ตอนที่ 13 : การเดิมพันของมังกร
1824 Words
คฤหาสน์ริมแม่น้ำเจ้าพระยา เวลา 10:00 น.
ความเงียบสงัดภายในห้องนอนหรูหราถูกทำลายลงด้วยเสียงลมหายใจที่หนักหน่วง
ร.ต.อ. มีนา นั่งกอดเข่าอยู่บนพื้นพรมข้างเตียง
สายตาเหม่อมองไปยังกระจกบานใหญ่ที่สะท้อนภาพของผู้หญิงแปลกหน้า
ผู้หญิงที่มีรอยช้ำสีกุหลาบเต็มตัว
และมีแววตาที่ว่างเปล่าราวกับคนที่วิญญาณได้หลุดลอยไปแล้ว
เธอเพิ่งฆ่า ภวัต... ผู้ชายที่เธอเคยรัก
ด้วยมือคู่นี้ที่เคยสาบานว่าจะปกป้องประชาชน
ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีกำลังกัดกินหัวใจเธอจนเหวอะหวะ
แต่สิ่งที่น่ากลัวยิ่งกว่า... คือความรู้สึก 'โล่งใจ' ที่ได้ปลิดชีพคนทรยศ
"นั่งซึมเป็นหมาป่วยไปได้..."
เสียงทุ้มลึกดังขึ้นพร้อมกับกลิ่นอายที่คุ้นเคย
เคนจิ เดินเข้ามาในห้องด้วยชุดสูทสีเทาเข้มลายทาง
ดูภูมิฐานและทรงอำนาจจนน่าเกรงขาม
เขาโยนกล่องกำมะหยี่สีแดงสดลงตรงหน้าเธอ
"ลุกขึ้น... แล้วไปแต่งตัว"
"คืนนี้เรามีนัดสำคัญที่ปฏิเสธไม่ได้"
มีนามองกล่องนั่นด้วยสายตาที่ไร้ความรู้สึก
"ฉันไม่อยากไป... ฉันอยากอยู่คนเดียว"
"ทาสไม่มีสิทธิ์มีความต้องการส่วนตัว"
เคนจิเดินเข้ามาใกล้ ใช้เท้าเขี่ยกล่องให้เปิดออก
เผยให้เห็นชุดกี่เพ้าผ้าไหมสีแดงเพลิงที่สั้นกุดและผ่าข้างสูงลิ่ว
พร้อมกับรองเท้าส้นสูงและเครื่องประดับราคาแพง
"คืนนี้เราจะไปเยือนถิ่นของ 'เจ้าสัวมงคล' "
"เจ้าพ่อบ่อนกาสิโนที่ใหญ่ที่สุดในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้"
"และเขาคือคนที่กุมรายชื่อ 'ลูกค้า VIP' ที่ฟอกเงินผ่านบ่อน"
มีนาเงยหน้ามองเขา
คำว่า 'ฟอกเงิน' กระตุกสัญชาตญาณตำรวจของเธอให้ตื่นขึ้นอีกครั้ง
"แกจะไปเอาข้อมูลจากมันเหรอ?"
"ใช่... และฉันต้องการ 'ของนำโชค' ไปวางเดิมพัน"
เคนจิย่อตัวลง บีบคางเธอให้เชิดขึ้น
"เธอไงมีนา... ของนำโชคราคาแพงของฉัน"
...
VVIP Underground Casino, โรงแรมหรูใจกลางกรุง เวลา 21:00 น.
บรรยากาศภายในห้องโถงใต้ดินเต็มไปด้วยความหรูหราและกลิ่นอายของอบายมุข
แสงไฟระยิบระยับส่องกระทบกับโต๊ะพนันที่ปูด้วยผ้ากำมะหยี่สีเขียวเข้ม
ผู้คนในชุดราตรีและสูทหรูเดินขวักไขว่
เสียงชิปกระทบกันและเสียงหัวเราะดังระงมไปทั่ว
เคนจิเดินเข้ามาอย่างสง่าผ่าเผย
ข้างกายของเขาคือหญิงสาวในชุดกี่เพ้าสีแดงสดที่ดึงดูดทุกสายตา
มีนาเดินเชิดหน้าด้วยท่วงท่าที่มั่นคง
แม้ในใจจะรู้สึกอัปยศอดสูจนแทบอยากจะแทรกแผ่นดินหนี
ชุดกี่เพ้านี้มันรัดรูปจนเห็นทุกสัดส่วน
และรอยผ่าข้างที่สูงจนเกือบถึงเอวนั้น...
ทำให้เธอต้องระวังทุกฝีก้าว เพราะข้างในเธอ 'ไม่ได้ใส่อะไรเลย'
ตามคำสั่งบ้ากามของปีศาจข้างกาย
"ยิ้มหน่อยสิที่รัก... ทำหน้าเหมือนจะไปฆ่าใครแบบนั้นเดี๋ยวไก่ตื่นหมด"
เคนจิกระซิบพลางโอบเอวเธอแน่น
มือหนาจงใจสอดเข้าไปในรอยผ่าของชุด ลูบไล้ต้นขาเนียนอย่างถือสิทธิ์
มีนาสะดุ้งเฮือก รีบตะปบมือเขาไว้
"หยุดนะ... คนมองกันเต็มไปหมดแล้ว"
"ให้มองสิ... ให้พวกมันรู้ว่าของชิ้นนี้มีเจ้าของแล้ว"
"และเจ้าของ... หวงมาก"
เขากดยิ้มร้ายก่อนจะพาเธอเดินตรงไปที่ห้องรับรองพิเศษ
ที่นั่น... เจ้าสัวมงคล ชายร่างท้วมวัยหกสิบกำลังนั่งสูบซิการ์รออยู่
รายล้อมด้วยบอดี้การ์ดนับสิบคน
"โอ้... คุณเคนจิ มังกรหนุ่มแห่งริวโอ"
"ไม่เจอกันนาน... พาตุ๊กตาหน้ารถสวยๆ มาด้วยเหรอเนี่ย"
เจ้าสัวมงคลมองมีนาด้วยสายตาโลมเลียที่น่ารังเกียจ
สายตาของเธากวาดมองชุดสีแดงที่แทบจะปิดอะไรไม่มิด
"สวัสดีครับเจ้าสัว... นี่ 'มีมี่' เด็กในสังกัดผมเอง"
เคนจิแนะนำด้วยชื่อปลอม
เขาดันหลังมีนาให้ไปนั่งลงข้างๆ เขาบนโซฟาหนัง
"สวย... สวยจริงๆ แววตาดุเหมือนแม่เสือเลย"
"วันนี้คุณเคนจิจะมาเล่นอะไรล่ะ? บาคาร่า? หรือโป๊กเกอร์?"
"ผมไม่ได้มาเล่นไพ่ครับเจ้าสัว..."
เคนจิเอนหลังพิงพนักโซฟาด้วยท่าทีผ่อนคลาย
แต่บรรยากาศรอบตัวกลับกดดันจนคนในห้องเริ่มอึดอัด
"ผมมาขอเดิมพัน... ด้วยชีวิต"
"ผมต้องการรายชื่อบัญชีม้าทั้งหมดที่คุณดูแลอยู่"
เจ้าสัวมงคลหัวเราะลั่นจนพุงกระเพื่อม
"โฮะๆๆ คุณเคนจิ... คุณรู้ไหมว่าขอนั่นมันราคาเท่าไหร่?"
"คุณมีอะไรมาแลกที่สมน้ำสมเนื้อเหรอ?"
เคนจิหันมามองมีนา
สายตาของเขาอ่านยากและลึกล้ำ
ก่อนที่เขาจะเอ่ยคำพูดที่ทำให้มีนาเลือดขึ้นหน้า
"ผมวางเดิมพันด้วยผู้หญิงคนนี้"
"ถ้าผมแพ้... เธอจะเป็นของคุณทันที"
มีนาเบิกตากว้าง หันขวับไปมองหน้าเคนจิ
"แกจะบ้าเหรอ! ฉันไม่ใช่สิ่งของนะ!"
เธอกระซิบด่าเสียงรอดไรฟัน
แต่เคนจิกลับบีบมือเธอแน่นจนกระดูกแทบแตก
ส่งสายตาเตือนว่า 'หุบปากแล้วเล่นตามน้ำ'
"น่าสนใจ..."
เจ้าสัวมงคลเลียริมฝีปากพลางจ้องมองเรือนร่างของมีนา
"ของดีขนาดนี้... แถมเป็นเด็กของคุณเคนจิ ลีลาคงไม่ธรรมดา"
"ตกลง! เรามาวัดดวงกันตาเดียวจบ... รัสเซียนรูเล็ต"
ปืนลูกโม่สีเงินวาววับถูกนำมาวางบนโต๊ะกลาง
กระสุนหนึ่งนัดถูกใส่เข้าไปในรังเพลิง
เจ้าสัวมงคลหมุนโม่ปืนเสียงดัง 'กริ๊ก' ยาวนาน
บรรยากาศในห้องเงียบกริบจนได้ยินเสียงแอร์
"เชิญคุณก่อนเลย... ในฐานะผู้ท้าชิง"
เจ้าสัวเลื่อนปืนมาตรงหน้าเคนจิ
มีนาหัวใจเต้นรัว เหงื่อซึมเต็มฝ่ามือ
นี่มันบ้าชัดๆ... ชีวิตของเธอและเขาแขวนอยู่บนไกปืน
เคนจิหยิบปืนขึ้นมาอย่างไม่ลังเล
เขาไม่แม้แต่จะมองปืน แต่กลับหันมามองตามีนา
"เชื่อใจฉันไหม?"
"ไม่..."
มีนาตอบทันควัน
เคนจิหัวเราะในลำคอ
"ดี... เพราะความเชื่อใจมันฆ่าคนมาเยอะแล้ว"
"แต่จงเชื่อใน 'อาณัติ' ที่ฉันมีเหนือเธอ"
แกร๊ก!
เคนจิจ่อปืนที่ขมับตัวเองแล้วลั่นไกทันทีโดยไม่กะพริบตา
เสียงนกสับกระแทกเข็มแทงชนวนดังก้อง...
แต่ไม่มีกระสุนออกมา
"รอดไปนะ..."
เจ้าสัวมงคลหน้าถอดสีเล็กน้อย
เขาหยิบปืนกลับไป จ่อที่ขมับตัวเองด้วยมือที่สั่นเทา
"ตาผมบ้าง..."
แกร๊ก!
ว่างเปล่า...
เกมดำเนินต่อไปจนเหลือโอกาสเพียง 50:50
ปืนกลับมาอยู่ที่มือของเคนจิอีกครั้ง
คราวนี้... โอกาสที่กระสุนจะลั่นมีสูงมาก
มีนากำหมัดแน่น เล็บจิกเข้าที่ต้นขาตัวเอง
ถ้าเคนจิตาย... เธอจะตกเป็นของไอ้แก่ตัณหากลับนี่ทันที
และเธอคงต้องฆ่าตัวตายดีกว่ายอมให้มันแตะต้อง
"คุณเคนจิ... จะถอยตอนนี้ยังทันนะ"
"ทิ้งผู้หญิงไว้ แล้วกลับไปซะ"
เจ้าสัวมงคลยื่นข้อเสนอ
เคนจิยกปืนขึ้นจ่อขมับตัวเองอีกครั้ง
รอยยิ้มของเขายังคงประดับอยู่บนใบหน้า
"มังกร... ไม่เคยถอย"
"และของของฉัน... ไม่มีใครมีสิทธิ์แตะต้อง"
ในวินาทีที่เขากำลังจะเหนี่ยวไก
ไฟในห้องดับพรึบลงกะทันหัน!
ปัง! ปัง! ปัง!
เสียงปืนดังสนั่นหวั่นไหวไม่ใช่จากปืนลูกโม่
แต่มาจากกลุ่มมือสังหารที่พังประตูเข้ามา
"ฆ่ามัน! ฆ่าไอ้เคนจิ!"
เสียงตะโกนดังลั่นพร้อมกับแสงไฟจากปากกระบอกปืนที่สาดส่อง
"มีนา! ก้มลง!"
เคนจิกดหัวเธอลงกับโซฟาทันที
เขายิงสวนกลับไปด้วยปืนพกที่ซ่อนอยู่ใต้สูทอย่างแม่นยำ
"นี่มันกับดัก! ไอ้เจ้าสัวมันกะจะฆ่าเราตั้งแต่แรกแล้ว!"
เคนจิตะโกนบอกแข่งกับเสียงปืน
มีนาที่หมอบอยู่ใต้โต๊ะเหลือบไปเห็นดาบซามูไรสั้นที่ประดับอยู่บนผนังห้อง
สัญชาตญาณ S.W.A.T ทำงานเร็วกว่าความคิด
เธอกลิ้งตัวไปคว้าดาบเล่มนั้นมา
พร้อมกับกระชากชายกระโปรงกี่เพ้าให้ขาดขึ้นมาถึงเอวเพื่อให้เคลื่อนไหวสะดวก
เผยให้เห็นขาขาวเรียวยาวที่ไร้การปกปิด
แต่ตอนนี้เธอไม่สนความอายอีกแล้ว
เธอพุ่งตัวเข้าไปขวางหน้าเคนจิ
ในจังหวะที่มือสังหารคนหนึ่งกำลังจะลอบยิงเขาจากด้านข้าง
เคร้ง!
คมดาบปัดวิถีกระสุนได้อย่างปาฏิหาริย์
ก่อนที่มีนาจะตวัดดาบกลับไปฟันเข้าที่ข้อมือของมันจนขาดกระเด็น
"อ๊ากกก!"
"อย่ามาแตะต้องเขา!"
มีนาตะโกนลั่น แววตาของเธอเปลี่ยนเป็นนักล่าเต็มตัว
เธอยืนหันหลังชนกับเคนจิ
ดาบในมือเปื้อนเลือด... ชุดกี่เพ้าสีแดงพลิ้วไหวตามจังหวะการต่อสู้
"หึ... นึกว่าจะเป็นแค่แมวเชื่องๆ"
"ที่แท้ก็เลี้ยงเสือไว้นี่เอง"
เคนจิเอ่ยชมท่ามกลางดงกระสุน
เขายิงคุ้มกันให้เธอ ขณะที่มีนาใช้ดาบจัดการพวกที่เข้ามาประชิดตัว
การประสานงานของทั้งคู่ลื่นไหลราวกับเต้นรำท่ามกลางความตาย
ไม่ใช่ในฐานะเจ้านายกับทาส
แต่ในฐานะ คู่หูเดนตาย
...
เมื่อเสียงปืนสงบลง
ห้องหรูหรากลายเป็นซากปรักหักพัง
เจ้าสัวมงคลหนีไปได้ทางช่องทางลับ
ทิ้งศพลูกน้องไว้นับสิบเกลื่อนพื้น
มีนายืนหอบหายใจ เลือดของศัตรูเปรอะเปื้อนแก้มเนียน
ชุดกี่เพ้าขาดวิ่นจนแทบไม่เหลือสภาพ
เคนจิเดินเข้ามาหาเธอ
เขาไม่ได้พูดอะไร แต่ถอดเสื้อสูทออกมาคลุมร่างที่เกือบเปลือยของเธอไว้
"แก... บาดเจ็บไหม?"
มีนาถามเสียงแผ่ว พลางสำรวจร่างกายเขา
เคนจิส่ายหน้า
เขาดึงเธอเข้ามาในอ้อมกอดแน่น
กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้ง แต่ความอบอุ่นจากตัวเขากลับชัดเจนกว่า
"เธอปกป้องฉัน..."
เขาพูดเสียงเบาข้างหูเธอ
"ฉันแค่ไม่อยากเป็นม่ายไร้สังกัด"
มีนาตอบประชดเพื่อกลบเกลื่อนความรู้สึกบางอย่าง
ที่มันเริ่มก่อตัวขึ้นในใจ... ความรู้สึกหวงแหนชีวิตของผู้ชายคนนี้
"ปากแข็ง..."
เคนจิเชยคางเธอขึ้น
ก่อนจะประทับจูบลงมาอย่างหนักหน่วงและดูดดื่ม
ท่ามกลางกองศพและกลิ่นดินปืน
จูบนี้ไม่ใช่การลงโทษ... แต่มันคือการ 'ยอมรับ'
"คืนนี้กลับไป... ฉันจะให้รางวัลอย่างงาม"
"รางวัลที่เธอจะลืมไม่ลงเลยล่ะ... แม่เสือสาวของฉัน"
มีนาหน้าร้อนผ่าว
เธอรู้ดีว่ารางวัลของยากูซ่าหมายถึงอะไร
และร่างกายของเธอก็เริ่มจะทรยศต่อสมองอีกครั้ง
การเดิมพันครั้งนี้... เคนจิอาจจะไม่ชนะบนโต๊ะพนัน
แต่เขาชนะเดิมพันที่ใหญ่กว่านั้น
นั่นคือการได้ใจของนักฆ่าสาวที่ชื่อมีนา... ไปครองทีละน้อย
- Writer
