ตอนที่ 19 : การกำเนิดใหม่ของราชาปีศาจ

1326 Words

แสงสว่างสีม่วงดำที่สว่างวาบภายในรถค่อยๆ จางลง ความเงียบสงัดกลับคืนสู่ท้องทุ่งนาที่มืดมิด มายด์ นั่งตัวสั่นเทิ้มอยู่บนร่างไร้วิญญาณของ ซอนโฮ มือที่เปื้อนเลือดของเธอยังวางทาบอยู่ที่อกข้างซ้ายของเขา ตรงจุดที่เธอเพิ่งแทงมีดลงไป “ซอนโฮ...” “ตื่นสิ... อย่าทิ้งฉันไปนะ” น้ำตาของราชินีแวมไพร์ไหลหยดลงบนใบหน้าซีดเผือดของชายหนุ่ม บาดแผลฉกรรจ์ที่หน้าอกเริ่มมีการเปลี่ยนแปลง ศิลาอาถรรพ์สีดำที่จมหายเข้าไปในเนื้อ กำลังหลอมรวมเข้ากับเส้นเลือดและกล้ามเนื้อหัวใจ ตุ้บ... เสียงหนึ่งดังขึ้นแผ่วเบา มายด์ชะงัก เงี่ยหูฟัง ตุ้บ... ตุ้บ... มันไม่ใช่เสียงหัวใจเต้นแบบมนุษย์ แต่มันหนักหน่วง ทรงพลัง และก้องกังวาน เหมือนเสียงกลองรบที่ตีรัวมาจากขุมนรก “อึก...” ซอนโฮกระตุกเฮือก สูดลมหายใจเข้าปอดลึกยาวเหมือนคนที่เพิ่งโผล่พ้นน้ำ เปลือกตาของเขาลืมโพลงขึ้น เผยให้เห็นดวงตาคู่ใหม่... นัยน์ตาสีดำสนิทที่เคยมืดมน บัดนี้มีวงแหวนสีม่วงเรืองรองซ้อนอยู่ภายใน และรูม่านตาที่เรียวรีเหมือนสัตว์ร้าย “ซอนโฮ!” มายด์โผเข้ากอดเขาแน่น แต่เธอกลับต้องสะดุ้ง เพราะผิวกายของเขา... ร้อนระอุราวกับลาวา “คุณมายด์...” เสียงของซอนโฮเปลี่ยนไป มันทุ้มต่ำ แหบพร่า และก้องกังวานด้วยอำนาจบางอย่าง เขายันกายลุกขึ้นนั่ง มองดูมือตัวเองที่มีเส้นเลือดสีดำปูดโปนขึ้นมาชั่วขณะก่อนจะจางหายไป “ผม... ยังไม่ตาย?” “ใช่... แกเกิดใหม่แล้ว” มายด์ลูบแก้มเขา “หัวใจดวงใหม่... เข้ากันได้ดีกับแก” ยังไม่ทันจะได้ดื่มด่ำกับปาฏิหาริย์ แสงไฟหน้ารถนับสิบคันก็สาดส่องเข้ามาจากทุกทิศทาง รถกระบะและมอเตอร์ไซค์วิบากของลูกน้อง เควิน ปิดล้อมรถสปอร์ตของพวกเขาไว้จนหมดทางหนี “ลงมาเดี๋ยวนี้! ไอ้พวกสวะ!” “ส่งศิลาคืนมา! แล้วกูจะให้พวกมึงตายสบายๆ!” เสียงตะโกนข่มขู่ดังเซ็งแซ่ ปืนกลทุกกระบอกเล็งมาที่รถ มายด์ขยับตัวจะคว้าอาวุธ แต่ซอนโฮจับข้อมือเธอไว้ “ไม่ต้องครับ...” เขายิ้ม ไม่ใช่รอยยิ้มอบอุ่นแบบเดิม แต่เป็นรอยยิ้มเหี้ยมเกรียมของนักล่าที่อยู่เหนือห่วงโซ่อาหาร “คุณเหนื่อยมามากแล้ว...” “นั่งดูเฉยๆ เถอะ” “เดี๋ยวผมจะเคลียร์ขยะพวกนี้เอง” ซอนโฮเปิดประตูรถ ก้าวลงไปยืนประจันหน้ากับกองทัพนับร้อยเพียงลำพัง ลมยามดึกพัดชายเสื้อสูทที่ขาดวิ่นของเขาปลิวไสว เผยให้เห็นรอยสัก GENESIS ที่กลางหลัง ซึ่งบัดนี้ขยายใหญ่ขึ้นจนปีกสีดำแผ่ปกคลุมเต็มแผ่นหลัง และเรืองแสงสีม่วงอำมหิต “ยิงมัน! ยิงให้พรุน!” หัวหน้าชุดล่าสังหารตะโกนสั่ง ปัง! ปัง! ปัง! ปัง! กระสุนนับพันนัดพุ่งเข้าใส่ซอนโฮราวกับห่าฝน แต่ทว่า... ก่อนที่กระสุนจะถึงตัวเขา เงาสีดำทมิฬก็พุ่งขึ้นมาจากพื้นดิน ก่อตัวเป็นกำแพงทรงกลมปกป้องร่างของเขาไว้ เคร้ง! เคร้ง! เคร้ง! กระสุนร่วงกราวลงกับพื้นเหมือนเม็ดทราย “อะไรวะนั่น!” พวกมันยืนตะลึง ซอนโฮสะบัดมือเบาๆ กำแพงเงาแตกกระจายกลายเป็นหนามแหลมคมนับร้อยเล่ม พุ่งสวนกลับไปหาเจ้าของกระสุน ฉึก! ฉึก! ฉึก! “อ๊ากกกกก!” เสียงกรีดร้องโหยหวนดังระงม ศัตรูแถวหน้าล้มลงพร้อมกันโดยมีหนามสีดำเสียบทะลุอก “ปีศาจ... มันเป็นปีศาจ!” พวกที่เหลือเริ่มถอยกรูด ซอนโฮเดินย่างสามขุมเข้าไปหา ทุกย่างก้าวที่เขาเหยียบลงดิน เงาสีดำจะแผ่ขยายออกไปเหมือนรากไม้ “พวกมึงอยากได้ศิลานักใช่ไหม?” เขาถามเสียงเย็น ดวงตาสีม่วงสว่างวาบ “งั้นก็ลองเข้ามาชิงไปสิ” รถกระบะคันหนึ่งพุ่งเข้าชนเขาเต็มแรงหวังจะขยี้ให้แบน ซอนโฮไม่หลบ เขายกมือข้างเดียวขึ้นรับกันชนหน้ารถ ตึง! รถหยุดชะงักทันที ส่วนท้ายรถลอยชี้ฟ้า ซอนโฮออกแรงบีบมือเพียงนิดเดียว ฝากระโปรงรถยุบตัวลงเหมือนกระดาษ “เกะกะ...” เขาเหวี่ยงแขนวูบเดียว ยกรถทั้งคันลอยละลิ่วไปกระแทกกับกลุ่มมอเตอร์ไซค์ด้านหลัง ตูม! ระเบิดลูกใหญ่ลุกโชนขึ้นกลางวงล้อม เปลวไฟสีส้มตัดกับเงาสีดำของซอนโฮ ดูราวกับเทพเจ้าแห่งความตายที่เดินขึ้นมาจากนรก “หนี! หนีเร็ว!” ลูกน้องเควินที่เหลือทิ้งอาวุธแล้ววิ่งหนีตายจ้าละหวั่น แต่ซอนโฮกำมือแน่น “กูไม่อนุญาตให้ใครรอดกลับไปรายงานนายมึง” “อาณาเขตเงา : กลืนกิน!” เงาใต้เท้าของศัตรูขยายตัวขึ้น กลายเป็นมือยักษ์สีดำพันธนาการขาพวกมันไว้ แล้วลากจมลงไปในพื้นดิน “ช่วยด้วย! ไม่! อ๊ากกก!” เพียงชั่วพริบตา... กองทัพนับร้อยหายวับไปกับตา เหลือเพียงความว่างเปล่าและรอยเลือดที่ซึมลงดิน ซอนโฮยืนนิ่ง ท่ามกลางความเงียบสงัด เขาสูดลมหายใจเข้าลึก ความกระหายเลือดในอกสงบลง พลังอำนาจที่เอ่อล้นค่อยๆ กลับคืนสู่ภาวะปกติ เขาหันหลังกลับเดินมาที่รถสปอร์ต มายด์นั่งมองเหตุการณ์ทั้งหมดด้วยความตกตะลึง เธอเคยเห็นปีศาจที่เก่งกาจมาเยอะ แต่ไม่เคยเห็นใครที่มีพลัง ‘ควบคุมความมืด’ ได้สมบูรณ์แบบขนาดนี้ ซอนโฮเปิดประตูรถ เขายื่นมือที่สะอาดสะอ้าน (เพราะเงากลืนกินเลือดศัตรูไปหมด) ให้เธอ “กลับบ้านกันครับนายหญิง...” “ผมง่วงแล้ว” น้ำเสียงของเขากลับมาออดอ้อนเหมือนเดิม แต่แววตาคู่นั้น... มายด์รู้ดีว่าเขาไม่ใช่ลูกหมาตัวเดิมอีกแล้ว เขาคือ ‘ราชสีห์’ ที่ยอมหมอบกราบนายเพียงแค่คนเดียว มายด์จับมือเขา ก้าวลงจากรถ เธอเขย่งเท้าขึ้นกอดคอเขา แล้วจูบที่ริมฝีปากหนักๆ “ยินดีต้อนรับกลับมา... ราชาของฉัน” “คืนนี้แกทำได้ดีมาก” “แต่พรุ่งนี้... แกต้องอธิบายพลังบ้าๆ นี่ให้ฉันฟังอย่างละเอียด” “แน่นอนครับ...” ซอนโฮอุ้มเธอขึ้นแนบอก “แต่ตอนนี้... ผมขอรางวัลก่อนได้ไหม?” “หัวใจดวงใหม่ของผม... มันเรียกร้องหาคุณจนเจ็บไปหมดแล้ว” มายด์หัวเราะร่าเริง เธอซบหน้าลงกับอกแกร่งที่ตอนนี้มีหัวใจปีศาจเต้นตุบๆ “ได้สิ...” “อยากได้กี่รอบ... ก็จัดไป” . . คฤหาสน์อัศวเหม เควิน นั่งกำแก้วไวน์แน่นจนแตกคามือ เมื่อมองเห็นภาพจากโดรนสังหารตัวสุดท้าย ที่จับภาพซอนโฮกวาดล้างกองทัพของเขาได้ในพริบตา “เป็นไปไม่ได้...” “GENESIS ไม่น่าจะมีพลังขนาดนี้” “มันไปเอาศิลามาจากไหน... มันทำพิธีสำเร็จได้ยังไง!” เควินปาเศษแก้วทิ้งด้วยความโกรธแค้น เลือดไหลหยดลงบนพรม “ใจเย็นๆ ลูกพ่อ...” เสียงแหบพร่าของ เจ้าสัวอัศวเหม ดังขึ้นจากเงามืด เขานั่งอยู่บนเก้าอี้รถเข็น ร่างกายบอบช้ำจากการต่อสู้ “มันได้ศิลาไปก็จริง... แต่มันยังใช้ไม่เป็น” “พลังที่ยิ่งใหญ่... ย่อมมาพร้อมราคาที่ต้องจ่าย” “ยิ่งมันใช้พลังมากเท่าไหร่... ความเป็นมนุษย์ของมันจะยิ่งหายไป” “และสุดท้าย... มันจะกลายเป็นสัตว์ประหลาดที่แม้แต่มายด์ก็ควบคุมไม่ได้” เจ้าสัวยิ้มเหี้ยม “เราแค่รอเวลา...” “และระหว่างนี้... พ่อมี ‘ของขวัญ’ ชิ้นใหม่เตรียมไว้ให้พวกมัน” “เรียกตัว ‘อลิซ’ กลับมาจากลอนดอนซะ” “บอกน้องสาวแกว่า... พี่ชายกำลังต้องการความช่วยเหลือ” “อลิซ?” เควินตาเป็นประกาย “ยัยแม่มดวิปลาสคนนั้นน่ะเหรอ?” “น่าสนุก...” “ถ้าอลิซกลับมา... งานนี้วรโชติได้พินาศวายวอดแน่!”

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more