ตอนที่ 16 : เพลิงแค้นที่ท่าเรือ

1105 Words

สายฝนเม็ดหนาตกลงมากระทบตู้คอนเทนเนอร์เหล็กที่เรียงรายสูงตระหง่าน เกิดเป็นเสียงดังกึกก้องไปทั่วบริเวณท่าเรือคลองเตยยามวิกาล กลิ่นสนิมเหล็กผสมกับกลิ่นน้ำมันเครื่องลอยคลุ้งในอากาศ บรรยากาศวังเวงและกดดันราวกับสุสานเครื่องจักร เงาสีดำสองร่างเคลื่อนไหววูบวาบผ่านความมืด ร.ต.อ. มีนา ในชุดปฏิบัติการรัดรูปสีดำสนิท ไม่มีตราตำรวจ... ไม่มีชื่อสังกัด... มีเพียงปลอกคอหนังที่ยังคงรัดแน่นอยู่ที่ลำคอ และมีดสั้นตันโตะคู่ในมือที่สะท้อนแสงไฟนีออนสลัว "ใจเย็นๆ ... อย่าให้ความโกรธทำให้ฝีเท้าหนักขึ้น" เสียงทุ้มต่ำของ เคนจิ กระซิบผ่านหูฟังขนาดจิ๋ว เขาบัญชาการอยู่บนเครนสูงเหนือศีรษะเธอ คอยเฝ้ามองดู "อาวุธ" ของเขาออกล่าเหยื่อด้วยความพึงพอใจ "มันอยู่ตรงไหน..." มีนาถามเสียงกระซิบ สายตาคมกริบกวาดมองไปรอบๆ อย่างระแวดระวัง "โกดังหมายเลข 9 ติดกับท่าเทียบเรือส่วนตัว" "เรือสปีดโบ๊ทกำลังสตาร์ทเครื่อง... เธอมีเวลาไม่ถึง 5 นาที" "ฆ่าพวกมันให้หมด... อย่าให้เหลือรอดแม้แต่คนเดียว" คำสั่งประหารดังชัดเจนในหู มีนากระชับมีดในมือแน่น ภาพใบหน้าของท่านอธิบดีอดุลย์ที่หักหลังเธอยังคงตามหลอกหลอน ความเจ็บปวดในอกเปลี่ยนเป็นเชื้อเพลิงชั้นดี เธอพุ่งตัวออกจากที่ซ่อน วิ่งลัดเลาะไปตามเงาของตู้คอนเทนเนอร์ด้วยความเร็วสูง บอดี้การ์ดของเจ้าสัวมงคลสามคนยืนเฝ้าอยู่หน้าโกดัง พวกมันถือปืนกลมือพร้อมยิงทุกสิ่งที่เคลื่อนไหว แต่พวกมันช้ากว่าปีศาจสาวที่เพิ่งถือกำเนิด ฟึ่บ! มีนาปามีดเล่มซ้ายออกไปเสียบเข้าที่ลำคอของการ์ดคนแรกอย่างแม่นยำ ร่างนั้นร่วงลงไปกองกับพื้นโดยไม่ทันได้ร้อง อีกสองคนที่เหลือหันขวับมาด้วยความตกใจ "เฮ้ย! ใครวะ!" ปัง! ปัง! เสียงปืนดังขึ้น แต่มีนาไม่ได้ยืนอยู่ที่เดิมแล้ว เธอสไลด์ตัวไปกับพื้นเปียกแฉะ เข้าประชิดตัวการ์ดคนที่สอง มีดสั้นในมือขวาตวัดตัดเส้นเอ็นที่ข้อเท้าจนมันล้มลง ก่อนจะแทงซ้ำเข้าที่ขั้วหัวใจอย่างโหดเหี้ยม เลือดสีสดสาดกระเซ็นเปื้อนใบหน้าที่ไร้ความรู้สึกของเธอ การ์ดคนสุดท้ายพยายามจะวิทยุเรียกพวก แต่กระสุนปริศนาจากเบื้องบนเจาะเข้ากลางแสกหน้าจนหงายหลัง "อย่ามัวแต่เล่นสนุก... รีบเข้าไป" เสียงเคนจิเตือนสติ เขายิงคุ้มกันให้เธอจากระยะไกลด้วยปืนเก็บเสียง มีนาดึงมีดกลับคืนมา แล้วถีบประตูโกดังเข้าไป ภายในนั้น... เจ้าสัวมงคล กำลังหอบกระเป๋าใส่เงินและเอกสารวิ่งไปที่เรือ "เร็วเข้าสิวะ! มัวทำอะไรอยู่!" เจ้าสัวตะโกนด่าลูกน้อง แต่เมื่อหันกลับมา... เขาก็ต้องชะงัก เมื่อเห็นหญิงสาวในชุดดำยืนขวางทางอยู่ เนื้อตัวของเธอเปียกโชกไปด้วยฝนและเลือด แววตาที่จ้องมองมานั้นว่างเปล่าและน่าสะพรึงกลัว "มึง... สารวัตรมีนา?" "ยังไม่ตายอีกเหรอวะ! นึกว่ากลายเป็นผีเฝ้าบ่อนไปแล้ว!" เจ้าสัวมงคลคว้าปืนพกขึ้นมายิงใส่ทันที ปัง! ปัง! มีนาเบี่ยงตัวหลบหลังลังไม้ ความกลัวตายไม่มีอยู่ในหัวสมองของเธออีกแล้ว มีแต่ความต้องการที่จะฉีกกระชากคนที่ทำลายชีวิตเธอ "ฉันมาทวงคืน..." "ไม่ใช่เงิน... แต่เป็นวิญญาณของพวกแก!" เธอพุ่งตัวออกมาในจังหวะที่กระสุนหมด กระโดดถีบเข้าที่อกของเจ้าสัวจนกระเด็นไปกระแทกกับกราบเรือ กระเป๋าเอกสารหลุดมือร่วงลงน้ำ "อย่านะ! อย่าฆ่ากู!" "กูมีเงิน! กูให้มึงร้อยล้าน... พันล้านก็ได้!" "ท่านอธิบดีเป็นแบ็คให้กูนะเว้ย! ถ้ากูตาย มึงเดือดร้อนแน่!" ชื่อของอธิบดีเหมือนน้ำมันที่ราดลงบนกองไฟ มีนาคำรามลั่นในลำคอ เธอกระโจนเข้าคร่อมร่างของชายแก่อย่างรวดเร็ว มีดตันโตะคู่ถูกยกขึ้นสูง "เก็บเงินสกปรกของมึง... ไปติดสินบนยมบาลในนรกซะ!" ฉึก! ฉึก! ใบมีดปักลงบนไหล่ทั้งสองข้างของเจ้าสัวเพื่อตรึงร่างไว้ เสียงกรีดร้องโหยหวนดังแข่งกับเสียงฟ้าผ่า "อ๊ากกกก!" "นี่สำหรับลูกน้องกูที่ตายไป!" มีนาดึงมีดออกแล้วแทงซ้ำ "นี่สำหรับความโง่ของกู!" เลือดสีแดงฉานไหลนองไปทั่วพื้นเรือสปีดโบ๊ท เจ้าสัวมงคลสิ้นใจคาที่ด้วยสภาพที่ดูไม่ได้ มีนายังคงนั่งหอบหายใจอยู่บนศพของศัตรู มือที่กำมีดสั่นระริก ไม่ใช่เพราะความกลัว... แต่เป็นเพราะอะดรีนาลีนที่พุ่งพล่านจนขีดสุด ตุบ... เสียงฝีเท้าหนักๆ กระโดดลงมาบนเรือ เคนจิเดินเข้ามาหาเธอท่ามกลางสายฝน เขามองดูผลงานศิลปะสีเลือดตรงหน้าด้วยรอยยิ้มที่มุมปาก "งดงาม..." "ความแค้นทำให้เธองดงามจริงๆ มีนา" เขาดึงร่างเธอให้ลุกขึ้น ก่อนจะดึงเข้ามาจูบอย่างดูดดื่มท่ามกลางกลิ่นคาวเลือด ลิ้นร้อนกวาดต้อนรสชาติเค็มปร่าของเลือดที่กระเซ็นเข้าปากเธอ "อื้อ..." มีนาจูบตอบอย่างบ้าคลั่ง ความรุนแรงของการฆ่าฟันถูกแปรเปลี่ยนเป็นความต้องการทางร่างกาย เธอกอดคอเขาแน่น ราวกับคนจมน้ำที่เกาะขอนไม้ "แกเห็นไหม... ฉันฆ่ามันแล้ว..." "ฉันเห็น... และฉันภูมิใจในตัวเธอมาก" เคนจิอุ้มเธอขึ้นแนบอก พาเดินออกจากเรือที่เต็มไปด้วยศพ ทิ้งให้ลูกน้องชุดเก็บกวาดเข้ามาจัดการพื้นที่ "ภารกิจเสร็จสิ้น..." "แต่สงครามเพิ่งจะเริ่มต้น" "เอกสารที่เจ้าสัวมันพยายามจะขนหนีไป... ฉันกู้ไฟล์จากเซิร์ฟเวอร์สำรองได้แล้ว" เคนจิกระซิบขณะวางเธอลงในรถตู้ส่วนตัว "มันคือรายชื่อ 'บัญชีหนังหมา' ฉบับสมบูรณ์" "และชื่อต่อไป... จะทำให้กรมตำรวจต้องสั่นสะเทือนยิ่งกว่าแผ่นดินไหว" มีนาซบหน้าลงกับไหล่ของเขา ความเหนื่อยล้าถาโถมเข้ามาจนตาแทบปิด แต่ในใจลึกๆ เธอกลับรู้สึกถึงพลังบางอย่าง พลังของการเป็น "ผู้ล่า" ที่ไม่ต้องสนใจกฎเกณฑ์ "ใคร..." เธอถามเสียงแผ่ว "มือขวาของท่านอธิบดี... ผู้การฯ ชัยวัฒน์" "และคืนพรุ่งนี้... มันจะไปร่วมงานประมูลเพชรการกุศล" เคนจิลูบผมที่เปียกชื้นของเธอ "พักผ่อนซะ... อาวุธของฉัน" "พรุ่งนี้เธอต้องสวยสง่า... เพื่อไปกระชากหน้ากากคนดีของพวกมันอีกครั้ง" รถตู้เคลื่อนตัวออกจากท่าเรือมรณะ ทิ้งไว้เพียงตำนานของปีศาจสาวที่ถือกำเนิดขึ้นจากกองเลือด และความรักวิปริตที่เบ่งบานท่ามกลางความตาย

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more