ตอนที่ 20 : เงาจากแดนอาทิตย์อุทัย

1362 Words

บรรยากาศในห้องประชุมยังคงอบอวลไปด้วยความตึงเครียด แม้ว่าเหล่าผู้อาวุโสจากญี่ปุ่นจะเดินออกจากห้องไปแล้ว แต่สายตาดูแคลนและคำพูดเหยียดหยามที่ทิ้งไว้ ยังคงลอยวนเวียนอยู่ในอากาศราวกับหมอกพิษ ร.ต.อ. มีนา (หรือตอนนี้คือ นายหญิงมีนา) นั่งนิ่งอยู่ที่เดิม มือเรียวกำพนักเก้าอี้แน่นจนข้อขาว เธอกวาดสายตามองไปที่ เคนจิ ซึ่งกำลังนั่งจุดซิการ์อย่างใจเย็น "พวกมันไม่ยอมรับฉัน..." เธอเอ่ยขึ้นเสียงเรียบ "แน่นอน... พวกตาแก่นั่นยึดติดกับธรรมเนียมโบราณ" "สำหรับพวกมัน... ผู้หญิงมีหน้าที่แค่รินเหล้าและอ้าขาบนเตียง" "การที่ฉันยกเธอขึ้นมาเสมอฉัน... มันคือการตบหน้าพวกมันฉาดใหญ่" เคนจิพ่นควันสีเทาออกมา เขาลุกขึ้นเดินมาหาเธอ วางมือหนาลงบนไหล่บางที่ตึงเครียด "แต่ไม่ต้องห่วง... ในอาณาจักรริวโอ คำสั่งของฉันคือประกาศิต" "ใครที่ไม่พอใจ... ก็แค่กำจัดทิ้ง" "แต่ดูเหมือนพวกมันจะไม่ยอมจบง่ายๆ นะ" มีนาแย้ง สัญชาตญาณนักล่าของเธอกำลังส่งสัญญาณเตือนภัย และมันก็แม่นยำเสมอ ก๊อก... ก๊อก... เสียงเคาะประตูดังขึ้นก่อนที่ ทานากะ จะเดินเข้ามาด้วยสีหน้ากังวล "ขออภัยครับนายท่าน..." "ท่านเก็นจิโร่ (หัวหน้าสภาอาวุโส) ขอท้าพิสูจน์คุณสมบัติของนายหญิงครับ" "พิสูจน์?" เคนจิเลิกคิ้วสูง นัยน์ตาวาวโรจน์ด้วยความไม่พอใจ "ท่านบอกว่า... ถ้านายหญิงเป็นดาบที่คมจริงอย่างที่คุยโว" "ก็ต้องผ่านด่าน 'องครักษ์เงา' ของท่านให้ได้ก่อน" "ท่านรออยู่ที่โรงฝึกโดโจข้างล่างแล้วครับ" เคนจิกัดฟันกรอด เตรียมจะออกไปสั่งสอนตาแก่จอมจุ้นจ้าน แต่มือเล็กของมีนากลับรั้งแขนเขาไว้ "ไม่ต้อง..." เธอลุกขึ้นยืนเต็มความสูง จัดเสื้อกิโมโนให้เข้าที่ แววตาที่เคยวูบไหว บัดนี้เย็นชาดุจน้ำแข็งขั้วโลก "ถ้าฉันไม่พิสูจน์ให้เห็นกับตา... พวกมันก็จะหาเรื่องมาแซะแกไม่เลิก" "ฉันจะไปจัดการให้มันจบๆ" เคนจิมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยความทึ่ง เธอเติบโตขึ้นมาก... มากกว่าที่เขาคาดหวังไว้ จากลูกแมวที่ขู่ฟ่อ กลายเป็นนางสิงห์ที่พร้อมขย้ำเหยื่อ "ตามใจเธอ..." "แต่อย่าออมมือเด็ดขาด... เพราะที่ญี่ปุ่น ความพ่ายแพ้หมายถึงความตาย" ... โรงฝึกโดโจ, ชั้นล่างของอาคาร พื้นที่กว้างขวางปูด้วยไม้สนขัดมันสะอาดตา ผู้อาวุโสทั้งสามนั่งเรียงกันอยู่บนเบาะรองนั่งฝั่งหนึ่ง ตรงกลางลานประลอง... ชายร่างยักษ์ในชุดคาราเต้สีดำยืนตระหง่านอยู่ กล้ามเนื้อเป็นมัดๆ และรอยแผลเป็นบนหน้าบอกให้รู้ว่าผ่านศึกมาโชกโชน เขาคือ ทาเคชิ ยอดฝีมือคาราเต้สายดำระดับ 5 ดั้ง "เชิญครับ... นายหญิง" เก็นจิโร่เอ่ยด้วยน้ำเสียงยั่วยุ "หวังว่าดาบของท่านจะไม่ได้มีดีแค่บนเตียงนะครับ" มีนาเดินลงสู่ลานประลองด้วยเท้าเปล่า เธอปฏิเสธดาบไม้ที่ทานากะส่งให้ "ฉันไม่ถนัดดาบไม้..." เธอหันไปมองเคนจิที่ยืนกอดอกดูอยู่ "ขอยืมมีดพกหน่อยสิ" เคนจิยิ้มมุมปาก เขาโยนมีดสั้นเล่มโปรดให้เธอทันที มีนารับมีดมาถือไว้ด้วยท่าทางทะมัดทะแมง "เริ่มได้!" สิ้นเสียงสัญญาณ ทาเคชิพุ่งเข้าใส่เธอด้วยความเร็วและพละกำลังมหาศาลราวกับรถถัง หมัดขวาตรงพุ่งเข้าใส่ใบหน้าสวยหมายจะน็อคในหมัดเดียว มีนาไม่ปะทะด้วยแรง เธอเบี่ยงตัวหลบวูบด้วยความพลิ้วไหวแบบยิวยิตสู อาศัยแรงพุ่งของคู่ต่อสู้ เหวี่ยงตัวเองไปด้านหลัง ฉึก! มีดสั้นกรีดผ่านต้นแขนของทาเคชิเป็นแผลยาว เลือดสีสดสาดกระเซ็นลงบนพื้นไม้ "อั่ก!" ทาเคชิคำรามลั่นด้วยความโกรธ เขาหมุนตัวเตะกวาด หวังจะหักขาเธอให้แหลก มีนากระโดดหลบได้อย่างหวุดหวิด แต่แรงลมจากการเตะทำให้ชายกิโมโนของเธอสะบัดไหว เธอกลิ้งตัวไปกับพื้น ตั้งหลักใหม่อย่างรวดเร็ว สายตาจับจ้องไปที่จุดตายของคู่ต่อสู้ เธอไม่ใช่ซามูไรที่สู้ด้วยเกียรติ แต่เธอคือตำรวจหน่วย S.W.A.T ที่ถูกฝึกมาให้ "กำจัดเป้าหมาย" ด้วยวิธีที่เร็วที่สุด ในจังหวะที่ทาเคชิพุ่งเข้ามาอีกครั้ง มีนาแกล้งทำเป็นเสียหลักล้มลง ทาเคชิแสยะยิ้ม ง้างหมัดเตรียมเผด็จศึก แต่นั่นคือกับดัก... มีนาใช้ขาสองข้างเกี่ยวคอของยักษ์ใหญ่แล้วบิดตัวอย่างแรงด้วยท่า Triangle Choke พร้อมกับสวนมีดในมือปักฉึกเข้าที่ ข้อพับขา ของเขา "อ๊ากกกกก!" ทาเคชิทรุดฮวบลงคุกเข่าด้วยความเจ็บปวด มีนาไม่ปล่อยโอกาสให้หลุดมือ เธอพุ่งตัวขึ้นไปขี่คอเขาจากด้านหลัง แขนเรียวรัดคอหอยเขาไว้แน่นจนหน้าเริ่มเขียวคล้ำ ส่วนปลายมีดเย็นเฉียบ... จ่ออยู่ที่ลูกกระเดือก "ยอมแพ้ซะ... ถ้าไม่อยากให้ลูกกระเดือกหลุดออกมาดูโลก" เธอกระซิบเสียงเหี้ยมข้างหู ทาเคชิพยายามดิ้น แต่ยิ่งดิ้น มีดก็ยิ่งกดลึกลงไปจนเลือดซึม "พะ... พอแล้ว!" เสียงตะโกนของเก็นจิโร่ดังขึ้น หน้าตาของผู้อาวุโสซีดเผือด เขาไม่คิดว่าผู้หญิงตัวเล็กๆ จะล้มยักษ์ใหญ่ได้ในเวลาไม่กี่นาที มีนาปล่อยร่างที่หมดสภาพของทาเคชิลงกับพื้น เธอลุกขึ้นยืน ปาดเหงื่อที่หน้าผาก ก่อนจะเดินตรงเข้าไปหาเก็นจิโร่ ดวงตาคมกริบจ้องมองตาแก่หัวโบราณอย่างไม่เกรงกลัว "หวังว่าการแสดงนี้จะถูกใจท่านนะคะ" "และจำไว้..." "ครั้งหน้าถ้าใครกล้าลองดีกับฉันอีก... มันจะไม่ได้จบแค่แผลถลอกแบบนี้" เธอปักมีดลงบนโต๊ะไม้ตรงหน้าเก็นจิโร่จนมิดด้าม เสียง ปึ้ก! ดังก้องไปทั่วห้องที่เงียบกริบ เคนจิเดินเข้ามาโอบไหล่เธอ เขาหัวเราะเสียงดังลั่นอย่างสะใจ "ชัดเจนพอนะครับท่านลุง?" "เมียผม... ไม่ใช่ดอกไม้ประดับแจกัน" "แต่เป็นดอกไม้กินคน" ... ช่วงค่ำ, บนรถลีมูซีน มีนานั่งพิงไหล่เคนจิด้วยความอ่อนเพลีย การต่อสู้เมื่อครู่สูบพลังงานเธอไปไม่น้อย "เจ็บตรงไหนไหม?" เคนจิถามพลางลูบผมเธอเบาๆ "ไม่... แค่เมื่อยนิดหน่อย" "เธอนี่มัน... เซ็กซี่เป็นบ้าเวลาจับมีด" เคนจิอดใจไม่ไหว ก้มลงหอมแก้มเธอฟอดใหญ่ "พอเลย... วันนี้ฉันเหนื่อยแล้วนะ" "รู้แล้วน่า... แค่จะบอกว่ามีรางวัลรออยู่" "รางวัลอะไรอีก?" มีนาทำหน้าเบื่อหน่าย เพราะรางวัลของเขามักจบลงบนเตียงเสมอ "ไม่ใช่เรื่องนั้น..." เคนจิทำหน้าจริงจังขึ้น เขาหยิบซองเอกสารสีน้ำตาลออกมาจากกระเป๋าเสื้อสูท "ฉันให้คนสืบเรื่องแม่ของเธอ" มีนาเด้งตัวขึ้นนั่งตรงทันที "แม่? แม่ฉันเสียไปตั้งแต่ฉันยังเด็กไม่ใช่เหรอ?" "นั่นคือสิ่งที่พ่อเธอ... หรือท่านอธิบดีหลอกเธอมาตลอด" "แม่เธอยังมีชีวิตอยู่มีนา" "และตอนนี้... เธอกำลังตกอยู่ในอันตราย" "เพราะมีคนจากญี่ปุ่น... กำลังตามล่าเธออยู่" "ใคร?" มีนาถามเสียงสั่น ความลับเรื่องชาติกำเนิดของเธอกำลังจะถูกเปิดเผย และมันอาจจะเกี่ยวพันกับตระกูลริวโอมากกว่าที่เธอคิด เคนจิหันมาสบตาเธอ แววตาเต็มไปด้วยความกังวลลึกๆ "คนที่ตามล่าแม่เธอ... คือพี่ชายต่างแม่ของฉันเอง" "ริวซากิ... ผู้นำอีกขั้วอำนาจของตระกูลริวโอ" "และดูเหมือนว่า... เลือดในตัวเธอ จะมีความสำคัญบางอย่างที่พวกมันต้องการ" โลกของมีนาหมุนคว้างอีกครั้ง ศัตรูไม่ได้มีแค่ในไทย... แต่มันกำลังข้ามน้ำข้ามทะเลมาจากแดนอาทิตย์อุทัย เงานั้นกำลังคืบคลานเข้ามาใกล้ และเป้าหมายของมันไม่ใช่แค่ชีวิต... แต่เป็นสายเลือดของเธอ

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more