมือที่มองไม่เห็นกำลังบีบหัวใจเขา แต่เขากัดฟันสู้ “กูไม่ใช่เจ้าของ...” “แต่กูจะเอามึงไปให้นายหญิงของกู!” เขาคว้าศิลานั้นยัดใส่กระเป๋าเสื้อสูท แล้ววิ่งโซซัดโซเซออกจากห้อง เป้าหมายคือ... กลับไปหามายด์! . . ห้องบอลรูม (ชั้นบน) สภาพงานเลี้ยงหรูหรากลายเป็นสนามรบ โต๊ะจีนล้มระเนระนาด เศษแก้วและอาหารเกลื่อนพื้น มายด์ ยืนอยู่กลางวงล้อม ในมือถือแส้โซ่ที่ชุ่มโชกไปด้วยเลือด รอบตัวเธอมีศพของการ์ดและนักเวทมนตร์ดำนอนกองอยู่ แต่เธอก็ไม่ได้อยู่ในสภาพที่ดีนัก ชุดบอดี้สูทมีรอยฉีกขาดหลายแห่ง เลือดไหลซึมออกมาจากแผลที่ต้นขาและหัวไหล่ “นังแพศยา!” เควิน ตะโกนลั่น เขาได้รับการปฐมพยาบาลห้ามเลือดที่ขาแล้ว และตอนนี้กำลังยืนหลบอยู่หลัง เจ้าสัวอัศวเหม พ่อของเขา “ฆ่ามันพ่อ! ฆ่ามันให้ตาย!” เจ้าสัวอัศวเหม ผู้มีใบหน้าเหี้ยมเกรียม ยกไม้เท้าหัวกะโหลกขึ้น พลังเวทสีม่วงดำแผ่ออกมาจากตัวเขา “เก่งมากแม่หนู... ที่ทนมาได้ขนาดนี้” “แต่ตระกูลวรโชติคงต้องสิ้นชื่อวันนี้แหละ” “วิชาทมิฬ : พันธนาการเงา!” เงาจากพื้นห้องพุ่งขึ้นมารัดขาและแขนของมายด์ราวกับงูยักษ์ ตรึงเธอไว้กับที่ “ปล่อย!” มายด์ดิ้นรน แต่ยิ่งดิ้น เงายิ่งรัดแน่นจนกระดูกแทบหัก เจ้าสัวอัศวเหมเดินเข้ามาใกล้ เงื้อไม้เท้าขึ้นเตรียมจะฟาดลงที่กลางศีรษะของเธอ “ลาขาดล่ะ... นังหนู” ตูม!!! พื้นห้องบอลรูมตรงกลางระเบิดออก ร่างเงาสีดำพุ่งทะยานขึ้นมาจากใต้ดิน กระแทกเจ้าสัวอัศวเหมจนกระเด็นไปชนผนัง “ใครวะ!” เควินร้องเสียงหลง ฝุ่นควันจางลง เผยให้เห็นร่างของ ซอนโฮ ยืนหอบหายใจอยู่หน้ามายด์ ในมือถือดาบเขี้ยวอสูร และในมืออีกข้าง... กำ ‘ศิลาอาถรรพ์’ ไว้แน่น “ของที่มึงอยากได้...” “กูเอามาให้ดูแล้วนี่ไง!” ซอนโฮชูศิลาสีดำขึ้น พลังอำนาจของมันทำให้ทุกคนในห้องชะงัก เงาที่รัดมายด์อยู่สลายหายไปทันทีเมื่อเจอพลังของศิลา “ศิลาของตระกูลกู!” เควินตาโตเท่าไข่ห่าน “เอาคืนมาเดี๋ยวนี้นะไอ้ขี้ขโมย!” “อยากได้ก็เข้ามาเอาสิ!” ซอนโฮหันไปประคองมายด์ “คุณไหวไหม?” “ไหว...” มายด์ตอบเสียงหอบ เธอมองซอนโฮด้วยสายตาภูมิใจปนเป็นห่วง “แกหน้าซีดมากซอนโฮ...” “ศิลามันกำลังกัดกินแก” “ช่างหัวมัน...” “หนีก่อน!” ซอนโฮขว้างระเบิดควันลูกสุดท้ายลงพื้น ฟุ่บ! ควันสีดำหนาทึบปกคลุมทั่วห้อง ซอนโฮอุ้มมายด์ขึ้นพาดบ่า แล้ววิ่งฝ่าดงแขกเหรื่อที่แตกตื่นออกไปทางระเบียง “ตามมันไป! อย่าให้มันหนีรอด!” เสียงเควินตะโกนไล่หลังมา ซอนโฮกระโดดจากระเบียงชั้นสองลงสู่สวนด้านล่าง ตุ้บ! เขาเซเล็กน้อย แต่ก็กัดฟันวิ่งต่อ รถสปอร์ตของมายด์จอดรออยู่ เขาโยนมายด์เข้าไปในรถ แล้วกระโดดขึ้นฝั่งคนขับ บรื้นنننن! เสียงเครื่องยนต์คำราม รถพุ่งทะยานออกจากคฤหาสน์อัศวเหมราวกับกระสุนปืน . . บนรถ (ระหว่างหลบหนี) ซอนโฮขับรถด้วยความเร็วสูงปาดซ้ายปาดขวา เหงื่อกาฬไหลอาบหน้า มือที่จับพวงมาลัยสั่นระริกจนควบคุมไม่อยู่ “ซอนโฮ... จอดรถ!” มายด์สั่ง “ไม่ได้... พวกมันตามมา...” “ฉันบอกให้จอด!” มายด์เอื้อมมือมาดึงเบรกมือ รถหมุนคว้างกลางถนนก่อนจะจอดสนิท เธอหันมามองหน้าเขา ซอนโฮหน้าซีดเผือด ริมฝีปากม่วงคล้ำ เส้นเลือดสีดำปูดโปนขึ้นตามลำคอและใบหน้า “อึก... ร้อน... หัวใจผม...” เขากุมหน้าอกแน่น หัวใจเต้นแรงและเร็วผิดปกติจนแทบจะทะลุออกมา “คำสาปมันเร่งการทำงาน...” มายด์จับข้อมือเขา ชีพจรเต้นรัวเหมือนกลองรบ “ศิลานั่นมันกระตุ้นพลัง GENESIS ในตัวแก” “เรากลับไปหาแม่แกไม่ทันแล้ว” “ต้องทำพิธีเดี๋ยวนี้!” “ที่นี่เนี่ยนะ?” ซอนโฮมองออกไปนอกหน้าต่าง ถนนเปลี่ยวข้างทางทุ่งนา “ใช่... ที่นี่แหละ” มายด์ปรับเบาะรถให้เอนราบลง เธอดันร่างซอนโฮให้นอนลง แล้วปีนข้ามคอนโซลมานั่งคร่อมบนตัวเขา “ศิลาอยู่ไหน?” ซอนโฮล้วงก้อนหินสีดำออกมาจากกระเป๋า มันร้อนจี๋จนมือเขาพอง มายด์รับมันมาวางไว้ที่กลางอกของซอนโฮ “ฟังนะ...” “พิธี Rebirth คือการเปลี่ยนหัวใจแกให้เป็นปีศาจ” “ฉันต้องหยุดหัวใจมนุษย์ของแกก่อน” เธอหยิบมีดสั้นที่ซ่อนอยู่ที่ต้นขาออกมา ใบมีดคมกริบจ่อที่ตำแหน่งหัวใจของเขา “คุณจะ... แทงผม?” ซอนโฮถาม แววตาไหววูบ “เชื่อใจฉันไหม?” มายด์จ้องตาเขา น้ำตาหยดหนึ่งไหลลงมาจากดวงตาสีแดงคู่สวย “ชีวิตฉันอยู่ในกำมือคุณตั้งแต่วันแรกแล้ว” ซอนโฮยิ้มบางๆ เขายกมือขึ้นเช็ดน้ำตาให้เธอ “ทำเลยครับนายหญิง...” “ฆ่าผม... แล้วปลุกผมขึ้นมาใหม่” “เพื่อเป็นปีศาจของคุณตลอดไป” มายด์ก้มลงจูบเขา จูบที่เต็มไปด้วยความรัก ความกลัว และคำสัญญา “หลับซะนะคนดี...” “แล้วตื่นมาเจอฉันในโลกใบใหม่” เธอผละริมฝีปากออก ง้างมีดขึ้นสูง แล้วปักลงไปที่กลางอกของซอนโฮเต็มแรง! ฉึก! “อั่ก!” ซอนโฮตาเบิกโพลง ร่างกายกระตุกเกร็ง เลือดสีแดงสดพุ่งกระฉูดออกมาอาบศิลาสีดำและมือของมายด์ ศิลาอาถรรพ์เริ่มเปล่งแสงสีม่วงดำดูดกลืนเลือดนั้นเข้าไป หัวใจของซอนโฮเต้นแผ่วลง... แผ่วลง... จนกระทั่ง... หยุดนิ่ง ความเงียบเข้าปกคลุมรถสปอร์ตคันหรู มายด์มองร่างไร้วิญญาณของคนรัก เธอกัดข้อมือตัวเองจนเลือดทะลัก แล้วประกบปากป้อนเลือดของเธอเข้าสู่ปากของเขา พร้อมกับร่ายมนต์บทต้องห้ามที่ดังก้องกังวานในความมืด “ด้วยโลหิตแห่งข้า... จงตื่นขึ้น!” “หัวใจดวงใหม่จงสถิต!” “ตื่นเดี๋ยวนี้ซอนโฮ!!!” แสงสว่างจ้าบาดตาพุ่งออกมาจากอกของซอนโฮ ห่อหุ้มร่างของทั้งคู่ไว้ วินาทีแห่งความเป็นความตาย ปาฏิหาริย์... หรือหายนะ... กำลังจะบังเกิด

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more