ตอนที่ 12 : คมดาบที่ไร้รัก

1448 Words

แสงแดดยามสายส่องลอดผ่านม่านไม้ไผ่เข้ามาภายในห้องฝึกซ้อม เงาของใบไม้ไหวระริกทาบทับลงบนใบหน้าซีดเซียวของ ร.ต.อ. มีนา เธอนั่งคุกเข่าอยู่กลางห้อง เบื้องหน้ามีรูปถ่ายใบเล็กวางอยู่บนพื้นเสื่อทาทามิ รูปของชายหนุ่มในเครื่องแบบตำรวจยศสารวัตรที่กำลังยิ้มกว้าง สารวัตรภวัต... อดีตคู่หมั้นที่เธอเคยวาดฝันอนาคตร่วมกัน แต่ตอนนี้... รอยยิ้มนั้นกลับดูเหมือนการแสยะยิ้มของปีศาจที่หลอกลวง "มือสั่นเหรอมีนา?" เสียงทุ้มต่ำของ เคนจิ ดังขึ้นทำลายความเงียบ เขาเดินเข้ามาในชุดฮากามะสีดำสนิท ในมือถือดาบไม้ไผ่ (Shinai) ที่เพิ่งผ่านการฝึกซ้อมมาอย่างหนัก เหงื่อเม็ดเล็กเกาะพราวตามกล้ามเนื้อหน้าท้องที่โผล่พ้นสาบเสื้อ กลิ่นกายของเขาผสมกับกลิ่นเหงื่อดิบเถื่อน มันเป็นกลิ่นที่เริ่มจะคุ้นจมูกมีนาจนน่ารังเกียจ "ฉันเปล่า..." มีนาตอบเสียงแข็ง พยายามซ่อนมือที่กำหมัดแน่นไว้ใต้ตัก "โกหกไม่เก่งเลยนะคุณตำรวจ" เคนจิทิ้งดาบไม้ลงพื้นเสียงดังสนั่น ก่อนจะก้าวเข้ามากระชากคอเสื้อชุดฝึกของเธอ บังคับให้เธอเงยหน้าขึ้นสบตา "เธอกำลังกลัว... กลัวที่จะต้องฆ่าผัวเก่าตัวเองใช่ไหม?" "หุบปากนะ! เขาไม่ใช่ผัวฉัน!" มีนาตวาดลั่น ความเจ็บปวดจากการถูกหักหลังมันกรีดแทงใจยิ่งกว่าคมมีด "งั้นก็พิสูจน์สิ" เคนจิปล่อยมือจากคอเสื้อ แล้วโยนมีดทันโตะ (มีดสั้น) เล่มงามลงตรงหน้าเธอ ปลอกมีดทำจากไม้ดำสลักลายมังกรทอง อาวุธสังหารระยะประชิดที่ต้องใช้ความกล้าและโหดเหี้ยมที่สุด "คืนนี้มันจะไปฉลองความสำเร็จที่ไนท์คลับย่านทองหล่อ" "ฉลองที่ขายเธอให้ไอ้วิเชียรได้สำเร็จ... และได้ส่วนแบ่งก้อนโต" "ไปเอาเลือดหัวใจมันมาล้างเท้าให้ฉันซะ" มีนามองมีดสั้นเล่มนั้นด้วยสายตาที่วาวโรจน์ เธอเอื้อมมือไปคว้ามันมากำไว้แน่น ความเย็นของโลหะแล่นเข้าสู่กระแสเลือด "ฉันจะทำ... ไม่ใช่เพื่อแก แต่เพื่อตัวฉันเอง" "ดี... จำความโกรธแค้นนี้ไว้" "เพราะถ้าเธอพลาด... คนที่จะตายไม่ใช่แค่มัน แต่เป็นเธอ" ... ไนท์คลับหรู ย่านทองหล่อ เวลา 23:00 น. เสียงเพลง EDM ดังหวีดหวิวสลับกับจังหวะเบสที่หนักหน่วง แสงไฟเลเซอร์วูบวาบสาดส่องไปทั่วฟลอร์เต้นรำที่อัดแน่นไปด้วยผู้คน กลิ่นบุหรี่และแอลกอฮอล์ราคาแพงคละคลุ้ง ในมุมมืดของโซน VIP ชั้นสอง มีนาในชุดเดรสสั้นรัดรูปสีแดงเลือดนกนั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟา เธอปลอมตัวมาในคราบสาวไซด์ไลน์ระดับพรีเมียม ใบหน้าสวยถูกแต่งแต้มจนจำเค้าเดิมแทบไม่ได้ วิกผมยาวสีบลอนด์ช่วยพรางตัวตนของสารวัตรหญิงผู้เคร่งขรึม ดวงตาคมกริบจ้องมองไปที่เป้าหมาย ภวัตกำลังนั่งหัวเราะร่าอยู่กับกลุ่มเพื่อนตำรวจนอกรีต มือข้างหนึ่งถือแก้ววิสกี้ อีกข้างโอบเอวหญิงสาวบริการสองคนพร้อมกัน "เฮ้ย! สารวัตรภวัต... ได้ข่าวว่าเมียเก่าตายนี่หว่า เสียใจแย่เลยดิ" เสียงเพื่อนคนหนึ่งเอ่ยแซวขึ้น มีนากลั้นหายใจรอฟังคำตอบ หัวใจของเธอเต้นระรัว หวังลึกๆ ว่าเขาจะมีความรู้สึกผิดบ้าง "เสียใจบ้าอะไรล่ะวะ!" ภวัตหัวเราะเสียงดังลั่น "นังนั่นมันโง่เอง... วันๆ เอาแต่อุดมการณ์ จะกินยังไม่มีกิน" "ตายไปซะได้ก็ดี กูจะได้เสวยสุขกับเงินร้อยล้านสบายๆ" "แด่นังโง่มีนา! ชนแก้วเว้ย!" เพล้ง! เสียงแก้วชนกันดังก้องในหูของมีนา พร้อมกับเส้นความอดทนสุดท้ายที่ขาดสะบั้นลง น้ำตาแห่งความอาลัยแห้งเหือดไปในวินาทีนั้น เหลือเพียงความว่างเปล่าที่ถูกเติมเต็มด้วยไฟนรก มีนาลุกขึ้นยืน เธอเดินตรงเข้าไปที่โต๊ะนั้นด้วยท่วงท่าที่ยั่วยวนแต่แฝงรังสีอำมหิต "ขอโทษนะคะ... ขอร่วมดื่มไว้อาลัยด้วยคนได้ไหมคะ?" เธอเอ่ยเสียงหวานหยดย้อย ภวัตหันมามองด้วยสายตาโลมเลีย เขาจำเธอไม่ได้เลยแม้แต่น้อย "โอ้โห... สวยขนาดนี้ มานั่งตักพี่เลยครับน้องสาว" ภวัตตบหน้าขาตัวเอง มีนายิ้มมุมปาก... รอยยิ้มที่เหมือนกับเคนจิไม่มีผิด เธอนั่งลงบนตักของอดีตคู่หมั้น วงแขนเรียวโอบรอบคอเขาไว้ "คุณดูมีความสุขจังเลยนะคะ... ที่แฟนตาย" "ก็ของเก่ามันตายไปแล้ว... พี่ก็ต้องหาของใหม่ที่เด็ดกว่าสิจ๊ะ" ภวัตยื่นหน้าเข้ามาใกล้หมายจะจูบ กลิ่นลมหายใจที่เหม็นเน่าด้วยตัณหาทำให้มีนาอยากจะอาเจียน แต่เธอต้องทน มือเรียวค่อยๆ เลื่อนลงไปที่ต้นขาอ่อน ที่ซึ่งมีดทันโตะซ่อนอยู่ภายใต้เดรสสีแดง "งั้นเหรอคะ... ถ้าอย่างนั้น..." "ฉันขอส่งคุณไปขอโทษของเก่าในนรกเลยแล้วกัน!" ฉึก! มีนาดึงมีดออกมาและแทงสวนเข้าไปที่ใต้คางของภวัตอย่างรวดเร็ว ใบมีดคมกริบทะลุผ่านกล่องเสียงขึ้นไปถึงสมอง ภวัตเบิกตาโพลงด้วยความตกตะลึง เลือดสีสดพุ่งกระฉูดออกมาอาบใบหน้าสวยของมีนา เขาร้องไม่ออก ได้แต่ส่งเสียง "อึก... อึก..." ในลำคอ เพื่อนร่วมโต๊ะต่างพากันตะลึงงันจนทำอะไรไม่ถูก "จะ... เจ้าหน้าที่ตำรวจ! ใครก็ได้ช่วยด้วย!" มีนาถอนมีดออกแล้วผลักร่างไร้วิญญาณของภวัตตกโซฟา เธอยืนตระหง่านอยู่ท่ามกลางความวุ่นวาย เลือดเปรอะเปื้อนชุดสีแดงจนแยกไม่ออกว่าอันไหนเลือด อันไหนสีชุด "กูนี่แหละตำรวจ..." เธอพูดเสียงเย็นยะเยือก ก่อนจะปามีดเล่มนั้นทิ้งลงบนศพของภวัตเพื่อปิดบัญชี หมับ! ข้อมือของเธอถูกคว้าโดยมือหนาที่แข็งแกร่ง เคนจิปรากฏตัวขึ้นจากเงามืดด้านหลัง เขาสวมสูทสีดำสนิท ใบหน้าเรียบเฉยแต่แววตาพึงพอใจ "หมดเวลาสนุกแล้วซินเดอเรลล่า..." "รถม้ากรงขังของเธอมารับแล้ว" เคนจิกระชากร่างของเธอให้เดินตามออกไปทางประตูหนีไฟ ทิ้งความโกลาหลและศพของคนทรยศไว้เบื้องหลัง ... ภายในรถลีมูซีน มีนานั่งตัวสั่นเทาอยู่ที่มุมรถ ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะความรู้สึกบางอย่างในใจมันแตกสลายไปจนหมดสิ้น เธอฆ่าคนรักเก่า... ด้วยมือตัวเอง เคนจิมองดูเธอเงียบๆ เขาหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาเช็ดเลือดบนใบหน้าเธอ "ร้องไห้ทำไม? เสียใจเหรอที่ฆ่ามัน?" "เปล่า..." มีนาตอบเสียงแหบพร่า "ฉันไม่ได้เสียใจที่มันตาย... แต่ฉันเสียใจที่เคยรักมัน" "ความรักมันไร้ค่ามีนา... จำใส่หัวไว้" เคนจิโยนผ้าทิ้ง แล้วรวบตัวเธอเข้ามานั่งบนตัก กลิ่นคาวเลือดจางๆ ปลุกสัญชาตญาณดิบของยากูซ่าให้ตื่นตัว "มีเพียง 'อำนาจ' และ 'การครอบครอง' เท่านั้นที่เป็นของจริง" เขาบดจูบลงมาอย่างรุนแรง ดูดกลืนเสียงสะอื้นของเธอลงไปในลำคอ มือหนาบีบเค้นไปทั่วร่างกายที่เปื้อนเลือด ชุดเดรสสีแดงถูกฉีกทึ้งจนขาดวิ่น "แกจะทำอะไรอีก... ฉันเหนื่อย..." มีนาพยายามผลักอกเขาออก "เหนื่อยก็ต้องทำ... เพราะนี่คือรางวัลของฆาตกรคนเก่ง" "ฉันจะทำให้เธอลืมสัมผัสของไอ้สวะนั่น... ด้วยความเจ็บปวดจากฉัน" เคนจิปลดซิปกางเกงออก เขาจับสะโพกเธอให้มั่นคง แล้วกระแทกกายเข้าใส่โดยไม่เล้าโลม "อ๊าาา! เจ็บ! เคนจิ... หยุด!" มีนากรีดร้องเมื่อช่องทางที่แห้งผากถูกรุกราน ความเจ็บปวดแล่นพล่านไปทั่วร่าง แต่เคนจิไม่สนใจ เขาขยับกายอย่างดุดันเพื่อลงโทษที่เธอยังมีเยื่อใยให้อดีต "เจ็บสิดี... ความเจ็บจะทำให้เธอตื่น" "ตื่นจากฝันหวานโง่ๆ... มาสู่โลกความจริงที่เป็นทาสของฉัน" เขาจิกผมวิกสีบลอนด์ของเธอจนหลุดติดมือ เผยผมจริงสีดำขลับที่ยุ่งเหยิง เคนจิชอบแบบนี้มากกว่า... ชอบที่เป็นเธอจริงๆ มีนากัดฟันแน่น เล็บจิกเข้าที่ไหล่ของเขา น้ำตาไหลพรากด้วยความอัปยศ เธอเกลียดเขาที่ทำกับเธอเหมือนสิ่งของ แต่ลึกๆ ในใจ... เธอกลับรู้สึกปลอดภัยในอ้อมกอดปีศาจตนนี้ ปลอดภัยกว่าตอนอยู่ในอ้อมกอดจอมปลอมของภวัต "ฉันเกลียดแก... เคนจิ..." "เกลียดให้ตาย... แต่อย่าหยุดครางชื่อฉัน" บทรักที่ป่าเถื่อนดำเนินต่อไปจนถึงคฤหาสน์ คมดาบแห่งความแค้นได้ตัดขาดเยื่อใยสุดท้ายของเธอแล้ว บัดนี้... หัวใจของมีนาว่างเปล่า พร้อมที่จะให้ความมืดมิดของเคนจิเข้ามาครอบงำอย่างสมบูรณ์

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more