ตอนที่ 17 : เพชรสีเลือด

1458 Words

ห้องแต่งตัวสุดหรู, คฤหาสน์ริมน้ำ เวลา 18:00 น. สัมผัสเย็นเฉียบของสร้อยเพชรน้ำงามแตะลงบนลำคอระหง แต่มันกลับทำให้ ร.ต.อ. มีนา รู้สึกอึดอัดเหมือนกำลังถูกรัดด้วยโซ่ตรวน เธอยืนนิ่งอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ ในชุดราตรีผ้ากำมะหยี่สีน้ำเงินเข้มผ่าหลังลึกจนเกือบถึงบั้นเอว เผยให้เห็นแผ่นหลังเนียนที่เต็มไปด้วยรอยแผลเป็นจางๆ จากการฝึกฝน และรอยสักรูปปีกนกเล็กๆ ที่เธอเคยแอบไปสักไว้สมัยเป็นนักเรียนนายร้อย สัญลักษณ์แห่งอิสรภาพ... ที่ตอนนี้ดูเหมือนเรื่องตลก "งดงาม..." เคนจิ ยืนซ้อนอยู่ด้านหลัง เขาบรรจงกลัดตะขอสร้อยเพชรให้เธออย่างประณีต มูลค่าของมันประเมินค่าไม่ได้ แต่มันมีค่าเพียงแค่เป็น "ปลอกคอ" เส้นใหม่ที่หรูหรากว่าเดิมเท่านั้น "สร้อยเส้นนี้... ออกแบบมาเพื่อปิดรอยแดงที่ฉันทำไว้เมื่อคืน" "และเพื่อเตือนให้รู้ว่า... เจ้าของเธอรวยล้นฟ้าแค่ไหน" เขาก้มลงจูบที่ไหล่เปลือยเปล่าของเธอ ไล่ริมฝีปากไปตามแนวสร้อยเพชร มีนายืนตัวแข็งทื่อ ขนลุกซู่ด้วยความรู้สึกที่ผสมปนเป "แกจะให้ฉันใส่ชุดบ้าๆ นี่ไปฆ่าคนเหรอ?" "มันโป๊จนเห็นไปถึงไหนต่อไหนแล้ว" "นั่นแหละคือประเด็น..." เคนจิเลื่อนมือลงมาโอบเอวคอดกิ่ว ฝ่ามือร้อนผ่าวสัมผัสกับผิวเนื้อโดยตรงผ่านรอยผ่าของชุด "ผู้การฯ ชัยวัฒน์... มันแพ้ทางผู้หญิงสวยและเซ็กซี่" "ใช้ร่างกายที่ฉันเป็นเจ้าของนี่แหละ... ล่อมันออกมาจากฝูงชน" "ทำให้มันตายใจ... แล้วค่อยมอบความตายให้มัน" มีนากัดริมฝีปากแน่น เธอเกลียดสายตาของเขาที่มองเธอเหมือนสินค้าราคาแพง แต่เธอก็ปฏิเสธไม่ได้ว่า... เธอคือสินค้าจริงๆ ในตอนนี้ ... งานประมูลเพชรการกุศล, โรงแรมโอเรียนเต็ล เวลา 20:30 น. แสงไฟระยิบระยับจากโคมระย้าคริสตัลสาดส่องไปทั่วห้องบอลรูม แขกเหรื่อในแวดวงไฮโซและข้าราชการชั้นผู้ใหญ่ต่างพากันเดินเฉิดฉาย เสียงแก้วแชมเปญกระทบกันดังกุ๊งกริ๊ง ภายใต้หน้ากากของงานการกุศล... คือแหล่งฟอกเงินชั้นดีของพวกมีสี เคนจิเดินเข้ามาในงานด้วยมาดนักธุรกิจหนุ่มชาวญี่ปุ่นผู้ทรงอิทธิพล ข้างกายเขามีหญิงสาวผู้เลอโฉมในชุดสีน้ำเงินเข้ม ทุกสายตาจับจ้องมาที่เธอ ความสวยสง่าที่แฝงไปด้วยความเย็นชาและลึกลับ ทำให้ผู้ชายทั้งงานแทบจะละสายตาไม่ได้ รวมถึง ผู้การฯ ชัยวัฒน์ เป้าหมายในค่ำคืนนี้ ชายวัยกลางคนรูปร่างท้วม หัวล้านเลี่ยน แต่สวมสูทราคาแพง กำลังยืนถือแก้วไวน์คุยโวอยู่กลางวงล้อม สายตาของมันหยุดอยู่ที่เรือนร่างของมีนาทันทีที่เธอเดินผ่าน "นั่นใครกัน? สวยไม่คุ้นหน้าเลย" ชัยวัฒน์กระซิบถามลูกน้อง "เด็กใหม่ของคุณเคนจิครับท่าน... ได้ข่าวว่าหวงมาก" คำว่า "หวงมาก" กลับยิ่งกระตุ้นสัญชาตญาณนักล่าของตำรวจกังฉิน มันเดินตรงเข้ามาทักทายเคนจิทันที "สวัสดีครับคุณเคนจิ... ไม่ยักรู้ว่าคุณสนใจเรื่องเพชรด้วย" "ผมสนใจทุกอย่างที่สวยงามและมีมูลค่าครับ... ท่านผู้การ" เคนจิยิ้มตอบตามมารยาท มือยังคงโอบเอวมีนาไว้แน่นเพื่อแสดงความเป็นเจ้าของ "แนะนำให้รู้จัก... นี่ 'มิริน' เลขาส่วนตัวของผม" มีนายกมือไหว้ตามมารยาทไทยที่งดงาม ชัยวัฒน์มองเธอตาเป็นมัน "ยินดีที่ได้รู้จักครับหนูมิริน... คืนนี้ถ้าเบื่อเรื่องธุรกิจของผู้ชาย" "แวะมาคุยกับอาได้นะ... อาชอบแลกเปลี่ยนความรู้กับเด็กสมัยใหม่" มันยื่นนามบัตรให้มีนา โดยจงใจใช้นิ้วมือลูบผ่านหลังมือเธออย่างน่าเกลียด มีนาข่มความขยะแขยงไว้ภายใต้รอยยิ้มเย็นชา เธอรับนามบัตรมาถือไว้ "ขอบคุณค่ะท่าน... ถ้าเจ้านายอนุญาต มิรินจะแวะไปนะคะ" เธอกระซิบเสียงหวาน แต่แววตาว่างเปล่า ชัยวัฒน์หัวเราะร่า เดินจากไปพร้อมกับความหวังที่จะได้เคลมเด็กใหม่ เคนจิก้มลงกระซิบที่ข้างหูเธอ "เริ่มงานได้... แต่อย่าให้เลือดเปื้อนชุดสวยๆ ล่ะ" "ชุดนี้ฉันสั่งตัดมาแพง" ... การประมูลดำเนินไปอย่างดุเดือด เพชรสีชมพูเม็ดงามถูกนำขึ้นมาประมูลเป็นไฮไลต์ เคนจิแกล้งทำเป็นประมูลแข่งกับชัยวัฒน์เพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ ในขณะที่มีนาทำทีเป็นขอตัวไปเข้าห้องน้ำ เธอเดินผ่านชัยวัฒน์ ส่งสายตาเชื้อเชิญเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะหายตัวเข้าไปทางระเบียงด้านนอกที่เงียบสงบ ปลาติดเบ็ด... ไม่ถึงห้านาที ชัยวัฒน์ก็เดินตามออกมา ใบหน้าแดงก่ำด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์และความหื่นกระหาย "หนูมิริน... มายืนตากลมอะไรคนเดียวตรงนี้จ๊ะ?" มันเดินเข้ามาประชิดตัวเธอจากด้านหลัง มือหยาบกร้านเอื้อมมาลูบแผ่นหลังเปลือยเปล่าของเธอ มีนาขนลุกซู่ด้วยความรังเกียจ แต่เธอยังยืนนิ่ง ปล่อยให้มันตายใจ "มิรินรอท่านอยู่นั่นแหละค่ะ..." "รอ? รอทำไมจ๊ะ?" ชัยวัฒน์ซุกไซ้ใบหน้าลงที่ซอกคอหอมกรุ่นของเธอ "รอถามท่าน... ว่าจำชื่อ 'สารวัตรมีนา' ได้ไหมคะ?" คำถามนั้นทำให้ชัยวัฒน์ชะงักกึก มันเงยหน้าขึ้นมองเธอผ่านกระจกเงาที่สะท้อนจากบานหน้าต่าง ดวงตาของหญิงสาวตรงหน้าเปลี่ยนจากยั่วยวนเป็นอำมหิตในพริบตา "มึง... มึงตายไปแล้วนี่!" ชัยวัฒน์ผงะถอยหลัง ล้วงมือเข้าไปในเสื้อสูทจะหยิบปืน แต่มีนาไวกว่า เธอหมุนตัวกลับมาเตะตัดขาจนมันล้มคว่ำลงกับพื้น ส้นสูงราคาแพงเหยียบลงที่ข้อมือขวาของมันจนได้ยินเสียงกระดูกลั่น กร๊อบ! "อ๊ากกก!" "จุ๊ๆ ... อย่าเสียงดังสิท่าน งานเลี้ยงยังไม่เลิกนะ" มีนานั่งยองๆ ลงตรงหน้ามัน เธอดึงปิ่นปักผมที่ประดับเพชรระยิบระยับออกมาจากมวยผม ปลายของมันแหลมคมดุจเข็ม "ท่านเป็นคนเซ็นชื่อในเอกสารส่งยาเสพติดล็อตใหญ่ที่พัทยาใช่ไหม?" "และท่านก็เป็นคนสั่งให้ลูกน้องรุมยิงทีมของหนูจนพรุน" "ยะ... อย่าฆ่ากู! กูทำตามคำสั่งนายใหญ่!" "ท่านอธิบดีใช่ไหม? ที่สั่งมึง" ชัยวัฒน์พยักหน้าลนลาน น้ำมูกน้ำตาไหลพราก "ใช่! ท่านอดุลย์เป็นคนสั่ง! กูเป็นแค่คนส่งของ!" "ขอบคุณสำหรับคำยืนยัน..." มีนายิ้มหวาน "งั้นก็ไปรอนายมึงในนรกซะ" ฉึก! เธอปักปิ่นเพชรเข้าที่กกหูซ้ายของชัยวัฒน์จนมิดด้าม มันเป็นจุดตายที่ทำให้สมองตายทันทีโดยไม่มีเลือดสาดกระเซ็น ร่างท้วมกระตุกเกร็งสองสามครั้งก่อนจะแน่นิ่งไป มีนาลุกขึ้นยืน จัดชุดราตรีให้เข้าที่ เธอมองศพของศัตรูด้วยสายตาที่ไร้ความรู้สึก ไม่มีความกลัว... ไม่มีความตื่นเต้น มีเพียงความชินชากับความตายที่เริ่มกัดกินหัวใจเธอ ... เธอเดินกลับเข้ามาในงานราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น เคนจิกำลังยกแก้วแชมเปญฉลองที่ประมูลเพชรสีชมพูได้สำเร็จ เมื่อเห็นเธอเดินกลับมา เขาก็รู้ทันทีว่าภารกิจลุล่วง "ไปกันเถอะ... ได้ของที่ต้องการแล้ว" เคนจิโอบเอวเธอพาเดินออกจากงาน ท่ามกลางเสียงปรบมือแสดงความยินดีของผู้คน โดยไม่มีใครรู้เลยว่า... ที่ระเบียงด้านนอก มีศพของนายตำรวจใหญ่นอนตายอยู่อย่างเงียบงัน ... ภายในรถลีมูซีน เคนจิหยิบกล่องกำมะหยี่ที่ใส่ เพชรสีชมพู ออกมา เขาสวมแหวนเพชรเม็ดโตนั้นลงบนนิ้วนางข้างซ้ายของมีนา "รางวัลสำหรับคนเก่ง..." มีนามองแหวนวงนั้นด้วยความรู้สึกว่างเปล่า "ฉันไม่อยากได้..." "เก็บไว้เถอะ... เพราะมันสีเหมือนเลือดที่เธอเพิ่งหลั่ง" "และมันจะเป็นเครื่องเตือนใจว่า..." "เธอได้หมั้นหมายกับความตาย และตระกูลริวโอไปแล้ว" เคนจิดึงมือเธอขึ้นมาจูบที่หลังมือ ก่อนจะพลิกฝ่ามือเธอมาจูบที่กลางใจมือ ลิ้นร้อนลากไล้ไปตามข้อนิ้วอย่างหยอกเย้า "คืนนี้... ฉันจะสอนบทเรียนใหม่ให้เธอ" "บทเรียนของการเป็น 'ราชินี' ที่ต้องยืนอยู่บนกองศพ" "และราชินี... จะต้องปรนนิบัติราชาของเธอให้ถึงใจที่สุด" รถเคลื่อนตัวหายไปในความมืด พร้อมกับแผนการขั้นต่อไปที่จะกระชากหน้ากาก "บิ๊กบอส" ความจริงที่แสนเจ็บปวดกำลังรอมีนาอยู่ เมื่อเธอต้องเผชิญหน้ากับ พล.ต.อ. อดุลย์ พ่อคนที่สอง... และฆาตกรตัวจริง

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more