บนเรือสปีดโบ๊ท, กลางทะเลญี่ปุ่น เวลา 05:30 น.
รสคาวเลือดข้นคลั่กคละคลุ้งอยู่ในโพรงปาก
ผสมกับรสเค็มปร่าของน้ำทะเลและความขมขื่นของความรู้สึกผิด
ร.ต.อ. มีนา ค่อยๆ คลายกรามที่ขบแน่นออกจากท่อนแขนกำยำของ เคนจิ
รอยฟันคมกริบจมลึกลงไปในเนื้อจนเห็นเนื้อแดงๆ และเลือดที่ไหลซึมออกมาไม่หยุด
เธอหอบหายใจหนักหน่วง
ดวงตาที่เคยแดงก่ำด้วยความคลุ้มคลั่งเริ่มกลับมาเป็นสีดำสนิท
แต่แววตานั้นเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกเมื่อเห็นสิ่งที่ตัวเองทำลงไป
"เคนจิ... แขนแก..."
"เลือด... เลือดไหลเยอะมาก"
มือสั่นเทาของเธอพยายามจะเอื้อมไปแตะแผลนั้น
แต่เธอก็ชักมือกลับด้วยความกลัว
กลัวว่าตัวเองจะเผลอทำร้ายเขาอีก
"ขอโทษ... ฉันขอโทษ..."
"ฉันไม่ได้ตั้งใจ... มันหยุดไม่ได้..."
น้ำตาไหลพรากอาบสองแก้มที่เปรอะเปื้อนคราบเขม่าและฝุ่นผง
เคนจิไม่ได้แสดงสีหน้าเจ็บปวดเลยแม้แต่น้อย
เขามองดูรอยกัดบนแขนตัวเองด้วยสายตาที่สงบนิ่ง... เ
