กบฏรักใต้อาณัติยากูซ่า

ตอนที่ 15 : ความจริงที่โหดร้าย

สายฝนที่ตกลงมากระทบกระจกหน้าต่างห้องนอนใหญ่

ไม่ได้ช่วยชะล้างความหนาวเหน็บที่เกาะกุมหัวใจของ ร.ต.อ. มีนา ให้จางหายไปได้เลย

เธอนั่งตัวแข็งทื่ออยู่บนเตียงกว้าง

ดวงตาแดงก่ำจ้องมองรายชื่อบนหน้าจอแท็บเล็ตราวกับเห็นผี

พล.ต.อ. อดุลย์... อธิบดีกรมตำรวจ

ชื่อนี้ไม่ได้เป็นแค่ชื่อเจ้านายผู้บังคับบัญชาสูงสุด

แต่มันคือชื่อของคนที่เธอรักและเคารพเสมือนพ่อแท้ๆ

ภาพความทรงจำไหลย้อนเข้ามาในหัวราวน้ำป่า

วันที่ท่านติดยศร้อยตำรวจเอกให้เธอด้วยรอยยิ้มอบอุ่น

วันที่ท่านวางมือบนบ่าเธอในงานศพพ่อ แล้วบอกว่า "ฝากดูแลกรมตำรวจแทนพ่อด้วยนะลูก"

คำพูดเหล่านั้น...

กลายเป็นเพียงคำลวงโลกที่ใช้ปกปิดธุรกิจสีเทาเบื้องหลัง

ท่านคือคนที่อยู่บนยอดพีระมิดของการฟอกเงิน

และเป็นคนที่เซ็นอนุมัติให้ "กำจัด" ทีม S.W.A.T ของเธอทิ้งเพื่อปิดปาก

"มองจนตาถลน... ความจริงมันก็ไม่เปลี่ยนหรอกมีนา"

เสียงทุ้มต่ำของ เคนจิ ดังขึ้นทำลายความเงียบ

เขาดึงแท็บเล็ตออกจากมือที่สั่นเทาของเธอ

แล้วโยนมันไปที่ปลายเตียงอย่างไม่ไยดี

"เลิกหลอกตัวเองได้แล้ว"

"ฮีโร่ในนิยายมันไม่มีจริง... มีแต่ผลประโยชน์เท่านั้นที่ขับเคลื่อนโลกใบนี้"

"ทำไม... ฮึก... ทำไมต้องเป็นท่าน..."

มีนาซุกหน้าลงกับฝ่ามือ

เสียงสะอื้นไห้ดังลอดออกมาอย่างน่าเวทนา

กำแพงศรัทธาที่เธอยึดเหนี่ยวมาทั้งชีวิต พังทลายลงต่อหน้าต่อตา

เธอเหมือนคนหลงทางกลางพายุ ที่เพิ่งรู้ว่าเข็มทิศในมือมันเสียมาตลอด

เคนจิขยับตัวเข้ามาใกล้

เขากระชากข้อมือเธอออกจากการปิดบังใบหน้า

บังคับให้เธอสบตากับความมืดมิดและเยือกเย็นในดวงตาของเขา

"อย่าร้องไห้ให้กับคนที่เห็นเธอเป็นแค่หมากตัวหนึ่ง"

"น้ำตาของเธอ... ฉันอนุญาตให้ไหลออกมาได้แค่ตอนที่อยู่บนเตียงกับฉันเท่านั้น"

นิ้วหัวแม่มือของเขาปาดเช็ดน้ำตาที่แก้มเธอแรงๆ

สัมผัสนั้นหยาบกระด้างแต่แฝงไปด้วยความหวงแหน

เขาเกลียดที่เธอต้องเสียใจเพราะชายอื่น

แม้ชายคนนั้นจะเป็นเหมือนพ่อก็ตาม

"ฉันเจ็บ... เคนจิ... ตรงนี้มันเจ็บเหมือนจะตาย"

มีนาทุบกำปั้นลงที่อกข้างซ้ายของตัวเอง

ความเจ็บปวดจากการถูกหักหลัง มันทรมานยิ่งกว่าตอนโดนยิง

"งั้นก็ฆ่าความรู้สึกนั้นทิ้งซะ"

"ฆ่ามีนาคนเก่าที่อ่อนแอ... แล้วเกิดใหม่เป็นกบฏที่ไร้หัวใจ"

เคนจิโน้มใบหน้าลงมา

ประกบริมฝีปากลงบนปากที่สั่นระริกของเธอ

จูบครั้งนี้ไม่ได้เต็มไปด้วยตัณหาที่เร่งรีบเหมือนทุกครั้ง

แต่มันหนักหน่วง ขมขื่น และทรงพลัง

ราวกับเขาต้องการถ่ายทอดจิตวิญญาณความอำมหิตของเขา

เข้าไปแทนที่ความเศร้าโศกในใจเธอ

มีนาเผยอปากรับสัมผัส

รสชาติของเขาเป็นสิ่งเดียวที่ "จริงแท้" ที่สุดในตอนนี้

ในวันที่โลกทั้งใบหันหลังให้เธอ... มีเพียงปีศาจตนนี้ที่ยังกอดเธอไว้

และฉุดรั้งเธอไม่ให้จมดิ่งลงสู่ความบ้าคลั่ง

"อื้อ..."

เคนจิถอนจูบออกช้าๆ

หน้าผากของเขาชนกับหน้าผากของเธอ

ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดกัน

"ตอนนี้เธอไม่เหลือใครแล้วนะมีนา"

"ไม่มีกรมตำรวจ... ไม่มีพ่อ... ไม่มีศักดิ์ศรี"

"เธอมีแค่ฉัน... ที่เป็นเจ้าชีวิตคนเดียวของเธอ"

"ยอมรับมันซะ... แล้วฉันจะมอบพลังในการล้างแค้นให้"

คำพูดนั้นตอกย้ำพันธนาการให้แน่นหนายิ่งขึ้น

มีนาพยักหน้าช้าๆ

แววตาที่เคยเศร้าหมองเริ่มเปลี่ยนเป็นว่างเปล่าและเย็นชา

ความรัก ความศรัทธา ถูกแปรเปลี่ยนเป็นเชื้อเพลิงแห่งความแค้น

"ฉันต้องทำยังไง..."

"ลุกขึ้น... แล้วไปล่ามันกับฉัน"

เคนจิลุกขึ้นยืนเต็มความสูง

เขาเดินไปหยิบกล่องยาวใบหนึ่งที่วางอยู่บนโต๊ะเครื่องแป้ง

เมื่อเปิดออก... มันคือ มีดตันโตะคู่ (มีดสั้นญี่ปุ่น)

ใบมีดสีเงินวาววับสะท้อนแสงไฟ ดูงดงามและอันตราย

"ไอ้เจ้าสัวมงคล... มันกำลังจะหนีไปทางเรือที่ท่าเรือคลองเตย"

"มันคือกุญแจดอกสุดท้ายที่จะลากคอท่านอธิบดีลงมา"

"ไปตัดหัวมันมา... เพื่อเซ่นสังเวยความโง่เขลาในอดีตของเธอ"

มีนาก้าวลงจากเตียง

เธอเดินไปหยิบมีดคู่ขึ้นมากระชับในมือ

ความเย็นของเหล็กไหลผ่านเข้าสู่จิตวิญญาณ

เธอมองเงาตัวเองในกระจก

สารวัตรมีนาผู้ผดุงความยุติธรรมได้ตายไปแล้วจริงๆ

เหลือเพียง 'อาวุธ' ที่งดงามและอันตรายที่สุดของตระกูลริวโอ

"ฉันจะไป..."

"ไม่ใช่เพื่อความยุติธรรม... แต่เพื่อลากพวกมันลงนรกไปพร้อมกับฉัน"

เคนจิยกยิ้มมุมปาก

เขามองดูผลงานชิ้นเอกของเขาด้วยความภาคภูมิใจ

กบฏสาวผู้พังทลาย... ได้ถูกซ่อมแซมด้วยทองคำแห่งความแค้นเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

และคืนนี้... ท่าเรือคลองเตยจะกลายเป็นทะเลเลือด