Efe Dokumacı’nın annesi Neşe Dokumacı kırklı yaşlarının ortasında, bakımlı, fiziğine daime dikkat eden, yediği her lokmayı ölçüp biçerek fiziğini koruyabilen, yaşına göre genç gösteren oldukça güzel bir kadındı. Efe bazen ona ‘Neşe abla,’ der gülüşürlerdi.
Birbirlerinden başka kimseleri yoktu. Neşe’nin babası Bahadır Dokumacı hayattaydı ancak öylesine sert mizaçlı bir adamdı ki, yanında otururken bile sırtına değnek sokulu gibi hissederdi insan. Dimdik oturmak, her hareketine dikkar etmek, çatık kaşlarından kaçınmak.
Hayır, kötü bir baba değildi. Aksine, zamanında kızı babasız bir çocukla geldiğinde bunu vakur bir tavırla karşılamış, hatasını yaşının küçüklüğüne verip çocuğa da kızına da sahip çıkmıştı. Efe onun soyunun varisiydi. Soyundan olan iki kuşak ileriden tek çocuktu.
Ve Neşe
