กบฏรักใต้อาณัติยากูซ่า

ตอนที่ 7 : ปิดบัญชีเลือด (NC20+)

โกดังเก็บสินค้าส่งออก, จังหวัดสมุทรปราการ เวลา 23:45 น.

กลิ่นน้ำเค็มจากป่าชายเลนโชยมาปะทะจมูกพร้อมกับลมทะเลที่พัดเอื่อย ที่นี่คือรังลับของ ร.ต.ท. สันติ และพวกตำรวจกังฉินที่ร่วมมือกับมาเฟียท้องถิ่น

แสงไฟนีออนสลัวภายในโกดังสาดส่องให้เห็นตู้คอนเทนเนอร์ที่วางเรียงราย มันคือสถานที่สมบูรณ์แบบสำหรับการทำเรื่องโสมมที่ไม่มีใครกล้าแตะต้อง

รถตู้สีดำสนิทของตระกูลริวโอเคลื่อนตัวเข้ามาจอดที่หน้าอาคารไม้อย่างช้าๆ

ทานากะ ก้าวลงจากรถพร้อมกับชุดสูทที่เนี้ยบกริบเช่นเคย ก่อนจะเดินไปเปิดประตูบานเลื่อนด้านหลังเพื่อเชื้อเชิญ 'สินค้า' สำคัญลงมา

ร.ต.อ. มีนา ก้าวเท้าลงมาบนพื้นปูนที่เฉอะแฉะด้วยความรู้สึกสั่นสะท้าน เธอสวมชุดเดรสสีแดงเพลิงสั้นกุดรัดรูปจนแทบจะเห็นทุกส่วนสัดของร่างกาย

ผ้าเนื้อบางเบาเผยให้เห็นแผ่นหลังเนียนที่ยังคงมีรอยจูบสีกุหลาบของเคนจิจางๆ

ใบหน้าของเธอถูกแต่งแต้มจนดูเย้ายวนและดุดันในเวลาเดียวกัน ทว่าดวงตาคู่สวยกลับดูเลื่อนลอยและสั่นเครือราวกับคนที่หมดหวังในชีวิต

นี่คือการแสดงบทบาท 'นางบำเรอที่ถูกทิ้ง' ตามแผนการของมังกรทมิฬ

"ไง... ไอ้ทานากะ นายมึงส่งของมาให้กูจริงเหรอวะ?"

เสียงทุ้มต่ำและแหบพร่าดังกึกก้องออกมาจากในตัวอาคาร สันติ เดินออกมาพร้อมกับลูกน้องอีกสี่ห้าคนที่ถืออาวุธครบมือ

เขามองดูมีนาด้วยสายตาหิวกระหายและดูถูกเหยียดหยามอย่างไม่ปิดบัง

เขาสูบบุหรี่พลางพ่นควันสีเทาใส่หน้าของอดีตรุ่นน้องอย่างจงใจ มีนาพยายามจะพุ่งตัวเข้าไปบีบคอเขาทันที

แต่ทานากะกลับคว้าแขนเธอไว้ มันคือการส่งสัญญาณเตือนว่า... อย่าเพิ่งเปิดเผยตัว

"นายท่านบอกว่า ผู้หญิงคนนี้ดื้อเกินไปจนรำคาญ"

"เลยอยากส่งมาให้สารวัตรสันติช่วย 'ดัดนิสัย' ให้หน่อย"

"เผื่อว่ารสชาติบ้านๆ แบบคนไทย จะทำให้มันเชื่องขึ้นมาบ้าง"

ทานากะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยตามบทที่วางไว้ สันติหัวเราะร่าอย่างชอบใจ เขาเดินเข้ามาใกล้มีนาจนได้กลิ่นเหล้าและบุหรี่

มือหนาที่หยาบกร้านเอื้อมมาเชยคางเธอขึ้นแรงๆ

"โอ้โห... สภาพสารวัตรมือปราบหน้าแดงๆ แบบนี้ กูชอบว่ะ"

"มึงจำได้ไหมมีนา? วันนั้นกูเกือบจะส่งมึงไปนรกแล้วนะ"

"แต่นึกไม่ถึงว่ามึงจะยอมลดตัวไปเป็นหมาให้ยากูซ่าจนเขาเบื่อทิ้งแบบนี้"

"ไอ้สารเลว..."

มีนาเค้นเสียงพูดรอดไรฟันพลางน้ำตาคลอเบ้าอย่างแนบเนียน สันติหัวเราะลั่นอย่างสะใจที่เห็นผู้หญิงที่เคยทะนงตนต้องตกต่ำถึงเพียงนี้

"เออ! กูเลว! แต่กูรวยและกูมีอำนาจโว้ย!"

"ทานากะ... มึงกลับไปบอกนายมึงนะ ว่าขอบใจมาก"

"คืนนี้กูจะรับช่วงต่อ 'ของเล่น' ชิ้นนี้เอง"

เคนจิที่เฝ้ามองเหตุการณ์ผ่านกล้องจิ๋วที่ซ่อนอยู่ในปลอกคอของมีนา เขานั่งจิบสาเกเย็นอยู่ในคฤหาสน์หรูด้วยแววตาที่อำมหิตจนน่าขนลุก

ความหึงหวงที่เขามีต่อมีนาเริ่มปะทุขึ้น แต่วิถียากูซ่าสอนให้เขารอคอย

สันติกระชากแขนมีนาให้เดินตามเข้าไปในห้องทำงานด้านหลังโกดัง ห้องนั้นบุด้วยไม้อัดเก่าๆ

มีเพียงเตียงไม้กระดานและโต๊ะทำงานที่เต็มไปด้วยขวดเหล้า เขาวิ่งไปล็อกประตูเสียงดัง 'แกร๊ก' ก่อนจะหันมามองมีนาด้วยแววตาหื่นกระหาย

"มานี่มา... มาดูลูกพี่มึงจะสอนงานคืนนี้"

เขากระชากร่างของมีนาลงบนเตียงไม้อย่างแรง ความเจ็บปวดที่บาดแผลเดิมเริ่มประท้วง แต่มีนาต้องอดทน

เธอมองเห็นแฟลชไดรฟ์อีกอันที่เสียบอยู่ที่โน้ตบุ๊กของสันติบนโต๊ะ

นั่นคือเป้าหมายที่สอง... ข้อมูลสำรองของพวกมัน

"อย่าเข้ามานะ... อึก..."

มีนาทำทีเป็นดิ้นรนหนีขณะที่สันติพุ่งเข้ามาคร่อมร่างเธอไว้ เขากระชากเสื้อเดรสสีแดงของเธอจนขาดวิ่น เผยให้เห็นชุดชั้นในลูกไม้สีดำ

และที่สำคัญ... ปลอกคอหนัง ที่เคนจิใส่ให้เธอยังคงรัดแน่นอยู่

"อ้าว... มีปลอกคอด้วยเหรอวะ? ไอ้เคนจินี่มันรสนิยมแปลกดีนะ"

"งั้นคืนนี้กูขอเป็นเจ้าของสุนัขตัวนี้ต่อละกัน!"

สันติซุกไซ้ซอกคอขาวอย่างรุนแรง กลิ่นที่น่ารังเกียจของเขาทำให้มีนาอยากจะอาเจียนออกมา เขาเริ่มบดจูบที่รุนแรงและป่าเถื่อนลงบนริมฝีปากของเธอ

มือหนาหยาบกร้านบีบคั้นทรวงอกอวบอิ่มอย่างไม่เบามือ มีนาหลับตาแน่นพลางนึกถึงสัมผัสของเคนจิ...

ความเจ็บปวดนี้เทียบไม่ได้เลยกับสิ่งที่มังกรทมิฬเคยทำกับเธอ

เคนจิที่ดูภาพอยู่ถึงกับกำจอกสาเกในมือจนแตกละเอียด เลือดซึมออกมาตามง่ามนิ้วของเขา

"อีกนิดเดียวนะมีนา... พิสูจน์ความภักดีของเธอให้ฉันเห็น"

เขากระซิบเสียงต่ำพลางมองดูสันติที่เริ่มปลดเข็มขัดกางเกงออก ภาพอดีตรุ่นพี่ที่เธอนับถือ กำลังจะข่มเหงเธออย่างบ้าคลั่ง

"มึงนี่มันแน่นจริงๆ นะมีนา... มิน่าไอ้เคนจิมันถึงเลี้ยงไว้นาน"

สันติแยกขาเรียวของเธอออกกว้างพลางกระแทกตัวตนเข้าไปทันที "อึก...!" มีนากรีดร้องในลำคอด้วยความเจ็บปวดและรังเกียจ

จังหวะที่ป่าเถื่อนและไร้รสนิยมของสันติทำให้เธอรู้สึกเหมือนถูกทำลาย แต่ในขณะเดียวกัน สติของเธอกลับแจ่มชัดขึ้นเรื่อยๆ

"สะใจมึงไหมล่ะมีนา? สารวัตรหญิงผู้เก่งกาจ ต้องมาอ้าขาให้ตำรวจเลวอย่างกู!"

สันติกระหน่ำสะโพกอย่างรุนแรง เขาหลับตาพริ้มด้วยความสุขสม และนั่นคือวินาทีที่เขาลดการระวังตัวลงถึงขีดสุด

มีนาเอื้อมมือไปที่ทรงผมที่มัดมวยไว้เป็นระเบียบ เธอถอน ปิ่นปักผมเงิน ที่เคนจิมอบให้เธอเมื่อเย็นออกมา มันไม่ใช่แค่เครื่องประดับ...

แต่มันคือเข็มอาบยาพิษชนิดแรงที่สุด

"ไปลงนรกซะ... ไอ้สันติ!"

มีนาตวาดลั่นพร้อมกับปักปิ่นเงินนั่นเข้าที่ลำคอของสันติอย่างแม่นยำ ยาพิษออกฤทธิ์ทันทีที่เข้าสู่กระแสเลือด

สันติเบิกตากว้าง ร่างกายของเขาเกร็งกระตุกอย่างรุนแรง เขาพยายามจะร้องเรียกคนข้างนอกแต่ไม่มีเสียงหลุดออกมาจากลำคอ

เลือดสีดำเข้มไหลทะลักออกมาจากรอยแผลเล็กๆ นั่น

"อั่ก... อึก..."

เขาทรุดลงทับร่างของมีนาพร้อมกับอาการชักกระตุกที่ค่อยๆ สงบลง ดวงตาของเขายังคงจ้องมองมีนาด้วยความหวาดกลัวและงุนงงจนวินาทีสุดท้าย

มีนาผลักร่างไร้วิญญาณของอดีตรุ่นพี่ออกไปอย่างไม่ใยดี เธอรีบลุกขึ้นคว้าเสื้อผ้าที่พอจะปกปิดร่างกายได้

แล้วปรี่ไปที่โน้ตบุ๊กเพื่อดึงแฟลชไดรฟ์ข้อมูลสำคัญออกมา

"ปิดบัญชีแล้วนะ... พี่สันติ"

ทันใดนั้น ประตูห้องทำงานถูกพังเข้ามาอย่างแรง! โครม!

ลูกน้องของสันติสามคนพุ่งเข้ามาเห็นร่างเจ้านายนอนตายอยู่บนเตียง พวกมันชักปืนขึ้นมาเล็งที่มีนาทันที

"นังแพศยา! มึงฆ่านาย!"

ปัง! ปัง! ปัง!

มีนาพุ่งตัวหลบหลังโต๊ะทำงานอย่างคล่องแคล่ว เธอยกปืนพกกระบอกเล็กที่ซ่อนอยู่ในขาหนีบออกมาสวนกลับ

กระสุนเจาะเข้าที่หน้าผากของลูกน้องคนแรกอย่างแม่นยำ

แต่กำลังเสริมของพวกมันเริ่มแห่กันเข้ามานับสิบ มีนาเริ่มจนมุม... เธอกระชับปืนในมือแน่น เตรียมจะสู้ตายที่นี่

"จะไปลงนรกพร้อมกันเลยไหมล่ะ ไอ้พวกสวะ!"

เคร้ง!

เสียงหน้าต่างกระจกแตกกระจายพร้อมกับการปรากฏตัวของเงาสีดำ ลูกระเบิดควันถูกโยนเข้ามาบดบังทัศนวิสัยของพวกตำรวจกังฉิน

ท่ามกลางกลุ่มควันสีขาว ชายหนุ่มร่างสูงโปร่งเดินฝ่าเข้ามาอย่างสง่างาม ในมือของเขามีดาบซามูไร (Katana) ที่คมกริบสะท้อนแสงไฟ

เคนจิ ก้าวเข้ามาอย่างมัจจุราชยามราตรี เขาเหวี่ยงดาบเพียงครั้งเดียว หัวของตำรวจเลวคนหนึ่งก็กระเด็นหลุดจากบ่า

"ใครอนุญาตให้พวกแกแตะต้อง 'ของ' ของฉัน?"

เสียงทุ้มลึกแฝงรังสีอำมหิตทำให้ทุกคนในห้องต้องหยุดชะงักด้วยความหวาดกลัว เคนจิเคลื่อนไหวรวดเร็วดุจมังกรที่บ้าคลั่ง

คมดาบสีเงินวับวาวฟันฝ่าดงกระสุนและร่างของศัตรูอย่างไม่ปราณี

เลือดสีแดงฉานสาดกระจายเต็มผนังห้องและเสื้อเชิ้ตสีขาวของเขา มีนามองดูภาพนั้นด้วยความทึ่ง...

ยากูซ่าที่เธอเคยเกลียด บัดนี้กำลังเข่นฆ่าทุกคนที่ขวางหน้าเพื่อช่วยเธอ

เมื่อทุกอย่างสงบลง ห้องทั้งห้องเหลือเพียงซากศพและกลิ่นคาวเลือด เคนจิเก็บดาบเข้าฝักอย่างเยือกเย็น เขาเดินเข้ามาหามีนาที่นั่งหอบรัวอยู่หลังโต๊ะ

เขามองดูสภาพเสื้อผ้าที่ฉีกขาดและรอยเลือดบนตัวเธอ ความอ่อนโยนจางๆ ปรากฏขึ้นในดวงตาสีดำสนิทนั่นครู่หนึ่ง

เขาถอดสูทสีดำราคาแพงออกมาคลุมไหล่ให้เธอ ก่อนจะเชยคางเธอขึ้นมาสบตาในระยะประชิด

"ทำได้ดีมากมีนา... พิสูจน์ความภักดีสำเร็จแล้วนะ"

"แกมาที่นี่เพื่อมาดูผลงาน หรือมาเพื่อปกป้องของเล่นแกกันแน่?"

มีนาถามเสียงสั่นพลางโผเข้ากอดอกแกร่งของเขาอย่างลืมตัว น้ำตาที่กักเก็บไว้พรั่งพรูออกมาด้วยความรู้สึกที่พังทลาย

เคนจิโอบกอดเธอไว้แน่น เขาจูบซับที่หน้าผากของเธออย่างแผ่วเบา มันเป็นสัมผัสที่อุ่นใจอย่างประหลาดท่ามกลางกองศพ

"ทั้งสองอย่าง..."

"แต่จากนี้ไป... เธอไม่ต้องใช้ร่างกายไปแลกกับข้อมูลสกปรกพวกนี้อีกแล้ว"

"เพราะฉันจะทำให้คนทั้งกรมตำรวจ... ต้องสยบแทบเท้าเธอเอง"

เคนจิอุ้มมีนาขึ้นแนบอกพลางเดินออกจากโกดังนรกนั่น ท่ามกลางกองเพลิงที่เริ่มลุกไหม้เพื่อทำลายหลักฐานทุกอย่าง

นี่คือจุดจบของความแค้นกบแรก... แต่มันคือจุดเริ่มต้นของสงครามเต็มรูปแบบ ที่มังกรยากูซ่าจะปฏิวัติวงการตำรวจกังฉินด้วยมือของเขาเอง