ตอนที่ 11 : สัญญาในนรก

1269 Words

กลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งอยู่ในรถลีมูซีนเริ่มจางไป แต่กลิ่นอายของความอัปยศกลับยังคงวนเวียนอยู่รอบกาย ร.ต.อ. มีนา นั่งเหม่อมองเพดานรถที่มืดสลัว ร่างกายของเธอไร้เรี่ยวแรงจะขัดขืน ความเจ็บปวดจากการถูกกระแทกกระทั้นอย่างป่าเถื่อนเมื่อครู่ ยังคงย้ำเตือนสติว่าเธอไม่ได้อยู่ในฐานะผู้พิทักษ์สันติราษฎร์อีกต่อไป แต่เธอคือฆาตกร... และคือทาสอุ่นเตียงที่ไม่มีสิทธิ์แม้จะเลือกความตาย เคนจิ นั่งลงข้างกายเธออย่างสงบ เขาจัดการสวมเสื้อเชิ้ตและเนกไทให้เข้าที่ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น สายตาของเขามองผ่านกระจกออกไปภายนอก ดูเย็นชาและไร้ความรู้สึกจนน่ากลัว "อย่ามองฉันด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความแค้นแบบนั้นสิมีนา" เขาเอ่ยขึ้นโดยไม่หันมามอง มือหนาเอื้อมมาลูบไล้เส้นผมที่ยุ่งเหยิงของเธออย่างเบามือ แต่สำหรับมีนา... สัมผัสนั้นกลับให้ความรู้สึกเหมือนงูพิษที่กำลังรัดพันลำคอ "แกฆ่าฉันไปแล้วเคนจิ... แกฆ่าสารวัตรมีนาไปแล้ว" เธอเค้นเสียงบอกพลางน้ำตาไหลพราก ความภาคภูมิใจในเครื่องแบบที่พ่อเคยสอน บัดนี้มันแหลกสลายไปพร้อมกับการลงมือฆ่า พล.ต.ท. ธนา "สารวัตรคนนั้นตายไปเพราะความโง่เขลาของตัวเองต่างหาก" "คนที่จะอยู่รอดในโลกนี้... คือคนที่กล้าก้าวข้ามเส้นความถูกต้องเพื่อเป้าหมาย" เคนจิเชยคางเธอขึ้นมาบังคับให้สบตา ดวงตาสีรัตติกาลของเขาสะท้อนภาพผู้หญิงที่ดูแตกสลายและไร้ทางสู้ "จำไว้นะมีนา... รอยเลือดที่หน้ากากโอนิของเธอ" "มันคือเครื่องเตือนใจว่าเธอเป็นคนของตระกูลริวโออย่างสมบูรณ์แบบ" รถลีมูซีนเลี้ยวเข้าสู่เขตคฤหาสน์หรูริมแม่น้ำเจ้าพระยา รั้วเหล็กขนาดใหญ่ปิดตัวลงช้าๆ เหมือนประตูนรกที่ต้อนรับเธอกลับเข้าสู่กรงขังอีกครั้ง เคนจิอุ้มร่างของเธอลงจากรถฝ่าสายลมยามค่ำคืนที่หนาวเหน็บ เขาไม่ได้พาเธอไปที่ห้องนอนเดิม แต่กลับมุ่งหน้าไปยัง 'เรือนรับรองริมน้ำ' ที่ตกแต่งสไตล์ญี่ปุ่นโบราณ กลิ่นหอมของไม้ฮิโนกิและเสียงกระบอกไม้ไผ่กระทบหิน บรรยากาศที่ดูสงบเงียบกลับทำให้มีนารู้สึกหวาดระแวงจนถึงขีดสุด เคนจิวางเธอลงบนเบาะรองนั่งกลางห้องโถงกว้าง เขาสั่งให้ลูกน้องนำอ่างน้ำอุ่นที่ผสมสมุนไพรญี่ปุ่นเข้ามา ก่อนจะหันมามองเธอด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยการครอบครอง "ถอดชุดนั่นออกซะ... คราบเลือดของไอ้สวะนั่นไม่คู่ควรกับร่างกายเธอ" มีนานั่งนิ่งไม่ขยับตัว เธอกอดอกตัวเองไว้อย่างหวงแหน ศักดิ์ศรีที่เหลือเพียงน้อยนิดสั่งให้เธอขัดขืนเป็นครั้งสุดท้าย "ไม่... ฉันจะไม่ยอมทำตามคำสั่งแกอีกแล้ว" เคนจิเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย เขาไม่ได้แสดงท่าทีโกรธเกรี้ยว แต่นั่นคือสัญญาณอันตรายที่เมีนาเริ่มเรียนรู้ว่ามันน่ากลัวที่สุด เขาย่างสามขุมเข้ามาหาเธอช้าๆ ก่อนจะกระชากโซ่ที่ปลอกคอหนังของเธออย่างแรง จนร่างบางถลาเข้าไปปะทะอกแกร่งของเขาอย่างจัง "ลืมกฎข้อแรกไปแล้วเหรอมีนา?" "ใต้อาณัติของฉัน... คำว่า 'ไม่' คือคำต้องห้าม" เคนจิลงมือฉีกทึ้งชุดฮากามะที่เปื้อนเลือดของเธอออกด้วยตัวเอง เขากระชากผ้าพันอกสีดำที่ปกปิดความงดงามไว้ออกอย่างไม่ใยดี เผยให้เห็นเรือนร่างที่เต็มไปด้วยรอยช้ำและคราบเลือด เขาอุ้มเธอลงไปในอ่างน้ำอุ่นอย่างรวดเร็ว ความร้อนของน้ำปะทะกับร่างกายทำให้มีนาสะดุ้งสุดตัว เคนจิใช้ฟองน้ำถูตามผิวเนื้อของเธออย่างแรงราวกับจะขยี้ให้แหลก "ล้างมันออกไป! ล้างคราบความใจอ่อนของเธอออกไปให้หมด!" "แกมันบ้าไปแล้วเคนจิ! อึก... ฉันเจ็บ!" เมีนาพยายามจะหนีออกจากอ่าง แต่เคนจิกลับกดไหล่เธอไว้แน่น เขามองดูเธอที่ดิ้นรนด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความหลงใหลในความพ่ายแพ้ "เจ็บสิดี... จะได้จำไว้ว่าใครเป็นเจ้าของชีวิตเธอ" เมื่อล้างคราบเลือดออกจนหมด เคนจิก็ยื่นแฟลชไดรฟ์อีกอันออกมาตรงหน้าเธอ มันคือข้อมูลลับที่ลูกน้องของเขาเพิ่งถอดรหัสออกมาได้จากคฤหาสน์ของธนา "รายชื่อต่อไป... คือคนที่เธอคาดไม่ถึงแน่นอนมีนา" มีนาจ้องมองแฟลชไดรฟ์นั่นด้วยความรู้สึกที่สับสน ความแค้นที่ยังหลงเหลือผลักดันให้เธออยากรู้ แต่สถานะทาสที่เขาตอกย้ำทำให้เธออยากจะหนีไปให้พ้น "ใคร..." "อดีตคู่หมั้นของเธอไงล่ะ... สารวัตรภวัต" คำพูดของเคนจิเหมือนสายฟ้าที่ฟาดลงมากลางอก มีนานิ่งอึ้งไปชั่วขณะ ภวัต... คนที่เธอคิดว่าเป็นตำรวจน้ำดีเพียงไม่กี่คนที่เหลืออยู่ "ไม่จริง... ภวัตไม่มีวันทำเรื่องแบบนั้น" เคนจิหัวเราะในลำคออย่างเยือกเย็น เขากดเล่นไฟล์เสียงบางอย่างจากแท็บเล็ตให้เธอฟัง เสียงของภวัตที่กำลังเจรจาเรื่องการแบ่งเปอร์เซ็นต์ส่วยยาเสพติดกับวิเชียร หัวใจของมีนาแตกสลายเป็นเสี่ยงๆ อีกครั้ง คนรอบตัวเธอ... ทุกคนที่เธอเคยรักและไว้ใจ ล้วนแต่สวมหน้ากากและหักหลังเธอเพื่อเงิน "เห็นไหมล่ะมีนา... โลกที่เธอเคยเชื่อมั่นมันไม่มีจริง" "มีเพียงฉันเท่านั้น... ที่ซื่อสัตย์กับความเลวร้ายของตัวเองต่อหน้าเธอ" เคนจิโน้มใบหน้าลงมาจูบซับที่หน้าผากของเธออย่างอ่อนโยนขัดกับการกระทำก่อนหน้า สัมผัสที่ดูเหมือนจะปลอบประโลมแต่กลับพันธนาการเธอไว้แน่นขึ้น "ฆ่ามันซะมีนา... ฆ่าผู้ชายที่มันหลอกลวงเธอ" "แล้วฉันจะยอมให้เธอมีตัวตนขึ้นมาอีกครั้ง... ในฐานะราชินีของตระกูลริวโอ" มีนาหลับตาลงนิ่งๆ ความเกลียดชังต่อเคนจิยังคงอยู่ แต่ความแค้นต่อพวกตำรวจกังฉินมันเริ่มจะบดบังทุกสิ่ง เธอเกลียดตัวเองที่ต้องยอมตกเป็นทาสของเขา แต่เธอก็ต้องการพลังของปีศาจตนนี้เพื่อทำลายล้างทุกคน เคนจิอุ้มเธอขึ้นจากอ่างน้ำ เขาพามีนาไปที่เตียงกว้างที่มีกลิ่นหอมของใบชา เขาวางเธอลงอย่างเบามือและโน้มตัวลงมาคร่อมร่างเธอไว้ "แกจะเอาอะไรจากฉันอีก... ฉันให้แกไปหมดแล้ว" "ฉันต้องการให้เธอ 'ขืนใจ' ตัวเองให้ยอมรับอาณัติของฉันอย่างแท้จริง" เคนจิเริ่มรุกรานร่างกายของเธออีกครั้งด้วยความดุดัน ครั้งนี้เขาไม่ได้ใช้เพียงแค่กำลัง แต่เขาใช้ความจริงที่โหดร้ายมาบีบคั้นจิตใจของเธอไปพร้อมๆ กัน จังหวะกระแทกกระทั้นที่รุนแรงเน้นย้ำถึงความพ่ายแพ้ของเธอ มีนากรีดร้องออกมาด้วยความอัดอั้น เธอจิกเล็บลงบนหลังของเคนจิจนเลือดซึม ร่างกายของเธอสั่นเทิ้มด้วยแรงอารมณ์ที่ตีกันนัวเนีย ความรู้สึกเสียวซ่านที่เกิดขึ้นจากการถูกบังคับมันช่างน่าอัปยศ แต่เธอก็หยุดมันไม่ได้... เธอหยุดเสียงครางที่ทรยศต่อศักดิ์ศรีไม่ได้ "อ๊า... เคนจิ... แกมันไอ้คนสารเลว..." "เรียกชื่อฉัน... เรียกสิว่าใครคือเจ้าชีวิตของเธอ!" "อึก... คุณเคนจิ... เจ้านาย..." เคนจิกระตุกยิ้มอย่างผู้ชนะก่อนจะพาเธอไปถึงจุดขีดสุดท่ามกลางความมืด สัญญาในนรกได้เริ่มขึ้นแล้ว และเหยื่อรายต่อไป... คือคนที่จะทำลายเศษเสี้ยวหัวใจที่เหลืออยู่ของเธอให้ยับเยิน

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more