Devam ediyor...
Berfin…
Onun hikâyesi ise daha sessiz, daha derin ve daha karmaşıktı.
O, yanındaki adamı sevmeye çalışan bir kadındı.
Zorla değil… mecburiyetten değil… gerçekten isteyerek.
Ama kalp… bir düğme değildi ki basınca değişsin.
Geçmişi vardı onun.
Sevmişti… kaybetmişti… yıkılmıştı…
Ve şimdi yeniden bir şeyler kurmaya çalışıyordu.
Şervan’ın sevgisi yoğundu… sahipleniciydi… bazen boğucuydu.
Ama bir o kadar da gerçekti.
Berfin bunu görüyordu.
Her sert çıkışının altında korku olduğunu, her kıskançlığının altında kaybetme endişesi yattığını, her dokunuşunun aslında “gitme” demek olduğunu anlıyordu.
Ve belki de bu yüzden…
Kaçmıyordu artık.
Kalmayı seçiyordu.
Onunla gülmeyi öğreniyor, onunla konuşmayı, onunla susmayı, hatta onunla kavga etmeyi bile öğreniyordu.
Sevmek…
