ตอนที่ 12 : คืนล้างบาง

1745 Words

ห้องใต้ดินลับ คฤหาสน์วรโชติ ไอเย็นจากเครื่องปรับอากาศแผ่ซ่าน แต่ไม่อาจลดทอนความร้อนระอุในใจของคนสองคนได้ มายด์ ยืนกอดอกอยู่หน้าตู้กระจกนิรภัย ภายในเต็มไปด้วยอาวุธสงครามดัดแปลง สำหรับใช้ล่าสิ่งมีชีวิตเหนือธรรมชาติโดยเฉพาะ เธอเปลี่ยนชุดแล้ว... จากชุดนอนยั่วยวนเมื่อเช้า กลายเป็นชุดบอดี้สูทหนังสีดำรัดรูป ขับเน้นสัดส่วนโค้งเว้าและหน้าอกอวบอิ่ม สวมทับด้วยเสื้อโค้ทหนังตัวยาวสีแดงเลือดหมู รองเท้าบูทส้นสูงเสริมเหล็ก พร้อมจะกระทืบกะโหลกใครก็ตามให้แหลก “เลือกเอา...” เธอพยักหน้าไปทางตู้เก็บปืน “จะไปถล่มรังของเควิน...” “แกต้องใช้อะไรที่มันหนักกว่าปืนพกกระจอกๆ นั่น” ซอนโฮ เดินเข้าไปพิจารณาอาวุธ ดวงตาคมกริบกวาดมองปืนกลมือและระเบิด เขายื่นมือไปหยิบ ‘ปืนลูกซอง Benelli M4’ สีดำด้าน พร้อมสายสะพายกระสุนสีเงินวาววับ “กระสุนเงินหัวระเบิด... ผสมน้ำมนต์เข้มข้น” “เจาะเกราะได้... และเผาไหม้พวกปีศาจจากข้างใน” ซอนโฮพึมพำอย่างพอใจ เขาโหลดกระสุนเข้าลำกล้องเสียงดัง แกร๊ก-กึก! ความคุ้นเคยกับอาวุธทำให้นักล่ากลับมามีชีวิตอีกครั้ง “ดี...” มายด์ยื่นดาบคาตานะเล่มงามให้เขา ด้ามจับพันด้วยหนังกระเบนสีดำ ใบดาบสีเงินยวงส่องประกายเย็นเยียบ “นี่ของขวัญ...” “ดาบ ‘เขี้ยวอสูร’...” “ตีขึ้นจากเหล็กอาถรรพ์หลอมรวมกับกระดูกแวมไพร์” “มันตัดได้ทุกอย่าง... แม้แต่วิญญาณ” ซอนโฮรับดาบมาเหน็บไว้ที่เอวด้านหลัง เขามองหน้ามายด์ “คุณพร้อมไหม?” “ฉันเกิดมาพร้อมซอนโฮ” “และคืนนี้... คลับของไอ้เควินจะกลายเป็นทะเลเพลิง” . . Club Inferno (คลับอินเฟอร์โน) สถานบันเทิงหรูริมแม่น้ำเจ้าพระยา ฉากหน้าธุรกิจฟอกเงินของ เควิน เสียงเพลง EDM ดังกระหึ่ม แสงไฟเลเซอร์สาดส่องไปทั่ว นักเที่ยวราตรีกำลังเต้นรำกันอย่างบ้าคลั่ง โดยหารู้ไม่ว่า... มัจจุราชได้มายืนรออยู่หน้าประตูแล้ว รถลีมูซีนสีดำจอดเทียบท่า ซอนโฮก้าวลงมาเป็นคนแรก เขาสวมหน้ากากกันแก๊สพิษสีดำครึ่งหน้า เพื่อปิดบังตัวตน... และเพื่อป้องกันสิ่งที่เขากำลังจะใช้ ฟุ่บ! ฟุ่บ! ซอนโฮโยนระเบิดควันสองลูกเข้าไปที่หน้าการ์ด ควันสีเทาฟุ้งกระจายในพริบตา “เฮ้ย! อะไรวะ!” การ์ดร่างยักษ์ตะโกนลั่น พยายามมองฝ่าควัน แต่สิ่งที่ตอบกลับมาคือเสียงปืนที่ดังสนั่น ปัง! กระสุนลูกซองอัดเข้าเต็มอกของการ์ดคนแรก ร่างกระเด็นปลิวไปกระแทกประตูจนพังยับ ไฟลุกท่วมแผลทันทีที่กระสุนฝังใน “บุก!” มายด์เดินฝ่ากลุ่มควันเข้าไปอย่างสง่างาม เธอไม่ได้พกปืน... อาวุธของเธอคือ ‘แส้โซ่’ ปลายแหลมที่ซ่อนอยู่ในแขนเสื้อ และ ‘กรงเล็บ’ ที่ยาวออกมาจากปลายนิ้ว “กรี๊ดดดด!” นักเที่ยวแตกตื่นวิ่งหนีตายจ้าละหวั่น มายด์ไม่สนใจมนุษย์ สายตาเธอมองหาพวก ‘การ์ดชุดดำ’ ที่มีกลิ่นสาบสางของแวมไพร์ “เจอตัวแล้ว...” แวมไพร์ลูกน้องเควิน 5 ตัวพุ่งเข้ามา ในมือถือมีดดาบและปืนกล มายด์สะบัดข้อมือเพียงครั้งเดียว ควับ! แส้โซ่ตวัดรัดคอแวมไพร์ตัวแรก แล้วกระชากอย่างแรง ฉืก! ศีรษะหลุดออกจากบ่าในพริบตา เลือดพุ่งกระฉูดเหมือนน้ำพุ “เข้ามา! เข้ามาให้หมด!” เธอหัวเราะเสียงดังอย่างบ้าคลั่ง เลือดที่กระเซ็นมาโดนหน้า ยิ่งทำให้เธอสวยสะพรึง ทางด้านซอนโฮ เขาเคลื่อนที่ไปตามจังหวะเพลงที่ยังคงดังต่อเนื่อง ยิง... ชักดาบ... ฟัน... ทุกท่วงท่าลื่นไหลราวกับเต้นรำแห่งความตาย เปรี้ยง! เขายิงแสกหน้าแวมไพร์ที่กระโจนลงมาจากชั้นสอง หัวระเบิดเป็นจุณ ก่อนจะหมุนตัวใช้ดาบ ‘เขี้ยวอสูร’ ฟันตัดลำตัวของกูลร่างยักษ์จนขาดครึ่ง ฉับ! ลำตัวท่อนบนร่วงลงพื้น เครื่องในไหลทะลักส่งกลิ่นเหม็นคาว “ซอนโฮ! ระวังซ้าย!” เสียงมายด์ตะโกนเตือน ซอนโฮก้มหัวหลบคมมีดบินที่พุ่งเฉี่ยวหัวไปนิดเดียว เขาหันกลับไปยิงสวนทันที ปัง! กระสุนเจาะเข้าที่ไหล่ของมือมีดจนมันร้องโหยหวน ทั้งคู่ต่อสู้เคียงบ่าเคียงไหล่ หลังชนหลัง... ซอนโฮยิงคุ้มกันระยะไกลให้มายด์ ส่วนมายด์ใช้ความเร็วจัดการศัตรูที่เข้ามาประชิดตัวเขา มันคือความเข้ากันที่น่าประหลาด ระหว่าง นักล่า และ ปีศาจ พวกเขาบุกทะลวงขึ้นมาถึงชั้นบนสุด ห้องทำงานส่วนตัวของเควิน ประตูเหล็กหนาถูกซอนโฮยิงทำลายตัวล็อกจนพังยับ ปัง! ปัง! เขาถีบประตูเข้าไปพร้อมประทับปืนเล็ง แต่ทว่า... ห้องนั้นว่างเปล่า มีเพียงจอทีวีขนาดยักษ์ที่เปิดทิ้งไว้ และเก้าอี้หนังตัวใหญ่ที่หันหลังให้ประตู “ไอ้ขี้ขลาด...” มายด์สบถ เดินเข้าไปกระชากเก้าอี้ให้หันกลับมา บนเก้าอี้มีเพียง ‘ตุ๊กตาหมี’ ที่ถูกฉีกขาดและราดด้วยเลือดสดๆ ทันใดนั้น จอทีวีก็สว่างวาบขึ้น ใบหน้าหล่อเหลาแต่ยียวนของ เควิน ปรากฏบนจอ เขากำลังจิบไวน์อยู่ในสถานที่อื่น “บิงโก!” “มาช้าไปนิดนะที่รัก... ผมย้ายปาร์ตี้ไปแล้ว” “มึงอยู่ที่ไหน!” มายด์ตะคอกใส่จอ เควินหัวเราะร่วน “ใจเย็นสิครับ...” “ผมแค่จะบอกว่า... ของขวัญเมื่อเช้าเป็นแค่น้ำจิ้ม” “จานหลักจริงๆ กำลังรอพวกคุณอยู่ข้างหลังต่างหาก” ตึง! ตึง! ตึง! เสียงฝีเท้าหนักๆ ดังสะเทือนเลื่อนลั่น มาจากทางเดินด้านหลังที่พวกเขาเพิ่งผ่านมา ซอนโฮและมายด์หันขวับไปมองพร้อมกัน เงามหึมาทาบทับลงบนพื้น สิ่งมีชีวิตรูปร่างบิดเบี้ยวเดินก้มหัวลอดประตูเข้ามา มันสูงกว่า 3 เมตร ร่างกายประกอบขึ้นจากชิ้นส่วนของศพมนุษย์ และสัตว์หลายชนิดเย็บติดกัน กลิ่นเหม็นเน่ารุนแรงจนแทบอาเจียน และที่สำคัญ... มันมี ‘พลังเวท’ ไหลเวียนอยู่ตามรอยเย็บ “ตัวบ้าอะไรวะเนี่ย...” ซอนโฮอุทาน เขาเคยเห็นปีศาจมาเยอะ แต่ไม่เคยเห็นอะไรอุบาทว์ขนาดนี้ “แฟรงเกนสไตน์เวอร์ชั่นไสยเวท...” เสียงเควินดังมาจากทีวี “ผลงานชิ้นเอกของท่านโยฮัน” “มันกินแต่เนื้อแวมไพร์เป็นอาหาร... และตอนนี้มันหิวมาก” “ขอให้สนุกนะ!” ติ๊ด! หน้าจอตัดไป เจ้าสัตว์ประหลาดคำรามลั่น โฮก!!! เสียงของมันเหมือนเสียงคนหลายคนกรีดร้องพร้อมกัน มันพุ่งเข้าใส่ซอนโฮด้วยความเร็วที่เหลือเชื่อ “หลบ!” มายด์ผลักซอนโฮกระเด็นออกไป ตูม! กรงเล็บขนาดยักษ์ฟาดลงตรงจุดที่เขาเคยยืน พื้นคอนกรีตแตกเป็นเสี่ยงๆ “ยิงมัน! ยิงที่หัวใจ!” มายด์ตะโกนสั่ง ขณะใช้แส้โซ่ตวัดรัดแขนมันไว้เพื่อถ่วงเวลา ซอนโฮกลิ้งตัวลุกขึ้น ประทับปืนลูกซองเล็งไปที่กลางอก ที่มีก้อนเนื้อปูดโปนเต้นตุบๆ “ตายซะไอ้เวร!” ปัง! ปัง! ปัง! เขารัวกระสุนหมดแม็กกาซีน ลูกตะกั่วฝังเข้าไปในเนื้อเน่าๆ ไฟลุกท่วมตัวมัน แต่มันกลับไม่สะทกสะท้าน! แผลของมันสมานตัวอย่างรวดเร็วด้วยเนื้อเยื่อสีดำ “เวรเอ๊ย! มันฟื้นตัวเร็วเกินไป!” ซอนโฮสบถ ทิ้งปืนที่กระสุนหมดแล้วชักดาบออกมา เจ้าสัตว์ประหลาดสะบัดแขน เหวี่ยงร่างมายด์ไปกระแทกกำแพง “อึก!” มายด์กระอักเลือด ร่างบางร่วงลงพื้น “มายด์!” ซอนโฮตะโกนลั่น มันหันมาหาซอนโฮ ง้างหมัดยักษ์เตรียมจะทุบเขาให้แบน วินาทีความเป็นความตาย ซอนโฮไม่ได้ถอยหนี เขากลับวิ่งเข้าหามัน! “ถ้ากระสุนเจาะไม่เข้า...” “กูจะผ่ามึงจากข้างใน!” เขาสไลด์ตัวลอดหว่างขามัน แล้วใช้ดาบ ‘เขี้ยวอสูร’ แทงสวนขึ้นไปที่ท้องน้อย ฉึก! กรีดเป็นทางยาวจนเครื่องในไหลทะลัก “โฮก!!!” มันร้องโหยหวน แต่ยังไม่สิ้นฤทธิ์ มือข้างหนึ่งคว้าข้อเท้าซอนโฮไว้ได้ แล้วเหวี่ยงเขาขึ้นไปกระแทกเพดาน ตุ้บ! “อั่ก!” ซอนโฮตกลงมากระแทกพื้น เลือดกบปาก ซี่โครงน่าจะหักไปอย่างน้อยสองซี่ เจ้าสัตว์ประหลาดเดินโซเซเข้ามา เงื้อเท้าเตรียมจะเหยียบซ้ำให้ตายคาที่ ฉึก! จู่ๆ กรงเล็บสีแดงสดก็ทะลวงอกมันจากด้านหลัง มายด์พุ่งเข้ามาด้วยความเร็วสูงสุด มือของเธอแทงทะลุหลังมันไปจนถึงหัวใจ ดวงตาของเธอแดงก่ำ เลือดไหลอาบหน้าจนดูเหมือนปีศาจ “อย่า... แตะ... ของ... ของ... ฉัน!” เธอกระชากหัวใจสีดำคล้ำออกมาจากอกมัน แล้วบีบจนแหลกคามือ! ผละ! ร่างยักษ์กระตุกเกร็งอย่างรุนแรง ก่อนจะค่อยๆ ละลายกลายเป็นของเหลวสีดำ ส่งกลิ่นเหม็นเน่าคละคลุ้ง มายด์ยืนหอบหายใจท่ามกลางกองซากศพ เธอมองดูซอนโฮที่นอนเจ็บอยู่ ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งข้างๆ เขาอย่างหมดแรง “แก... ไม่ตายใช่ไหม?” เธอถามเสียงเบา ซอนโฮยันกายลุกขึ้นนั่ง เช็ดเลือดที่มุมปาก “ยังครับ... หนังเหนียวกว่าที่คิด” เขามองไปที่มายด์ สภาพเธอเละเทะไม่แพ้กัน แต่ในสายตาเขา... เธอกลับดูงดงามที่สุดในเวลานี้ “เราทำได้...” เขาเอื้อมมือไปจับมือเธอที่เปื้อนเลือด มายด์บีบมือเขาตอบ “ยังหรอก...” “นี่แค่อุ่นเครื่อง” สายตาของเธอจับจ้องไปที่ทีวีที่ดับไปแล้ว “เควินมันหนีไปได้...” “และมันมีโยฮันหนุนหลัง” “ศึกครั้งหน้า... จะหนักกว่านี้” ซอนโฮขยับตัวเข้าไปใกล้เธอ ดึงร่างบางเข้ามากอดไว้แนบอก ท่ามกลางกลิ่นเหม็นเน่าของซากสัตว์ประหลาด เขากลับได้กลิ่นหอมจางๆ จากตัวเธอ “ไม่ว่าจะหนักแค่ไหน...” “ผมจะอยู่ข้างคุณ” “ผมจะเป็นดาบ... เป็นโล่...” “และเป็นหมาบ้าของคุณ” มายด์เงยหน้ามองเขา รอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าเปื้อนเลือด “ปากหวานขึ้นนะ...” “สงสัยต้องให้รางวัล” เธอโน้มคอเขาลงมาจูบ รสชาติของเลือดผสมกับเหงื่อ มันขมปร่า... แต่ก็หวานล้ำในความรู้สึก “กลับบ้านกันเถอะ...” “ฉันอยากแช่น้ำ...” “และฉันอยากให้แก... ‘ถู’ ให้ฉันอีกรอบ” ซอนโฮยิ้มตอบ แม้ร่างกายจะเจ็บปวดเจียนตาย แต่ใจของเขากลับพองโตอย่างประหลาด สงครามยังไม่จบ แต่คืนนี้... พวกเขาคือผู้ชนะ

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more